เอี๊ยดดดด!! โครม!
เสียงรถที่ชนร่างของหญิงสาวกระเด็นปลิวไปหลายร้อยเมตรทำให้หญิงสาวผู้โชคร้ายคนนั้นเสียชีวิตคาที่ในทันที
ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาพร้อมกับสายฟ้าฟาดลงมาไม่ขาดทำให้ชีวิตที่กำลังมอดดับยิ่งน่าหดหู่ใจยิ่งนัก แต่ที่ทำให้ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์แตกตื่นไปกว่าเดิมคือสายฟ้านั้นได้ฝ่าฟาดลงมาที่ศพหญิงสาวปริศนานางนั้นซ้ำๆ คล้ายกับมีบางสิ่งที่เหนือธรรมชาติกำลังจะเกิดขึ้นกับเธอ
เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง! เปรี๊ยง!
มาทราบภายหลังว่าหญิงสาวปริศนานางนั้นคือดีไซเนอร์ชื่อดังนามว่าโรส หญิงสาวที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานและเป็ที่ยอมรับของทั่วโลก
ทั้งกิจการและงานของเธอกำลังไปได้สวยแต่ก็เคราะห์ร้ายเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุที่ยังจับตัวคนขับรถไม่ได้
คนที่ก่อเหตุหายไปกับสายฝนและไม่ทิ้งแม้แต่ร่องรอยเอาให้ตำรวจสืบหาเลย คล้ายกับว่าคนผู้นั้นไม่มีตัวตนอยู่จริงๆ
โรสยังโสดและไม่เคยคบหาผู้ชายคนไหน ไม่มีญาติพี่น้องเลยทำให้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเธอกว่าหมื่นล้านถูกบริจาคให้การกุศลตามที่เธอเคยทำพินัยกรรมเอาไว้
ผู้คนต่างเสียดายในตัวเธอที่ทั้งเก่ง ฉลาด แต่ก็มาจากไปด้วยอายุเพียง 29 ปีเท่านั้นใครเล่าจะรู้ว่าแท้จริงนั้นโชคชะตากำลังนำพาเธอไปในที่ไกลแลนไกลเพื่อตามหาสิ่งที่ชีวิตนี้เธอไม่เคยพบเจอ
เฮือก!
"ที่นี่ที่ไหนแล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
"อื้ม ลู่หลินเ้าตื่นมาทำอะไรเวลานี้"
น้ำเสียงที่ดังอยู่ข้างกายทำให้หญิงสาวหันไปมอง เธอเป็โสดไม่มีแฟนและไม่เคยคบหาผู้ชายคนไหน
แล้วใครกันถึงมานอนอยู่ข้างๆ เธอบนเตียง จำได้ว่าเมื่อกี้เธอถูกรถวิ่งเข้ามาชนอย่างแรงจนร่างกระเด็นมาหลายร้อยเมตรไม่ใช่ว่าตอนนี้เธอตายแล้วกำลังฝันอยู่เหรอ
เธอคิดว่าตัวเองนั้นไม่รอดแน่นอน แล้วนี่อะไรทำไมเธอถึงมานอนอยู่กับไอ้ผู้ชายหน้าขาวนี่เสื้อผ้ายังอยู่ครบแต่เอ๊ะทำไมเธอแต่งตัวแปลกๆ
พรึ่บ!
กรี๊ดดดด!!
ยังไม่ทันที่เธอจะถามเอาคำตอบกับผู้ชายตรงหน้าอยู่ดีๆ ผู้ชายคนนี้ก็ดึงเธอมากอดทำให้เธอใร้องเสียงดังลั่นแสบแก้วหูพยายามผลักไสไอ้ผู้ชายหน้าไม่อายคนนี้ออกอย่างรังเกียจ
ปัง!
"มันเกิดอะไรขึ้น!! "
เพราะเสียงร้องประหลอดแตกของเธอทำให้คนที่มาจากไหนไม่รู้บุกเข้ามาในห้องที่ประหลาดนี้ แถมคนพวกนี้ยังแต่งกายย้อนยุคราวกับเล่นหนังจีนโบราณอยู่
เธอสังเกตเห็นว่าผู้ชายที่เข้ามาใหม่นั้นหล่อมาก หล่อชนิดที่ว่าเป็ดาราแล้วดังเปรี้ยงปร้างแน่นอน หล่อแบบหวังเฮ่อตี้ดาราจีนที่เธอชอบแต่ทำไมเขาหน้าตาดุจัง สายตาที่มองเธอราวกับจะฉีกเนื้อออกเป็ชิ้นๆ ก็ไม่ปาน
"ตายแล้วลู่หลิน! เหตุใดเ้าถึงได้มานอนทำเื่บัดสีบัดเถลิงกับคุณชายฉางอันเช่นนี้ได้ องค์ชายเราจะทำเช่นไรดีเพคะ"
สตรีที่ยืนพูดอยู่ตรงหน้าทำให้ผู้ที่เริ่มได้สติค่อยๆ ประติประต่อเื่ดูเหมือนเธอจะทะลุมิติมาที่ไหนสักแห่งในร่างของสตรีนางนี้ และดูเหมือนว่าความทรงจำของเ้าของร่างนี้จะสับสนไปหมดจนเธอปวดหัว
ร่างกายที่เปลี่ยนไปน้ำเสียงที่หวานกว่าปกติขนาดพูดคำทั่วไปยังฟังดูน่าหลงใหล ผิวกายขาวเนียนกระจ่างใสหุ่นดีมากจนผู้ที่มาใช้ร่างแบบเธอยังตกตะลึง
ขนาดยังไม่ส่องกระจกยังรู้ว่าผู้หญิงเ้าของร่างนี้ต้องงดงามมากแน่ๆ ว่าแต่เหตุการณ์ตรงหน้าตอนนี้คืออะไรกัน
"ขะ ข้าไม่ได้ทำอะไรผิด เราทั้งสองพึงใจกันและกันขอให้องค์ชายเจ็ดหย่ากับนางด้วย"
ชายคนที่ชื่อฉางอันเอ่ยพูดกับบุรุษหน้าทะมึนนั่น โรสจำไม่ได้ว่าทำไมเ้าของร่างถึงได้มานอนที่นี่ แต่ที่จำได้ชัดเจนคือไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นระหว่างนางผู้นี้และชายที่แสร้งทำตัวน่าสงสารข้างกายนาง แน่นอนเธอผ่านโรสมายามาเยอะมองออกว่ากำลังมีผู้เล่นละครอยู่ตอนนี้
"จับชายผู้นี้ไปโบยห้าสิบไม้ แล้วส่งกลับจวนไปซะ!! "
"พ่ะย่ะค่ะ! "
สิ้นคำทหารก็เข้ามาลากตัวชายที่โวยวายไม่พอใจพร้อมกับร้องขอความเมตตาแต่ก็ไม่เป็ผลออกไปท่ามกลางความงุนงงของโรส
"องค์ชายทรงอย่าได้เข้าใจน้องหม่อมฉันผิดไปเลยนะเพคะนางคงไม่ได้ตั้งใจ"
สตรีนางนั้นยังคงแสร้งไม่เลิกทำให้โรสเริ่มทนไม่ไหว ผู้หญิงด้วยกันมันดูความตอแหลออกไม่ยาก แต่ดูเหมือนตาองค์ชายที่นางเรียกจะมองไม่ออก
ดูจากสถานการณ์คนฉลาดแบบเธอไอคิว 200 ย่อมรู้ดีว่าิญญาเธอในตอนนี้นั้นคงจะข้ามมิติมาที่แห่งนี้และอยู่ในร่างสตรีนางนี้และถ้าคิดไม่ผิดเ้าของร่างนี้คงถูกรังแกโดยสตรีตรงหน้านี้แน่ๆ
และจากที่เธอดูสถานการณ์ตรงหน้าเธอนั้นคงมีชื่อว่าลู่หลิน และชายที่นอนอยู่ข้างกายเป็ผู้ที่ไม่สมควรจะมานอนตรงนี้เพราะดูเหมือนเ้าของร่างจะแต่งงานแล้ว
ส่วนผู้หญิงที่ทำท่าทางน่ารังเกียจตรงหน้าคงจะเป็พี่สาวหรือไม่ก็ญาติเ้าของร่างนี้ตามแบบซีรีส์ยอดฮิต
บุรุษตรงหน้านี้คือสามีของลู่หลิน ว่าแต่เหตุใดถึงได้ทำตาดุ ท่าทางราวกับจะกินเืกินเนื้อนางเช่นนี้
"บอกบ่าวในจวนหากเื่นี้แพร่งพรายออกไปข้าจะตัดหัวมันทุกผู้! "
นอกจากหน้าดุแล้วยังโเี้อีกไม่คิดว่าคนหล่อจะใจร้าย นางได้แต่หวังว่าเขาคงไม่สั่งตัดคอนางไปด้วยนะเพราะนางไม่อยากตายรอบสอง
โรสกำลังคิดวิเคราะห์เื่ตรงหน้าแต่แล้วอยู่ดีๆ ความทรงจำของเ้าของร่างก็โผล่เข้ามาในสมอง
"ส่วนเ้า!..."
"โอ๊ย! ปวดหัว ทำไมฉันปวดหัวขนาดนี้นะ โอ๊ย! "
"คุณหนู! "
ไม่ทันที่จะได้เอ่ยสิ่งใดออกมาร่างของลู่หลินก็ฟุบลงดีที่มีลำแขนแข็งแกร่งโอบรัดตัวนางเอาไว้ก่อนจะร่วงสู่พื้น
"ให้นางได้พักให้พอตื่นแล้วรายงานข้า ข้าจะเอาความจริงจากปากนาง! "
"เ้าค่ะ"
องค์ชายเฟยฉี หรือองค์ชายเจ็ด ผู้ตรวจการและเป็คนสำคัญที่เหล่าเสนาบดีต่างหวัดเกรงในอำนาจของเขา แม้เขาจะไม่้าตำแหน่งในราชสำนักแต่ฮ่องเต้ทรงไว้ใจและให้อำนาจกับองค์ชายผู้นี้เต็มที่จึงไม่มีผู้ใดกล้าเหิมเกริมกับเขา เขาอุ้มนางวางลงที่เตียงก่อนจะสั่งนางกำนัลของนางแล้วเดินออกไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น
นางกล้าดีมากที่หยามศักดิ์ศรีเขาถึงเพียงนี้ คงคิดว่าวิธีนี้เขาจะปล่อยตัวนางให้เป็อิสระ มันไม่มีนางเป็เช่นนั้นและจะไม่มีทางเกิดเหตุการณ์เช่นนี้อีกแน่นอน!
"องค์ชายท่านอย่าได้เอาความนางเลยนะ นางเป็เด็กที่เอาแต่ใจท่านพ่อท่านแม่ตามใจมาแต่ไหนแต่ไรเื่ในวันนี้ข้าว่ามันต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลเป็แน่"
ลู่ฟางคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่รีบเข้ามาแก้ต่างให้ผู้เป็น้อง นางพอใจที่แผนการเป็ไปตามที่นางวางเอาไว้คราวนี้คงจะดิ้นหลุดพ้นยาก
"ข้าไม่้าความเห็นของเ้า ข้าเชื่อในสิ่งที่ตาข้าเห็น"
"อย่าลงโทษลู่หลินเลยนะ ถือว่าข้าขอถ้านางาเ็ท่านพ่อคงไม่พอใจท่านแน่"
"เื่ในตำหนักข้า ข้าจะตัดสินเองเ้าวางใจเถิดข้าไม่ทำน้องเ้าตายหรอก"
ได้ยินเช่นนั้นลู่ฟางก็พยักหน้ารับก้อนจะขอตัวกลับจวน นางรู้ดีว่าองค์ชายเจ็ดนั้นน่ากลัวเพียงใดเวลาโมโห
ไม่มีผู้ใดทำให้เขาใจเย็นลงได้ ยิ่งนางคอยเติมเชื้อเพลิงอยู่เช่นนี้ไม่ช้าก็เร็วน้องของนางคงหลุดออกจากตำแหน่งพระชายาที่เป็อยู่ ตำแหน่งนี้มันควรเป็ของนางไม่ใช่ลู่หลินลูกของอนุภรรยา!
901
![สดุดีมหาราชา [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1723483718_81968770.webp)
