เจ็ดปีหลังจากชีวานได้ถือกำเนิดขึ้น…
ณ อาณาจักรชีวาลัย
''ท่านพ่องานชุมนุมที่กำลังจะมาถึงนี้จะต้องมีคนที่แข็งแกร่งมากๆ มาเข้าร่วมกันเยอะเลยใช่ไหม ?''
นี่เป็เพียงเสียงของเด็กน้อยอายุราว 6-7 ปีแต่กลับฟังดูไพเราะเป็อย่างยิ่ง แค่ได้ยินก็คงทำให้คนกำลังเคร่งเครียดอยู่ยิ้มขึ้นมาอย่างไม่ได้ตั้งใจกันเลยทีเดียว…
''ถูกแล้วล่ะ งานชุมนุมนี้จัดขึ้นก็เพื่อเป็การรวมพลกันระหว่างสองอาณาจักร และเหล่าขุมอำนาจจำนวนมาก ที่จัดขึ้นมาเพื่อประลองความสามารถระหว่างกัน ซึ่งงานชุมนุมนี้ก็มีมาอย่างยาวนานแล้ว มีมาั้แ่่ก่อตั้งอาณาจักรทั้งสอง่แรกๆ เลยล่ะ ชีวานเ้าสนใจการประลองนี้งั้นรึ ?''
ชีวาลผู้เป็พ่อเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย
''แต่ก็ไม่แปลกหรอกก็เพราะเ้านั้นช่างเหมือนกับพ่อมากเลยยังไงล่ะฮี่ๆๆ''
ชีวาลเผยรอยยิ้มออกมา
''ข้าน่ะไม่เหมือนท่านพ่อหรอก... เพราะยังไงซะข้าก็จะต้องแข็งแกร่งกว่าท่านพ่อให้ได้ในสักวันยังไงล่ะ… ฮี่ๆ''
ชีวานกล่าวแย้งด้วยท่าทาหยอกล้อเล็กน้อย
''ว่าแต่ชีวานนี่ลูกกะจะใช้วิชาล่องหนแปลกประหลาดนี่ไปจนถึงเมื่อไหร่กัน… เฮ้อกว่าข้าจะฝึกวิชานี่ได้ก็ใช้เวลาเกือบปีเชียวนะ... แต่ลูกสาวตัวดีของข้าหลังจากใช้เวลาปีนึงนอกจากอ่านเขียนได้แล้วยังสามารถเรียนรู้วิชาที่ฝึกยากสุดๆ นี่ได้ทันทีที่ได้อ่านวิชาเลยเนี่ยนะ… นี่มันช่างน่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว''
ชีวาลรู้สึกท้อใจเล็กน้อย
''หึ.. นั่นก็เพราะข้าน่ะแข็งแกร่งกว่าท่านพ่อยังไงล่ะ… ส่วนวิชาล่องหนนี่ข้าจะคลายมันตอนวันประลองนี่แหละ… มันคงสามารถทำให้ผู้คนตกอกใจนล้มลงไปกองที่พื้นแน่ๆ ฮี่ๆๆ''
ชีวานกล่าวพร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างเ้าเลห์…
''ชีวานเ้านี่ร้ายกาจได้ใครมากันนะ ?''
หลังจากถอนหายใจครั้งหนึ่ง ชีวาลก็เดินออกจากห้องไปทันที
นี่ไม่ได้เป็เื่แปลกใจสำหรับชีวาลเลย เพราะั้แ่ที่ชีวานสามารถใช้วิชาล่องหนได้ นางก็ไม่เคยเผยกายให้ใครเห็นอีกเลยไม่เว้นแม้แต่วานมิล หรือแม้แต่ชีวาลเองก็เช่นกัน…
ตอนแรกเื่นี้นับเป็เื่ที่แปลกประหลาดสุดๆ จนชีวาลถึงกับคิดว่าชีวานไม่รู้วิธีคลายวิชา…
แต่มันก็คงจะเป็ไปไม่ได้ เพราะมันไม่ได้ยากเย็นอะไรขนาดนั้น เพราะมันง่ายกว่าการที่จะฝึกใช้มันแน่ๆ
ชีวาล และวานมิล จึงพยามที่จะเกลี่ยกล่อมชีวานอย่างสุดความสามารถ แต่ก็ไม่เป็ผลอันใดจนทั้งคู่ต้องทำใจยอมรับมัน พอผ่านไปนานเข้า ทุกคนก็เริ่มชินชากันไปเอง เพราะต่อให้ชีวานจะล่องหนอยู่ แต่สำหรับคนอื่นๆ นั้นเสมือนชีวานไม่ได้ล่องหนอยู่เลยแม้แต่น้อย เพราะพวกเขาเองก็มีภาพของชีวานในจินตนาการของตนเองแตกต่างกันไป…
บางคนคิดว่าจะเห็นหรือไม่เห็นนั้นก็ไม่เป็ไร
แต่วานมิล และชีวาลนั้นอยากที่จะเห็นใบหน้าของชีวานจนใจจะขาดแล้ว เพราะถึงแม้ว่าจะชินยังไงแต่นี่ไม่ได้เห็นใบหน้าลูกของตัวเองมาตั้งหกปีแล้วนะ...
ด้วยเหตุนี้ทันทีที่ชีวานบอกว่าจะเผยกายในงายชุมนุมสองอาณาจักรทั้งสองจึงตื่นเต้นเป็อย่างมาก
เพราะไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถมองเห็นชีวานได้เสียทีแม้จะให้าาของสองอาณาจักรร่วมมือกันแล้วก็ตาม…
งานชุมนุมนี้ถือว่าเสร็จได้รวดเร็วกว่าปีก่อนๆ มากนักนั่นก็เพราะวานมิล และชีวาลอดทนรอที่จะได้เห็นใบหน้าของลูกตนเองไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทั้งคู่จึงได้ออกแรงมากกว่าคนอื่นหลายเท่านัก
โดยที่พวกเขานั้นไม่รู้เลยว่านี่คือต้นเหตุของหายนะ…
และแล้ววันแรกของงานชุมนุมสองอาณาจักรก็มาถึง…
''ชีวาลที่เ้าบอกข้าว่า… ข้าจะได้เห็นใบหน้าของหลานสาวคนเดียวของข้าคือวันนี้.. มันเป็เื่จริงสินะ ?''
นี่เป็เสียงของชายชราที่ดูผ่านประสบการณ์มามากมาย น้ำเสียงของเขาดูตื่นเต้นเป็อย่างมาก
และชายชราคนนี้ก็คือ "ชีรันด์" พ่อของชีวาล และปู่ของชีวานนั่นเอง
''เอ่อ… น่าจะใช่นะ… ท่านพ่อ''
ชีรันด์รู้สึกหงุดหงิดทันทีที่ได้ยินคำว่า น่าจะ…
''น่าจะ ? หมายความว่าไงกันแน่เ้าเด็กน้อย ? นี่เ้าบอกข้าเองไม่ใช่รึว่าชีวานจะเผยกายให้ได้เห็นที่งานนี่น่ะ แล้ว ''น่าจะ'' มันหมายความว่ายังไง ?''
ชีรันด์เดือดดาลสุดๆ วันนี้เขาคิดว่าตนจะได้เห็นหน้าชีวานหลานสาวของตนเสียทีแต่ ชีวาลดันบอกว่า ''น่าจะ'' มันทำให้เขาเดือดดาลสุดๆ
''ใจเย็นๆ ก่อนท่านพ่อ ที่ข้าบอกว่าน่าจะ ก็เพราะชีวานอาจจะไม่สบายขึ้นมาพอดีก็ได้… ข้าแค่คิดเผื่อไว้เฉยๆ น่ะ''
ทันทีที่ได้ยินเช่นนี้ ชีรันด์ก็พ่นลมออกจมูกเล็กน้อย…
''ไม่สบายกะย่าเ้าน่ะสิเ้า… โอ้ยๆๆ ใครกันที่บังอาจมาตบตีข้า ชีรันด์ผู้นี้กัน ?''
ผู้ที่ตีชีรันด์นั้นเป็หญิงชรานางหนึ่ง ถึงแม้จะอายุปูนนี้แล้วแต่ยังคงหลงเหลือความงามส่วนนึงไว้อยู่บ้างเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเมื่อยังสาว นางต้องงดงามเป็อย่างมากแน่ๆ
''ข้านี่แหละที่ตีเ้า มีอะไรไหม ?''
มันเป็น้ำเสียงดูเหมือนแสดงออกถึงความเมตตา แต่ก็แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจมหาศาล…
''มีสิข้าจะ… เอ่อ… ไม่มีๆ ไม่มีอะไรเลยที่รัก ที่เ้าตีข้าก็คงมีเหตุผลอยู่สินะ แหะๆ''
หญิงชรานางนี้ก็คือภรรยาของชีรันด์ นาม "ซือเยว่" แม่ของชีกาล และย่าของชีวานนั่นเอง
''เหอะ… ข้ารู้สึกว่าเ้าต้องโดนอีกสักหน่อย…''
ก่อนซือเยว่จะลงมือฟาดอีกครั้ง ก็ได้มีเสียงของเด็กน้อยผู้หนึ่งดังขึ้นมาเสียก่อน
''ท่านย่า ท่านปู่ข้าคิดถึงพวกท่านมากเลย ในที่สุดก็ได้เจอพวกท่านอีกครั้ง''
ซือเยว่รู้สึกเหมือนมีเด็กตัวน้อยๆ คนหนึ่งมายืนกอดนางอยู่ ซือเยว่เปลี่ยนสีหน้าเป็รอยยิ้มที่ดูมีความเมตตามากขึ้นโดยทันที
''หลานรัก… ถ้าเ้าคิดถึงพวกเราทำไมไม่ให้พวกเราเห็นใบหน้าของหลานรักสักหน่อยล่ะนี่มันก็ผ่านมาตั้ง 6 ปีแล้วนะ…''
ซือเยว่เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอาลัยอาวรณ์เป็อย่างมาก
''ใช่แล้วๆ หลานรักเ้าน่ะต้อง…''
''เ้าน่ะเงียบปากไปเลยตาแก่''
ไม่ทันที่ชีรันด์จะกล่าวจบ ก็โดนซือเยว่ตวาดใส่เสียก่อน…
เสียงหัวเราะคิกคักของชีวานดังออกมา ก่อนนางจะกล่าวห้ามย่าของนาง
''ท่านปู่ท่านย่า อย่าทะเลาะกันเลย วันนี้ยังไงพวกท่านก็จะได้เห็นใบหน้าของข้าอย่างแน่นอน แถมยังต้องประทับใจในตัวข้าสุดๆ แน่ ฮี่ๆ''
นี่เป็น้ำเสียงที่แฝงด้วยความโอ้อวดเล็กน้อย…
''ข้าจะรอดูเ้านะหลานรัก… เอาล่ะตาแก่รีบไปหาวานมิลได้แล้ว''
กล่าวจบซือเยว่ ก็เดินออกไปทันที
''จ้ะๆที่รัก… หลานรัก ปู่เชื่อว่าไม่ว่าการแสดงที่เ้าจะแสดงให้พวกเราดูมันจะเป็ยังไง พวกเราก็ต้องประทับใจมันเป็อย่างมากแน่ เพราะอย่างไรก็รอมาถึงหกปีเชียวนะ''
ซือเยว่เห็นว่าชีรันด์ยังไม่เดินมาเสียที จึงตะคอกใส่เขาไป…
''เงียบปากแล้วไปได้แล้วตาแก่…''
ชีรันด์ที่โดนซือเย่วตะคอกใส่ ก็ได้เงียบปากแล้วรีบเดินตามนางไปโดยทันที…
ชีวาลหลังจากที่เห็นพ่อแม่ของตนจากไปแล้ว เขาก็ได้ส่ายหน้า พร้อมกล่าวออกมาว่า
''ชีวานเดียวพ่อไปหาาานิรวาณก่อนก็แล้วกัน เ้าก็รีบไปเตรียมการแสดงนั่นของเ้าเถอะ''
หลังจากเขากล่าวจบ ชีวานก็กล่าวต่อด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย
''ฮึ่ม… ท่านพ่อไม่ต้องบอกข้าก็จะไปอยู่แล้วล่ะ'' …
ณ ลานประลองขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่ล้อมไปด้วยที่นั่งที่รองรับผู้คนได้อย่างมากมายมหาศาล
ฝั่งตะวันออกเป็สัญลักษณ์ของราชวงศ์ชีวาลัย
และตะวันตกเป็ของราชวงศ์นิรวาน
เหนือขึ้นไปจากกลางสนามประลองมีเกาะลอยฟ้าลอยอยู่บนนั้น มันเป็ที่นั่งชมของสองราชวงศ์ และาาทั้งสอง…
''าาชีวาลัย ไม่ได้เจอกันนานมากเลยนะ ครั้งล่าสุดก็ตอนที่พวกเราพยามฝืนคลายวิชาล่องหนที่น่าทึ่งนั่นของลูกสาวเ้าสินะ ? นางช่างเป็เด็กน้อยที่น่าหวาดกลัวจริงๆ''
นี่เป็เสียงของชายวัยกลางคนที่ดูทรงอำนาจและมีบารมีเป็อย่างมาก มันไม่ด้อยไปกว่าชีวาลเลยแม้แต่น้อย
''น่าทึ่งตรงไหนกัน เล่นไม่เผยตัวมาตั้งหกปีถ้าโผล่ออกมาข้าจะลงโทษนางเข้าให้…''
ชีวาลกล่าวออกมาด้วยท่าทางอวดเบ่ง
''เดียวนางก็ไม่โผล่ออกมาจริงๆหรอก าาชีวาลัย… ข้าเองก็อยากเห็นใบหน้าของนางเช่นเดียวกันนะ ข้าไม่มีลูกหลานเลยแม้แต่คนเดียว… ถ้านางมาเรียกข้าว่าท่านลุงละก็ ข้าคงรู้สึกดีไปอีกนานเลยล่ะ ฮ่าๆ''
าานิรวานกล่าวหยอกล้อเล็กน้อย
''ไม่ต้องห่วงถ้านางไม่เรียกท่านว่าท่านลุงละก็ ข้าจะลงโทษนางเอง''
ชีวาลกล่าวโอ้อวดมากยิ่งขึ้น…
''เดียวนางก็หายตัวไปอีกหรอกาาชีวาลัย ถ้าท่านจะลงโทษนางจริงๆ ละก็ข้าจะทำหน้าที่เป็ท่านลุงเพื่อปกป้องนางเองฮ่าๆๆ'' …
หลังจาก คุยเื่ราวต่างๆ อีกซักพักาาชีวาลัยก็กล่าวขึ้นมาว่า
''คงจะถึงเวลาแล้วสินะ ?''
าานิรวานพยักหน้า
''นั่นสิ ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็มาเปิดงานชุมนุมสองอาณาจักรด้วยกันเหมือนเคยเถอะ''
ทันทีที่พูดจบาาทั้งสองก็ทำการรวมพลังธาตุของตนไว้ที่มือข้างขวา และซ้าย
จากนั้นก็ปล่อยพวกมันขึ้นไปบนอากาศ
เมื่อพลังงานสีขาว และดำ ปะทะเข้าด้วยกัน
พวกมันก็หลอมรวมเข้าด้วยกันแล้วะเิออกมากลายเป็ข้อความขนาดใหญ่มหึมาที่เขียนว่า
"งานชุมนุมสองอาณาจักร"
ทันทีที่เห็นข้อความนั้น เสียงะโโห่ร้องก็ดังตามมา
งานชุมนุมสองอาณาจักรได้เริ่มขึ้นแล้ว !!!
480
