บทที่ 15 นี่เป็บ้านของเธอเหรอ?
เหอเจ๋อเดินออกจากตึกบริษัทเหอฟิล์ม
เขาซื้อหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งของหนังสือพิมพ์กว่างหนานรายวันจากแผงข้างทาง จากนั้นก็หาร้านน้ำชาสไตล์กวางตุ้งที่มีเอกลักษณ์ของหลิงหนาน และนั่งลงเพื่อทานอาหารกลางวัน
เมืองกว่างหนานเป็เมืองหลวงแห่งที่ขึ้นชื่อของนักชิมอาหารจีน เต็มไปด้วยอาหารรสเลิศมากมายที่หาทานจากที่อื่นไม่ได้
ติ่มซำสไตล์กวางตุ้งถือเป็เอกลักษณ์อย่างหนึ่งของเมืองกว่างหนาน แน่นอนว่าเหอเจ๋อยังไม่เคยลอง เขาจึงตั้งใจมาลิ้มลองโดยเฉพาะ
เพิ่งเซ็นสัญญางานเงินเดือนเดือนละแสน เขาก็ต้องฉลองด้วยการทานอาหารดี ๆ สักมื้อ จริงไหม?
เขาสั่งอาหารอย่างเกี๊ยวกุ้ง ขนมจีบนึ่ง โจ๊กหมูสับ และเมนูอื่นอีกอย่างละที่ จากนั้นก็ทำตามคนท้องถิ่นสูงวัย คือถือหนังสือพิมพ์อ่านไปด้วยระหว่างทานอาหาร
พาดหัวข่าวของหนังสือพิมพ์กว่างหนานรายวันวันนี้เป็เื่ของเหอเจ๋อ บทความเขียนรายละเอียดที่สำคัญสองประการหลังจากที่เขามาถึงเมืองกว่างหนาน
ประการแรกคือ การรักษาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองกว่างหนานให้หายจากโรค นั่นคือเหอหย่งฝู ประธานบริษัทเหอฟิล์ม
ประการที่สองคือ การแจ้งเบาะแสร้านบาร์บีคิวที่ดำเนินการอย่างผิดกฎหมายในตรอกแห่งหนึ่งของหมู่บ้านกว่างหนาน จากนั้นก็จัดการกับอันธพาลมากกว่าสิบคนเพียงลำพัง
ด้านล่างของข่าวยังมีรูปถ่ายท่าทางองอาจของเหอเจ๋อในขณะที่กำลังต่อสู้กับพวกอันธพาล แต่สิ่งที่ทำให้เหอเจ๋อไม่พอใจคือ ใบหน้าของเขาถูกเซ็นเซอร์
นี่ถือเป็การดูถูกเขา!
ดังนั้น เขาจึงส่งข้อความไปหากวนหลิงทันทีว่า “ผมหล่อขนาดนี้ ทำไมต้องเซ็นเซอร์หน้าผมด้วย”
กวนหลิงตอบกลับมาแทบจะในทันที “กลัวว่าถ้าเปิดเผยออกไปแล้ว ประชาชนจะผิดหวังกับภาพลักษณ์ของคุณในฐานะฮีโร่น่ะสิ”
เหอเจ๋อ...
กับบางคนนี่ คุยกันดี ๆ ด้วยไม่ได้จริง ๆ
เหอเจ๋อไม่สนใจกวนหลิง แล้วก็เปิดอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ ไม่นานก็เจอข่าวในคอลัมน์บันเทิง
พาดหัวข่าวคือ ‘ภาพหลุดอื้อฉาวในเมืองปี้โจวของคุณชายที่คาดว่าน่าจะเป็เ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์’
เนื้อหาข่าวนี้พูดถึงนักข่าวที่ไปสืบหาข้อเท็จจริงอย่างลับ ๆ และพบว่า คุณชายของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่แห่งหนึ่งไปเที่ยวสถานบันเทิงยามค่ำคืน และจัดปาร์ตี้ชายหญิง
ใต้ข่าวยังแนบรูปมาอีกสองสามรูป ถึงแม้ในรูปจะเบลอหน้าไว้ แต่ก็ยังคงดูเร่าร้อนอยู่ดี
เมื่อเห็นดังนี้ เหอเจ๋อก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ พวกคนในเมืองนี่รสนิยมแปลกกันจริง ๆ
เพราะในคอลัมน์บันเทิงไม่ได้เปิดเผยชื่อและรูปภาพของบุคคลในข่าว อีกฝ่ายจึงไม่สามารถหาเื่หนังสือพิมพ์ได้
ในเมื่อหนังสือพิมพ์ไม่ได้ระบุชื่อชัดเจนว่าเป็เขา ถ้าผู้ชายคนนั้นไปหาเื่ ก็เท่ากับเป็การสารภาพโดยไม่ต้องถูกบังคับไม่ใช่หรือ?
เหอเจ๋อนึกถึงเื่ที่กวนหลิงเคยเล่าให้ฟังว่าเมื่อคืนวานนี้ ชายหัวโล้นกับชายเคราแพะเป็คนของ ‘คุณชายจู’ คนนั้นที่ตั้งใจมาหาเื่เขา จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเห็นใจคุณชายจูคนนั้นขึ้นมาจับใจ
เหอเจ๋อคิดว่าถ้าเขาเป็คุณชายจูคนนั้น คงอยากจะฉีกกวนหลิงเป็ชิ้น ๆ ไปแล้ว!
แต่สิ่งที่เหอเจ๋อไม่คิดก็คือ ในเวลานี้คุณชายจูหรือจูเทียนหลินก็กำลังฉีกจริง ๆ! แต่สิ่งที่เขาฉีกคือหนังสือพิมพ์กวางหนานรายวันที่อยู่ในมือ
จูเทียนหลินคือลูกชายคนโตของบริษัทเทียนหลินอสังหาริมทรัพย์ในเมืองปี้โจว พ่อของเขาจูกั๋วห่าวสร้างบริษัทเทียนหลินกรุ๊ปขึ้นมาจากศูนย์ และยังตั้งชื่อลูกชายว่า ‘เทียนหลิน’ ซึ่งมีความหมายเหมือนกับว่า เขาทำให้บริษัทเทียนหลินอยู่ในระดับเดียวกับลูกชายของตัวเอง
จูเทียนหลินรับ่ต่อธุรกิจจากพ่อ ใน่ไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาได้เข้ามาบริหารบริษัทเทียนหลินอย่างเต็มตัวแล้ว เขามีกลอุบายบางอย่าง ยึดถือทั้งขาวดำ ยิ่งทำให้บริษัทเฟื่องฟูขึ้นไปอีก
ปีนี้จูเทียนหลินมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับฉินิ่ฉี ลูกสาวคนโตของบริษัทเดินเรือ เห็นได้ชัดว่าทั้งสองใกล้จะแต่งงานกันแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าเื่แบบนี้จะเกิดขึ้น จูเทียนหลินจะไม่โกรธได้อย่างไร?
หลังจากที่จูเทียนหลินฉีกหนังสือพิมพ์แล้ว ก็หันไปมองเลขาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คุณจาง เื่ของไอ้หัวโล้นเมื่อคืน คุณจัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"
"จัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ ให้ทนายความไปคุยกับพวกเขาแล้ว ให้เงินพวกเขาไปคนละสองแสน พวกเขาจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น" เลขาจางพยักหน้า
สีหน้าของจูเทียนหลินดูดีขึ้นมาหน่อย จากนั้นเขาก็ถามว่า "ทำไมพวกมันถึงทำพลาด? แค่ผู้หญิงคนเดียวยังจัดการไม่ได้?"
"พวกเขาบอกว่ามีผู้ชายคนหนึ่งโผล่มาช่วยนักข่าวคนนั้น ดูเหมือนจะชื่อเหอเจ๋อ?" เลขาจางพูดต่อ
"เหอเจ๋อ? ฉันไม่สนใจว่ามันจะใช้วิธีไหน แต่ต้องสั่งสอนนักข่าวที่ชื่อกวนคนนั้นให้ได้ ถ้าผู้ชายคนนั้นยังกล้ายุ่งเื่ชาวบ้านอีก ก็ฆ่าทิ้งซะ" ได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของจูเทียนหลินก็เ็าลง พูดอย่างโเี้
เหอเจ๋อไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกคนร้ายจับตามอง หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ เขาก็เดินออกจากร้านน้ำชาอย่างอารมณ์ดี จากนั้นก็เริ่มเดินเล่นไปทั่วเมืองกว่างหนาน
ถึงเหอเจ๋อจะดูเหมือนไม่มีอะไรทำ แต่จริง ๆ แล้วที่ที่เขาไปเที่ยวครั้งนี้ ล้วนเป็ตลาดยาจีนที่มีชื่อเสียง ร้านขายยาจีนเก่าแก่ และร้านอื่นอีกมากมาย
ตอนที่ช่วยรักษาเหอหย่งฝูก่อนหน้านี้ เหอเจ๋อก็วิเคราะห์ออกแล้วว่ายาพิษเรื้อรังที่เหอหย่งฝูได้รับนั้นเป็แบบไหนกันแน่
ถ้าพูดกันตามจริง นั่นไม่ใช่ยาพิษในความหมายแบบดั้งเดิม แต่กลับเป็ยาบำรุงชั้นดี ชื่อว่าเจี้ยนมี่ซาน
คนที่กินยานี้เป็ประจำจะมีพลังงานเหลือเฟือ ไม่ค่อยเจ็บป่วย ร่างกายจะอยู่ในสภาวะตื่นตัวตลอดเวลา แต่ถ้าคนคนนั้นป่วย หรือร่างกายมีปัญหาอะไรก็จะเดือดร้อนทันที
อาการป่วยที่ถูกพลังงานอันเหลือเฟือกดทับไว้นาน จะะเิออกมาพร้อมกันในเวลาเดียวกัน โรคร้ายมาเยือนเหมือนูเาถล่ม ถ้าไม่ระวังให้ดี อาจจะตายได้
ครั้งนี้ ถ้าเหอเจ๋อไม่มาทัน เหอหย่งฝูคงจะล้มลงแล้ว
แต่เื่พวกนี้เขาไม่อาจบอกเื่นี้โดยตรงกับเหอหย่งฝูได้ ท่าทีของผู้ชายคนนั้นในตอนนี้ เหอเจ๋อยังมองไม่ทะลุปรุโปร่ง ถ้าเหอหย่งฝูไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเหอเจ๋อ เขาก็อาจจะไม่เชื่อคำพูดของเหอเจ๋อ
สำหรับเหอเจ๋อแล้ว ตอนนี้ควรค่อย ๆ สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเหอหย่งฝูก่อน รอจนกว่าทั้งสองฝ่ายจะเชื่อใจกันในระดับหนึ่งแล้ว เหอเจ๋อถึงบอกเื่พวกนี้กับเขาได้
ถ้าจะถามว่าทำไมเหอเจ๋อไม่แอบไปบอกตัวตนของตัวเองกับเหอหย่งฝู?
คุณลองเดาดูสิ ถ้าเหอเจ๋อทำแบบนั้นจริง เหอหย่งฝูจะรีบไปแจ้งตำรวจไหม?
ดังนั้น เหอเจ๋อจึงตั้งใจอย่างจริงจังที่จะสืบหาต้นตอของเจี้ยนหมี่ซ่านด้วยตัวเอง
เจี้ยนหมี่ซ่านเป็ตำรับยาโบราณ มีคนรู้จักไม่มากนัก และต้องใช้ผงโสมเก่าแก่ร้อยปีจึงจะปรุงยาได้ สมุนไพรชนิดนี้หายากมาก เหอเจ๋อเชื่อว่าในเมืองกว่างหนานนี้ไม่น่าจะมีร้านขายยากี่แห่งที่จะมีสมุนไพรล้ำค่าเช่นนี้
หลังจากเสียเวลาไปครึ่งค่อนวัน เหอเจ๋อก็เดินทางไปยังร้านขายยาใหญ่หลายแห่งในเขตเทียนเหอของเมืองกว่างหนาน ผลลัพธ์ก็เป็ไปตามคาด ไม่มีร้านไหนเลยที่มีโสมเก่าแก่อายุนับศตวรรษ
เหอเจ๋อเปิดแผนที่ในโทรศัพท์ เดินตากแดดไปทั่วทั้งบ่าย แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
เขาตั้งใจว่าจะแวะไปอีกร้านหนึ่ง แล้วก็จะกลับบ้านพักผ่อน
ร้านขายยาใหญ่แห่งสุดท้ายนี้ตั้งอยู่ที่ชายขอบของเขตเทียนเหอ เป็ร้านเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมานาน
ทางออนไลน์ให้คะแนนร้านขายยานี้สูงมาก ส่วนใหญ่เป็เพราะเ้าของร้านมีชื่อเสียงมาก ว่ากันว่าเป็หมอจีนชื่อดังในสมัยสาธารณรัฐจีน
เหอเจ๋อคิดว่า ถึงแม้จะหาเบาะแสของโสมเก่าแก่อายุนับศตวรรษไม่เจอ ก็ยังได้รู้จักกับหมอจีนผู้าุโท่านนี้
ไม่คาดคิดว่า เมื่อเหอเจ๋อมาถึงร้านขายยาที่ชื่อร้านขายยาเทียนเซิ่งจูนี้ กลับพบว่าประตูปิดอยู่
นี่เพิ่งจะห้าโมงกว่า ๆ ทำไมถึงปิดแล้ว?
เหอเจ๋อรู้สึกสงสัยเล็กน้อย พอดีตอนนั้นเอง เสียงขี้อายเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่ข้างหู “สวัสดีค่ะ คุณมีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?”
เหอเจ๋อหันไปมองก็ถึงกับตะลึง ทำไมเป็เธอล่ะ?
หญิงสาวที่ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเหอเจ๋อ ก็คือพยาบาลสาวที่ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลรัฐเมืองกว่างหนานนั่นเอง ใช่แล้ว ก็คือคนที่ชื่อจิงจิงนั่นแหละ
เหอเจ๋อก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอเธอที่นี่
“อ้าว เป็คุณเองเหรอ?” หวงจิงจิงก็ไม่คิดว่าจะได้มาเจอเหอเจ๋อที่นี่
แม้ว่าเหอเจ๋อจะแสดงฝีมือที่โรงพยาบาลรัฐเพียงครั้งเดียว แต่ก็สามารถช่วยชีวิตเหอหย่งฝูที่กำลังจะตายให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง การแสดงฝีมือครั้งนี้ทำให้หวงจิงจิงจดจำเขาได้เป็อย่างดี
“นี่ จิงจิง สวัสดี ฉันคิดถึงเธอทุกวันเลย” เหอเจ๋อยิ้มทักทายสาวน้อยขี้อายตรงหน้า “วันนี้เธอหยุดงานเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”
ตอนนี้หวงจิงจิงสวมชุดลำลองและถือถุงช็อปปิงจากซูเปอร์มาร์เก็ต เธอมองมาที่เหอเจ๋อด้วยสายตาเหม่อลอย
“อืม วันนี้หยุดค่ะ ปู่ของฉันป่วย ทำไมคุณถึงมาที่นี่คุณเหอ?” หวงจิงจิงถาม
เหอเจ๋อชี้ไปที่ร้านขายยาร้านขายยาเทียนเซิ่งจูด้านหลังเขาแล้วพูดว่า “มาเยี่ยมเยียนน่ะ ได้ยินมาว่าหมอจีนาุโที่นี่มีชื่อเสียงมาก”
“ปู่ของฉันป่วย ดังนั้นร้านขายยาจึงปิดมาสองสามวันแล้ว” เมื่อได้ยินคำพูดของเหอเจ๋อ หวงจิงจิงก็ถอนหายใจออกมา
เมื่อได้ยินคำพูดของหวงจิงจิง เหอเจ๋อก็ใ “นี่เป็บ้านของเธอเหรอ?”
หวงจิงจิงพยักหน้าเงียบ ๆ จากนั้นเธอก็นึกอะไรบางอย่างออกและตาก็สว่างวาบ “ใช่แล้ว คุณเหอมีฝีมือทางการแพทย์ดีมาก ช่วยรักษาปู่ของฉันหน่อยได้ไหมคะ!”
2K
