บทที่ 15 คนสวย เพื่อนฉันร่างกายอ่อนแอมาั้แ่เด็กแล้วน่ะ
จางต้าไห่: "..."
เมื่อได้ยินเลเวลที่เว่ยเสี่ยวซูเดา เ้าอ้วนก็เงียบไป มุมปากกระตุกสองสามครั้งก่อนจะพูดอย่างหัวเสีย
"พอๆ อย่าเดาแบบนี้สิ ถ้าฉันเลื่อนถึงเลเวล 5 หรือ 6 ได้ ตอนนี้คงได้มีอนุสาวรีย์ตั้งไว้ที่โรงเรียนแล้ว"
เว่ยเสี่ยวซู: "???"
คราวนี้เว่ยเสี่ยวซูงงเป็ไก่ตาแตก ตั้งอนุสาวรีย์ ? นี่มันเื่บ้าอะไรกัน
"ฉันเลเวล 4 แล้ว เป็ไง เจ๋งไหมล่ะ!" เ้าอ้วนยืนเท้าสะเอว เงยหน้า 45 องศา รอรับคำชม
ในสายตาคนทั่วไป การเลื่อนถึงเลเวล 4 ในการทดสอบถือว่าเก่งมากแล้ว เพราะภารกิจหลักคือการเลื่อนถึงเลเวล 3 เท่านั้น
"ไม่เลวเลยนะเ้าอ้วน คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย +5 แน่นอน"
เ้าอ้วนยิ้มจนแก้มแทบปริ ตบหน้าอกตัวเองดังปึกๆ "เสี่ยวซู อย่าอิจฉาฉันเลยนะ วางใจได้ ฉันจะดูแลนายเอง"
เว่ยเสี่ยวซู: "..."
ดูแลบ้านแกสิ!!
ในใจเขาด่ากราด ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เขาก็เห็นร่างคุ้นเคยกำลังเดินมาหาเขา
เพียงแค่เห็นร่างนั้น อารมณ์ดีๆ ของเว่ยเสี่ยวซูก็หายไปเกือบหมด
"เว่ยเสี่ยวซู คราวนี้นายแพ้แน่"
ผู้มาเยือนคือสวีเสี่ยวฉิงผู้อาชีพฑูต์ ที่หลายคนยกให้เป็เทพธิดาที่แข็งแกร่งที่สุดในปีนี้
แต่ตอนนี้สวีเสี่ยวฉิงดูโทรมมาก ผมยาวสีดำกระเซอะกระเซิง เสื้อผ้าขาดวิ่น เนื้อตัวมอมแมม บนแขนที่ขาวผ่องราวหยกมีาแหลายแห่ง แม้จะเืจะหยุดไหลแล้วแต่ก็ยังดูน่ากลัว
"คนสวย เพื่อนฉันร่างกายอ่อนแอมาั้แ่เด็ก จะบอกให้นะ อย่าคิดว่าสวยแล้วจะมารังแกเพื่อนฉันได้ ใครจะหาเื่เพื่อนฉัน ต้องชนะฉันให้ได้ก่อน"
เว่ยเสี่ยวซู: "???"
สวีเสี่ยวฉิง: "!!!"
อ่อนแอ? ใครอ่อนแอ? พูดแบบนี้ไม่ได้นะ!
เว่ยเสี่ยวซูยกมือขึ้นปิดหน้า กำลังจะอธิบาย แต่สวีเสี่ยวฉิงกลับเร็วกว่านั้น เธอพุ่งเข้าไปคว้าไหล่เ้าอ้วนแล้วเหวี่ยงไปด้านหลัง...
"อ๊าาา~~"
เมื่อเห็นเ้าอ้วนลอยละลิ่วไป เว่ยเสี่ยวซูก็ตาแทบถลน เว่ยเสี่ยวซูมองออกว่าสวีเสี่ยวฉิงยังออมมืออยู่ ไม่งั้นเ้าอ้วนคงต้องนอนโรงพยาบาลหลายวันแน่ๆ
ถึงอย่างนั้น เว่ยเสี่ยวซูก็โกรธ เขาเรียกพลั่วเหล็กสีดำออกมา แล้วฟาดลงไปที่สวีเสี่ยวฉิงทันที
แต่สวีเสี่ยวฉิงก็ไม่ใช่หมูในอวย เธอดึงดาบยาวสีทองออกมา ปะทะกับพลั่วสีดำจนเกิดประกายแสงแปลกประหลาดขึ้นรอบๆ
เว่ยเสี่ยวซูไม่คิดว่าอาวุธคู่กายของเขาจะด้อยกว่าดาบเทพของสวีเสี่ยวฉิง แต่ในจังหวะที่ปะทะกัน เขากลับรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่มือขวารู้สึกเหมือนต้านทานได้ยาก
"พลังของยัยนี่น่ากลัวชะมัด" เว่ยเสี่ยวซูใ แม้จะเป็การปะทะเพียงชั่วครู่แต่มือขวาที่ถือพลั่วก็ยังสั่นอยู่
แต่เมื่อเทียบกับความใของเว่ยเสี่ยวซู สวีเสี่ยวฉิงกลับยิ่งใกว่า
การโจมตีเมื่อครู่เธอใช้แรงไปเพียงหกส่วน คิดว่าจะทำให้เว่ยเสี่ยวซูกระเด็นหรือาเ็เล็กน้อย แต่ไม่คิดว่าเขาจะรับไว้ได้
ผู้อัญเชิญอ่อนแอรับการโจมตีหกส่วนของเธอได้ ใครกันแน่ที่บ้า?
"นาย...นายทำได้ยังไง?" สวีเสี่ยวฉิงกัดฟันด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ลองเดาดูสิ" เว่ยเสี่ยวซูพูดอย่างใจเย็นพลางนวดข้อมือที่ชาอยู่
สวีเสี่ยวฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็สีทอง ข้อมูลเลเวลของเว่ยเสี่ยวซูก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
[ชื่อ: เว่ยเสี่ยวซู]
[อาชีพ: ผู้อัญเชิญ]
[เลเวล: 7]
เมื่อสวีเสี่ยวฉิงเห็นข้อมูลตรงหน้า เธอก็ตกตะลึง เลเวล 7? นี่มันอะไรกัน?
แม้แต่ตัวเธอเองก็เพิ่งเลเวล 6 ต้นๆ เอง บันทึกเลเวลสูงสุดในการทดสอบที่ผ่านมาก็แค่เลเวล 6 แต่นี่เว่ยเสี่ยวซูกลับทำลายสถิตินั้น เลื่อนถึงเลเวล 7 ได้
"ทักษะตรวจสอบ?" เว่ยเสี่ยวซูหรี่ตาลง พึมพำในใจ
สมกับเป็ทายาทตระกูลใหญ่จริงๆ เพิ่งจะปลุกพลังอาชีพก็มีทักษะตรวจสอบแบบนี้ น่าอิจฉาชะมัด
ทักษะตรวจสอบสามารถดูอาชีพและเลเวลของผู้เล่นคนอื่นได้ รวมถึงเผ่าพันธุ์ของมอนสเตอร์ด้วย ถ้าความแข็งแกร่งต่างกันมาก ก็จะเห็นข้อมูลเพิ่มเติมได้อีก เป็ทักษะเสริมที่จำเป็สำหรับผู้เล่นระดับสูง
แต่ทักษะตรวจสอบมีราคาแพงมาก อย่างน้อยก็หลักแสน เว่ยเสี่ยวซูในตอนนี้ไม่มีปัญญาซื้อแน่นอน
สวีเสี่ยวฉิงหันหลังจากไป เธอรู้ว่าตัวเองแพ้อีกแล้ว แพ้ให้กับคนๆ เดิมอีกแล้ว
จริงๆ แล้วเธอสามารถเอาศพหมาป่าหลังเงินที่อยู่ในแหวนมิติออกมาอวดผลงานในการทดสอบครั้งนี้ได้
แต่เธอรู้ดีว่าการจะเลื่อนถึงเลเวล 7 ภายใน 8 ชั่วโมง ถ้าไม่ได้ฆ่าบอสก็เป็ไปไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงแพ้
เว่ยเสี่ยวซูมองตามหลังสวีเสี่ยวฉิงไป ก็รู้สึกงงๆ ปะทะกันแค่แป๊บเดียวก็จบแล้ว?
แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก หลังจากดื่มน้ำมันศพไปหลายขวด ร่างกายของเขาก็แข็งแกร่งเทียบเท่าผู้เล่นสายนักรบทั่วไปแล้ว
แม้จะยังห่างไกลจากสวีเสี่ยวฉิง แต่เขาก็เป็แค่ผู้อัญเชิญที่ร่างกายอ่อนแอเท่านั้น
จากนั้น เว่ยเสี่ยวซูก็เดินไปหาเ้าอ้วนที่นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น แล้วพูดอย่างเหนื่อยใจ "พอได้แล้ว เธอไปแล้ว"
เ้าอ้วนจึงรีบลุกขึ้นมาจากพื้น ตบหน้าอกเบาๆ ด้วยความใ "ยัยนั่นน่ากลัวชะมัด ฉันน่าจะเดาได้ั้แ่แรกว่าเป็สวีเสี่ยวฉิง เสี่ยวซู อย่าว่ากันเลยนะ ครูประจำชั้นเรียกแล้ว ฉันต้องไปแล้วล่ะ"
พูดจบเ้าอ้วนก็วิ่งหายไป เว่ยเสี่ยวซูได้แต่ส่ายหัวและยิ้มแห้งๆ
ไม่นาน ครูประจำชั้นแต่ละห้องก็พานักเรียนกลับไปขึ้นรถบัสที่หน้าโรงเรียนมัธยมปลายชิงหยาง 1
ผลการทดสอบในดันเจี้ยนจะประกาศในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็วันเดียวกับที่แจกทุน เว่ยเสี่ยวซูคิดว่าการติด 2 อันดับแรกไม่น่าจะเป็เื่ยาก
ส่วนสาเหตุที่ไม่คิดว่าจะได้ที่ 1 แน่นอน เพราะเขาไม่ได้ฆ่ามอนสเตอร์ระดับบอสดันเจี้ยน ถ้าสวีเสี่ยวฉิงฆ่าทั้งมอนสเตอร์ระดับสูง ระดับบอส และบอสดันเจี้ยน เขาอาจจะสู้เธอไม่ได้
หลังจากลงจากรถบัส เว่ยเสี่ยวซูก็นำก้อนหญ้าขนาดั์ออกมาจากที่เก็บสัมภาระ แล้วเดินออกจากโรงเรียนท่ามกลางสายตาที่งุนงงของคนอื่น