“ผู้หญิงคนนั้น..” เลอองหยุดเดินหันตามเสียงของเหล่านักข่าว ขณะเดียวกันที่ทั้งสามคนพยายามเดินหนีกลุ่มปาปารัสซี่ที่คอยตามถ่ายภาพพวกเขา
แม้ว่าจะไม่มีใครล่วงรู้ความสัมพันธ์ลึกซึ้งของทั้งสามคน..แต่ศาสตราก็เป็ถึง CEO หน้าใหม่ไฟแรงกำลังดังเป็พลุแตกเพราะข่าวลาออกของเลขา.. พลอยทะเลคือผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่า เป็เ้าหญิงแห่งวงการแฟชั่นของประเทศไทย.. ส่วนเขา..เลออง ชินน์..นักธุรกิจหนุ่มพันล้านในวงการซื้อขายอสังหาริมทรัพย์..
“ยายนั่น..” ศาสตราพึมพำขึ้นมาบ้างเมื่อเขาหันไปเจอผู้หญิงจอมป่วนเมื่อเช้านี้..
ชุดแซคสีส้มนั่น.. ไม่ผิดแน่
“รู้จักกันเหรอคะ” พลอยทะเลแทรกกลางชายหนุ่มทั้งสองเมื่อเห็นพวกเขาหยุดเดิน
“นายรู้จักเหรอ? ” เลอองหันมาถามชายหนุ่มข้างๆ ขณะที่ศาสตราดึงสายตากลับจากมินตรา และตอบแบบไม่ใส่ใจ
“ไม่รู้จักหรอก เรารีบไปกันเถอะ” ก่อนจะเดินสวบๆ นำหน้าทั้งสองไป
“อะไรของเขา ท่าทางแปลกๆ ” พลอยทะเลบ่นพึมพำ เลอองมองตามศาสตราที่เดินห่างออกไปไกล ก่อนเหลือบมามองสาวน้อยข้างเขา
“บ่นอะไรฮึ? ” ชายหนุ่มยิ้มก่อนจะยกมือขยี้ผมสาวน้อยข้างๆ เบาๆ
“โอ้ยย พี่เลอองหยุดนะ! ” พลอยทะเลปัดมือชายหนุ่มพัลวัน
“อย่าแกล้งเหมือนพลอยเป็เด็กอยู่เรื่อยซิคะ! ” หญิงสาวลูบผมเบาๆ เพื่อให้มันกลับเข้าทรง
“ไหน..” เลอองยิ้มก่อนหันซ้ายหันขวามองสาวน้อยข้างกาย
“ก็ยังเป็เด็กนี่! ” พลอยทะเลค้อนชายหนุ่มอย่างงอนๆ
“พลอยน่ะโตแล้วนะ แล้วก็พร้อมแล้วด้วย! ” หญิงสาวยกมือกอดอก
“พร้อมอะไรฮึ? ” ร่างสูงยกคิ้วขึ้น ยิ้มขันๆ
“พร้อมที่จะดูแลพี่ไงคะ” ร่างบางตอบอย่างหนักแน่น เลอองได้ยินดังนั้นก็นิ่งอึ้งโดยอัตโนมัติจากสีหน้าจริงจังของร่างบาง ก่อนจะหลุดหัวเราะเบาๆ
“นี่ยังไม่เลิกคิดที่จะแต่งงานกับฉันอีกหรือไง” เลอองถามหญิงสาวน้ำเสียงไม่ซีเรียส
พลอยทะเลอ้าปากกำลังจะตอบ ก็โดนขัดด้วยเสียงทุ้มที่ลอยมา
“กลับไปคุยกันที่บ้านเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นก็แห่กันมาอีกรอบหรอก” ศาสตราคิ้วขมวดด้วยความหงุดหงิด.. ทั้งนักข่าว..ทั้งหัวใจ
เลอองได้ยินดังนั้นจึงเดินตามศาสตราไปอย่างรวดเร็ว เป็ผลให้หญิงสาวอีกคนต้องรีบเดินตามไปเช่นกัน
ห้องคอนโดหรูหราใจกลางเมืองถูกตกแต่งด้วยสีเทาเรียบสนิทตามความชอบของเ้าของ ไม่ว่าจะเป็โทรทัศน์ พื้นห้อง ผ้าม่าน หรือแม้แต่แจกันก็ยังเป็สีเทา สิ่งเดียวที่ดูจะแตกต่างออกไปก็คือกองเสื้อผ้าหลากหลายสีของมินตราที่รวมกันไว้ตรงมุมโซฟา ตามธรรม์กวาดตามองเฟอร์นิเจอร์ที่ฝุ่นเริ่มเกาะพลางคิดไปว่าเขาคงต้องมากรุงเทพฯ บ่อยขึ้นเสียแล้ว
ร่างสูงเดินผ่านห้องรับแขกกลับเข้าไปยังห้องครัวที่เพื่อนสาวคนสนิทนั่งยิ้มอย่างร่าเริงอยู่
“นี่แกมาสิงอยู่คอนโดฉันนานขนาดไหนแล้วเนี่ย” เขาว่าพลางส่ายหัว
“เก๊าะ.. สองสามวัน.. แต่คงอยู่ต่อไปเรื่อยๆ ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ” ร่างบางยักคิ้วให้กวนๆ
“เออ จะอยู่ก็อยู่ไป แล้ว..สรุปนี่ถ้าแกได้เป็ผู้ช่วยของนายศาสตราอะไรนั่น แกก็จะได้ขึ้นไปเลี้ยงแกะข้างไร่ส้มของฉันใช่มั้ย” ตามธรรม์ยื่นแก้วนมสดให้มินตรา ก่อนสรุปประเด็นสั้นๆ หลังจากที่ฟังเื่ราวยาวยืดของเพื่อนวัยเด็กคนสนิทของเขามาเกือบครึ่งชั่วโมง
“ถูกต้อง! ” ร่างบางตอบเสียงสูง “แต่ปัญหาก็คือ...”
“จะทำอย่างไงให้หมอนั่นรับแก” ตามธรรม์พูดแทรกอย่างรู้ทัน มินตรากระตุกคิ้ว ก่อนจะลุกขึ้นไปหยิกแก้มเพื่อนชายอย่างมันเขี้ยว
“สมกับเป็เพื่อนที่รักของฉันจริงๆ! ไม่เจอเกือบปียังรู้ใจฉันเหมือนเดิมเลย ฮิฮิ”
“เล่นอย่างนี้ เดี๋ยวฉันก็จับแกทำเมียซะหรอก! ” ชายหนุ่มขู่ พร้อมกับทำเสียงหัวเราะในลำคอ เล่นเอาคนขี้เล่นะโฟึบออกห่างจากร่างสูงทันที
“ไอ้บ้า! ทำเสียงหื่น เดี๋ยวก็ยอมเป็เมียซะเลย! ” พูดจบ ทั้งสองก็มองหน้ากันนิ่ง.. ก่อนจะหลุดขำก๊ากใส่กันและกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“ฮะฮ่าๆ ๆ ๆ ๆๆ ”
ห่างจากคอนโดของตามธรรม์ออกไปไม่ไกลนัก ศาสตราและพลอยทะเลก็มาถึงที่พักของเลอองเช่นกัน.. พลอยทะเลยืนยันว่าจะอยู่ต่อเพื่อช่วยดูแลจัดของและรับประทานอาหารมื้อค่ำพร้อมกับเลออง..ส่วนศาสตรา..ที่ไม่อยากจะเห็นภาพนั้นเท่าไหร่นักจึงขอตัวออกมาก่อน
ชายหนุ่มขับรถไปเรื่อยจนมาหยุดอยู่ที่บาร์ร้านประจำ..เขามาที่นี่ค่อนข้างบ่อยเมื่อเวลาที่ต้องพาลูกค้ามาสังสรรค์.. หรือแม้แต่เวลาที่้าเวลาส่วนตัว เนื่องจากที่นี่รับเฉพาะลูกค้าวีไอพีชื่อดังเท่านั้นจึงไม่มีนักข่าวหรือแม้แต่ปาปารัสซี่เข้ามารบกวน
“ชิราส (Shiraz) ” ศาสตราสั่งไวน์ยี่ห้อโปรด ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเคาน์เตอร์
“เป็แก้วหรือ..” พนักงานถามเขา
“ขวด” ร่างสูงตอบทันทีโดยที่ไม่ต้องรอให้จบประโยค
ขณะที่นั่งรอไวน์ เขาปล่อยให้ความคิดลอยไปเรื่อยกับเสียงที่ดังอย่างต่อเนื่องภายในร้าน พนักงานเสิร์ฟสาวคนหนึ่งเดินตรงมายังเขาก่อนจะยื่นแผ่นกระดาษนามบัตรมาให้
“ท่านเชิญไปที่โต๊ะหน่อยค่ะคุณ..” สาวน้อยในชุดกระต่ายบันนี่กัดริมฝีปาก ส่งสายตาเย้ายวนเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มที่เธอคุยด้วยนั้นหน้าตาดีเอาการ.. แถมยังดูมีเงินเสียด้วย
ศาสตราปราดสายตามองหญิงสาวอย่างไม่สบอารมณ์กับท่าทางของเธอที่ “ไม่มีศักดิ์ศรี” และ “อ่อยผู้ชาย” ร่างสูงกวาดสายตาอ่านนามบัตรที่ได้รับก่อนจะมองไปยังโต๊ะที่เขาคาดว่าน่าจะเป็ผู้เชื้อเชิญ
หลิว เต๋อฮง..
ร่างสูงก้าวเร็วๆ ไปยังโต๊ะที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ชายวัยกลางคนอายุราวๆ 50ปี นั่งอยู่บนโซฟาใหญ่สีแดง ห้อมล้อมไปด้วยสาวเล็กสาวใหญ่ที่คอยบริการเขาอยู่ เส้นผมสีเทาสลับดำถูกเซตเรียบแนบติดกับศีรษะ เสื้อถังจวงสีเทาลายับ่งบอกให้รู้ถึงความเป็เชื้อชาติจีนที่เต็มเปี่ยม เต๋อฮงเผยมือต้อนรับผู้มาใหม่ก่อนจะหัวเราะเสียงดัง
“ฮ่าๆ ๆๆ เชิญๆ คุณศาสตรา ยินดีจริงๆ ยินดีจริงๆ ” เต๋อฮงลุกขึ้นเพื่อรอนั่งพร้อมกับศาสตราอีกครั้ง
ศาสตรานั่งลงอย่างเงียบๆ รอคอยดูท่าทีของอีกฝ่าย.. หลิว เต๋อฮง เ้าพ่อบ่อนการพนันหลายสิบแห่งทั้งในประเทศไทย เขตชายแดนมาเลเซีย และสิงคโปร์ แม้จะไม่เคยรู้จักกันเป็การส่วนตัวแต่ชื่อเสียงและชื่อเสียของเขาเป็ที่รู้จักทั่วไปทั้งนอกและในกฎหมาย..
“โชคดีจริงๆ ที่เจอคุณที่นี่ เพราะผมก็ตั้งใจว่าอยากจะไปพบคุณในเร็วๆ นี้เช่นกัน” เต๋อฮงกล่าวเกริ่นนำ
“ไม่ทราบว่าคุณหลิวอยากจะคุยกับผมเื่อะไรครับ? ” ศาสตรากล่าวนิ่งๆ
“เอาล่ะ.. ไหนๆ เราก็เป็นักธุรกิจเหมือนกัน ผมก็จะไม่อ้อมค้อม จะได้ไม่เสียเวลาทั้งคู่..” ชายวัยกลางคนกล่าว ขณะที่ยื่นยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ
“ผมอยากจะขอซื้อคาสิโนของภิรมย์พิสุทธิ์ทั้งหมดที่คุณดูแลอยู่ ทั้งที่ภูเก็ตและชายแดนมาเล”
จบประโยค.. ศาสตราที่นิ่งเงียบอยู่แล้ว ยิ่งนิ่งเข้าไปอีก..
“เอ.. จะตรงไปหรือเปล่า แต่ลูกน้องของผมก็บอกว่าคุณน่ะเป็คนตรงๆ ” ว่าแล้วเขาก็หัวเราะเอิ้กอ้ากนิดหน่อย
ศาสตราจ้องมองอีกฝ่าย เขาเหยียดบ่าหน้าเชิ่ดตรงผสานสายตากับเต๋อฮงอย่างไม่กลัวเกรง.. แม้จะไม่ค่อยมีใครรู้ว่าผู้บริหารระดับสูงของบริษัททิวลิป ริส เมเนจเม้นท์ ที่กำลังบูมเป็พลุแดกอย่างเขา จะเป็ผู้ดูแลของธุรกิจสีเทาๆ อย่างคาสิโนสองสามแห่งในประเทศไทย.. แต่เ้าพ่อมาเฟียอย่างหลิว เต๋อฮง.. จะรู้ก็คงไม่แปลกเท่าไรนัก..
“ผมคงต้องปฏิเสธ” คำตอบตรงชัดเจนที่หลุดออกจากปาก ทำให้เต๋อฮงมองชายหนุ่มที่เด็กกว่าเกือบสองรอบนิ่ง.. ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง
“ฮ่าๆ .. อย่างที่คิดจริงๆ อ่า..คุณศาสตรา.. อย่าเพิ่งรีบให้คำตอบผมนักเลย.. ผมไม่รีบ” ชายวัยกลางคนกล่าวนิ่งหลังจากหยุดหัวเราะ
“คิดให้ดีๆ .. วัยรุ่นสมัยนี้น่ะใจร้อนเกินไป” เต๋อฮงหรี่เสียงเล็ก เหมือนให้สัญญาณเตือนชายหนุ่มว่าอย่าคิดที่จะปฏิเสธ
“จะตอนนี้หรือตอนไหน.. ธุรกิจของภิรมย์พิสุทธิ์ก็ไม่มีทางเปลี่ยนมือแน่นอน ผมขอตัว..” พูดจบ ร่างสูงก็ลุกขึ้นฟึบ!
“เฮ้ย! อย่าเสียมารยาท” ลูกน้องคนหนึ่งขู่ฟ่อ
ศาสตรารู้สึกได้ถึงกระบอกปืนที่จ่ออยู่หลังท้ายทอย เต๋อฮงเห็นดังนั้นจึงโบกมือสั่งห้ามลูกน้องของเขา ให้เอาปืนออกจากศาสตรา
“เอาล่ะคุณศาสตรา.. วันนี้คุณอาจจะยังไม่ทันคิดใคร่ครวญให้ดี.. คุณลองคิดดูนะตอนนี้คุณน่ะกำลังมาแรง.. เป็ถึงผู้บริหารใหญ่ของบริษัทบริหารความเสี่ยงชื่อดัง.. แต่ถ้านักข่าว ดันไปขุดคุ้ยเื่คาสิโนของคุณขึ้นมา ภาพนักธุรกิจหล่อๆ มันจะกลายเป็มาเฟียไป.. ไม่เสียดายเรอะ? ”
“ความจริงก็คือความจริง.. แม้ว่าคาสิโนจะทำให้ผมดูแย่ไปบ้าง.. แต่คาสิโนของผมก็ถูกกฎหมายแน่นอน”
“.. ไอ้ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร้.. ก็ลองคิดดูดีๆ แล้วกัน ของซื้อของขายผมก็จ่ายเงิน คุณก็ยังสามารถเอาเงินที่ได้จากการขายนั่นไปทำธุรกิจของคุณ มันจะไม่ดีกว่าเร้อ..”
“..” ร่างสูงนั่งนิ่ง.. มันก็จริงอย่างที่เต๋อฮงว่า.. แต่ทว่าบ่อนคาสิโนของภิรมย์พิสุทธิ์มีความหมายกับเขามากกว่านั้น.. มันคือสมบัติของคนคนเดียวที่เขาจะนับถือว่าเป็พ่อ.. ซึ่งก็คือพ่อของพลอยทะเล..
ั้แ่เด็กพ่อของเขาเคยเป็นักธุรกิจที่ร่ำรวยจนมีบ้านหลังใหญ่โตเอาแต่ทำงาน ส่วนแม่ก็เอาแต่ออกจากบ้านไปงานสังคมหาเพื่อนฝูง.. เพื่อนผู้หญิงคนเดียวของเขาก็คือพลอยทะเล ที่มักจะชวนเขาไปเล่นที่บ้านที่อยู่ติดกันของเธอบ่อยๆ เธออยู่กับคุณพ่อสองคนเท่านั้นเพราะแม่ของเธอเสียั้แ่เล็ก จนอยู่มาวันหนึ่ง.. พ่อของเขาล้มละลาย..อาละวาดทำลายทุกอย่าง.. แม่ของเขาหนีหายไป ขณะที่พ่อยิงตัวตาย.. พ่อของพลอยทะเลจึงอุปการะรับเขามาเลี้ยงเป็ลูกบุญธรรม.. และนั่นก็เป็จุดเริ่มต้นของทุกอย่าง.. เมื่อพ่อของพลอยทะเลเสีย.. เขาจึงมีหน้าที่ดูแลเธอ และกิจการทั้งหมดของภิรมย์พิสุทธิ์ แม้ว่าจะไม่ได้มีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันทางสายเืแม้แต่น้อย..
เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งนิ่ง.. เต๋อฮงจึงตัดบทพูดขึ้น
“ผมให้เวลาคุณก็แล้วกัน.. หวังว่าพบกันใหม่คราวหน้าคำตอบของเราสองคนคงจะตรงกัน” มาเฟียใหญ่ลุกขึ้นพร้อมยื่นแก้วไวน์ขึ้นตรงหน้าชายหนุ่ม ก่อนจะดื่มรวดเดียวหมด
ศาสตรายังคงนิ่งครู่หนึ่ง.. ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นยืน
“....” ศาสตรายกแก้วไวน์ขึ้นตรงหน้าเขา ก่อนจะเทมันราดลงพื้น ดวงหน้าคมมองเต๋อฮงอย่างท้าทาย.. เขาพยักหน้าเพื่อเป็การบอกลาหนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินกลับออกไปอย่างไม่กลัวเกรง
สมบัติของภิรมย์พิสุทธิ์ สมบัติของพลอยทะเล.. ต้องไม่มีทางตกไปอยู่ในมือของคนอื่นเด็ดขาด!!
ลูกน้องสองสามคนของหลิว เต๋อฮง ทำท่าจะตามไปสั่งสอนผู้ชายที่เสียมารยาทกับเ้านายของเขา แต่เต๋อฮงกลับห้ามเอาไว้
“หึ.. จองหองจริงๆ .. ศาสตรา อัศวภากุล.. แล้วลื้อจะรู้ว่าทำไมคนอย่างหลิว เต๋อฮง.. อยากได้อะไรต้องได้!!! ”
13K
