ตอนที่ยี่สิบเอ็ด หยกเหอซื่อปี้
ได้รับอาณัติแห่ง์
ผู้ใดได้จักได้พบความรุ่งเรือง
นั่นคือคำจารึกของตราลัญจกรแห่งแผ่นดิน
แต่ตั๋งฮวงไม่ค่อยเชื่อถือเสียเท่าไรเพราะหลี่ซื่ออัครเสนาบดีที่คิดคำขวัญนี้กับบุตรชายโดนบั่นเอวกลางตลาด
คนที่เจอก้อนหินหยกในตอนแรกก็ฝันว่าัได้มอบของขวัญให้จะเอาไปมอบให้กับฉู่อ๋องก็โดนตัดขาไปสองข้างเพราะไปมอบสองครั้งแต่ฉู่อ๋องทั้งสองคนกลับโมโหเพราะคิดว่าได้รับมอบก้อนหินธรรมดาให้
ค่าตอบแทนของชาวบ้านที่มีความจงรักภักดี้ามอบของขวัญที่มีค่าแก่อ๋องแคว้นของตนคือโดนตัดขาทั้งสองครั้ง
ครั้งที่สามฉู่อ๋องคนใหม่ถึงได้ฟันก้อนหินและพบหินหยกที่อยู่ภายใน
แต่ก็อย่างที่ว่าแคว้นฉู่ล่มสลายแคว้นฉินผนวกหกรัฐ หลี่ซื่อคนเขียนคำขวัญโดนบั่นเอวกลางตลาด แคว้นฉินล่มสลาย ราชวงศ์ฮั่นได้นางกำนัลโดดบ่อน้ำพร้อมกับตราหยก...
หากเราพิจารณาดูดีดีแล้วมันเหมือนไอเท็มอาถรรพ์ติดคำสาปเสียมากกว่า
คำนวณจากประวัติศาสตร์อาจะจมองเหมือนคนสายตาแคบสั้น
แต่วิธีที่ปลอดภัยที่สุดในการใช้ตราหยกคือเอามันไปแลกกับของรางวัลจากคนที่้ามันอย่างซุนเซ็กที่แลกทหารสามพันคนจากอ้วนสุดจะปลอดภัยที่สุด
เอาอาถรรพ์ไปให้คนอื่นและเราเอามาแต่ของรางวัลที่ไจากการที่เอาตราหยกนี้ไปแลก
ท่ามกลางสายตาของบรรดาลูกน้องทหารเสเหลียงของผมและชาวบ้าน
“ยะยินดีกับนะนาย- นะนายท่านด้วยขอรับนายท่านตั๋งฮวงมีบารมีเกริกไกรก้องฟ้า ์จึงได้ประทานตราหยกนี้ให้แก่ท่าน”
ผมยิ้มอย่าอ่อนโยนต่อลูกน้องทหารเสเหลียงที่อวยพรให้กับผมพร้อมกับพวกทหารและคนรอบข้างที่้าประจบสอพลอและผมถีบเขาอย่างอ่อนโยน
“ไม่ต้องมาสอพลอข้าแบ่งความชอบจากการพบตราหยกนี้ให้แก่เ้าแน่นอนรวมไปถึงพวกเ้าทุกคนด้วยติดตามข้าพวกเ้าอยู่สุขสบายแน่นอน”
ผมกล่าวต่อคนที่โดนถีบที่หัวเราะไปพร้อมกับพวกเพื่อนๆของเขา
“ถวายตราหยกคืนราชสำนักพวกเราจะสามารถขอของรางวัลต่างๆได้มากขึ้นอาจจะไม่ได้มากเท่าที่้าเพราะพวกเราต้องแบ่งสมบัติกับชาว้านในนครหลวงจำเอาไว้ กินแล้วไม่แบ่งคือบาปที่สาหัสที่สุด หากพวกเ้าได้น้ำแกงผลประโยชน์ต่างๆมาก็แบ่งให้กับมิตรสหายและคนรอบข้างเสมอ นี่คือหลักการของท่านพ่อและของตัวข้าด้วย”
ใครจะอยากของอัปมงคลนี้ไว้ล่ะฟะ
ผมคนหนึ่งล่ะที่ไม่เอา
หากหองจูเปียน้าเอาคืนไปก็ตามสบาย
ผมหันไปทางศพของนางกำนัลที่ท่าทางหลายคนจะยินดีกันจนลืมกลัวศพ
“ตรวจสอบยืนยันพิสูจน์ตัวตนก่อนมอบให้จัดทำพิธีงานศพต่อไป”
ผมทำท่าคาวระนางกำนัลที่เสียชีวิต
“นี่คือสิ่งที่เราตอบแทนให้กับนางกำนัลที่มอบตราหยกให้กับเราได้ข้าตั๋งฮวงไม่ผิดคำพูด ไม่ผิดสัญญาแม้แต่กับคนที่ตายไปแล้วติดตามและทำประโยชน์ให้ข้าไม่ว่าอยู่หรือตาย พวกเ้าไม่ต้องกลัวว่าลูกหลานของพวกเ้าลำบากคำพูดของข้ามีค่ามากกว่าทองคำ”
“ขอบคุณขอรับนายท่านพวกเข้าพร้อมบุกน้ำลุยไฟเพื่อนายท่าน”
ลูกน้องกล่าวอย่างหนักแน่น
เพราะนี่คือยุคสมัยที่แค่จ่ายค่าจ้างให้ตรงเวลาไม่โดนหักหัวคิว ลูกน้องก็มองว่าเป็เ้านายที่ดีแล้วนั่นเอง
ไม่ใช่เพราะเขามีบารมีครองใจผู้คนแต่เพราะมาตรฐานคนยุคนี้มันต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
3K
