เรือนกาญจนา

บุษบงนอนบนเตียงนุ่มใต้ผ้าห่มอุ่น แต่พอรู้สึกตัวก็รีบลุกจากเตียงและสำรวจตัวเอง ทำให้ได้รู้ว่าทุกอย่างยังคงปรกติดี

“ผมยังไม่ทำอะไรคุณหรอกครับ บุษ” จางเว้ยนั่งตรงเก้าอี้จ้องมาที่หญิงสาวที่เขาหมายปอง

“จางเว้ย! คุณต้องการอะไรกันแน่ จับฉันมาทำไมคะ” บุษกล่าวอย่างเอาเรื่อง

“ผมมีข้อเสนอให้คุณ”

“ข้อเสนออะไรไม่ทราบคะ”

“ผมหลงเสน่ห์คุณ ผมก็แค่อยากให้คุณมาเป็นคู่ควงของผมเท่านั้นเอง” จางเว้ยกล่าวเสียงห้วน

“ฝันไปเถอะค่ะ ฉันไม่มีวันเข้าใกล้คุณเด็ดขาด” บุษรีบกระถดตัวหนี ดึงผ้าห่มเข้ามากอดกลัวว่าฝ่ายชายจะทำมิดีมิร้าย

“ผมจ่ายไม่อั้นนะ” มาเฟียกล่าวอย่างเอาแต่ใจ

“ครอบครัวฉันมีเงิน ฉันไม่จำเป็นต้องรับเงินจากคุณค่ะ” บุษเม้มปากที่ฝ่ายชายดูถูกเธอมากขนาดนี้

“แต่พวกเขาไม่ได้มีความจริงใจอะไรกับคุณนักหรอก รวมไปถึงแฟนหน้าจืดของคุณด้วย” มาเฟียจางเว้ยยิ้มเยาะ

“อย่ามาว่าวิทย์นะ” บุษกล่าวอย่างเอาเรื่อง

“แหม! แตะไม่ได้เลยนะ ชายกระล่อนคนนั้นน่ะ” มาเฟียกัดฟันด้วยความโกรธ

“เขาก็ยังดีกว่าคุณที่ไม่ได้ใช้กำลังข่มเหงผู้หญิงแบบนี้” บุษเลิกพูดดีด้วย

“มันอาจกลับตาลปัตรก็ได้นะครับ” มาเฟียอยากจะเตือน แต่หญิงสาวไม่เชื่อ

“ปล่อยฉันไปได้แล้ว ฉันไม่รับข้อเสนอใดๆ ทั้งสิ้น”

“แต่ถ้ายอมเป็นผู้หญิงของผม รับรองว่าคุณต้องปลอดภัยแน่ๆ”

“ฉันยอมตาย ยังดีว่าได้เป็นเมียบำเรอของคุณ”

“แน่ใจนะ ว่าจะไม่รับข้อเสนอน่ะ”

“แน่ใจค่ะ อย่ายุ่งกับฉันอีก” บุษโมโหรีบลุกจากเตียง แล้วเดินออกจากห้องโดยไม่สนใจฝ่ายชาย แต่พอเปิดประตูก็พบกับลูกน้องของจางเว้ยเต็มไปหมด จนเธอต้องชะงัก

“ปล่อยเธอไป ฉันเองก็ไม่ชอบง้อผู้หญิงเหมือนกัน”

“ครับนาย” ลูกน้องทุกคนยอมหลีกทางให้ โดยมีชายฉกรรจ์คนหนึ่งลากกระเป๋าของเธอไปไว้ที่รถตู้เพื่อเตรียมไปส่งเธอกลับ

บุษเองก็สงสัยว่าจางเว้ยจะจับเธอมาทำไม ในเมื่อเขาก็ไม่ได้ทำอะไรเธอสักนิด แต่ทว่า พอเธอเดินผ่านทีวีที่กำลังเปิดข่าว ก็พบว่า คนขับรถ Taxi ประสบอุบัติเหตุ รถของเขายางระเบิด ทำให้คนขับเสียชีวิตคาที่ และที่น่าตกใจก็คือ ยางที่ระเบิดนั้นเกิดจากมีคนลอบยิงไปที่ล้อทั้งสี่ บุษถึงกับชะงักอ้าปากค้าง เธอคิดในใจว่า หากเธออยู่ในรถคันนั้น เธอก็คงตายไปด้วยแล้ว และพึมพำเบาๆ ว่า “หรือว่าจางเว้ยตั้งใจจะช่วยชีวิตฉัน แต่ไม่หรอก มันบังเอิญเสียมากกว่า”

วันถัดมา บุษได้ซื้อตั๋วเครื่องบินใหม่เพื่อออกเดินทางไปภูเก็ตตามลำพัง เพราะแฟนหนุ่มและทีมงานได้เดินทางไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน

กลวิทย์มารับแฟนที่สนามบิน

“เกิดอะไรขึ้นครับ บุษ เมื่อวานผมติดต่อคุณไม่ได้เลย” วิทย์สอบถามด้วยความเป็นห่วง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ วิทย์ คือ เอ่อ เมื่อวานบุษติดธุระสำคัญ และมือถือก็แบตหมด เลยติดต่อคุณไม่ได้เลยค่ะ” บุษพูดโดยหลบสายตา

“งั้นไปกันเถอะครับ ผมจะพาคุณไปส่งโรงแรมเพื่อเก็บของ และจากนั้นก็พาไปพบทีมงาน พวกเขากำลังรอคุณอยู่ครับ”

“ต้องขอโทษด้วยนะคะ เลยทำให้ทุกคนต้องรอแบบนี้” บุษรู้สึกผิด

“พวกเขาเข้าใจครับ”

กลวิทย์ช่วยลากกระเป๋าให้แฟน สักพักก็แอบยิ้มมุมปาก เขาคิดในใจว่า “ขอบใจนะบุษ ที่ทำให้ผมได้เงินก้อนใหญ่”

งานถ่ายทำโฆษณาน้ำผลไม้ริมชายหาด สำเร็จไปได้ด้วยดี ซึ่งใช้เวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์เท่านั้น ส่วนเวลาที่เหลือ กลวิทย์ก็พาแฟนไปเที่ยวที่สถานที่ท่องเที่ยวต่างๆ ในจังหวัดภูเก็ตเป็นเวลาสองสัปดาห์ เพราะเขาเป็นผู้บริหารเลยสามารถสั่งงานทางวีดีโอคอลได้

บุษบงรู้สึกมีความสุขมาก เพราะเธอได้ไปไหนมาไหนกับแฟนตลอดเวลา และที่บุษรู้สึกนับถือเขามากเลย นั่นก็คือ เขามีความเป็นสุภาพบุรุษ ไม่เคยทำอะไรล่วงเกินเธอเลยสักนิด และข่าวที่นางร้ายในละครไปสวีทกับกลวิทย์ เจ้าของบริษัทค้าน้ำผลไม้ก็ดังเป็นข่าวในหน้าบันเทิงเลยทีเดียว

จนกระทั่งวันหนึ่งเกิดเหตุไม่คาดฝัน

บุษบงกำลังดื่มไวน์กับกลวิทย์ที่ระเบียงห้องของเขาในยามค่ำคืน มองไปภายนอกโรงแรมก็เห็นทะเล และท้องฟ้าที่มีดาวระยิบระยับเต็มไปหมด และด้วยบรรยากาศสุดแสนโรแมนติก ทำให้ทั้งสองกำลังจูบกัน แต่ทว่า กลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงมือถือของบุษ

“ขอโทษนะคะวิทย์ พี่ชลโทรมาค่ะ” แม้บุษแอบเสียดาย แต่ก็ต้องรีบรับสายเพราะร้อยวันพันปีพี่ชลไม่ค่อยโทรมาหาเธอนัก

“บุษเหรอ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ฮือ ฮือ” นิธิชลพูดไปร้องไห้ไป

“มีอะไรหรือเปล่าคะ พี่ชล ทำไมร้องไห้แบบนั้น” บุษตกใจ

“ทำใจดีๆ ไว้นะ เครื่องบินตก ทำให้พ่อและแม่บุหลัน พวกท่าน ฮือฮือ เสียชีวิตทั้งคู่ ฮือฮือ” นิธิชลพูดไม่ออก

“อะไรนะ พี่ชล….” บุษปล่อยมือถือด้วยความช็อค

“บุษ เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเงียบไป” นิธิชลพยายามร้องเรียก

กลวิทย์รับรู้ถึงปฏิกิริยาของแฟนสาว เลยหยิบมือถือของบุษมาคุยเพื่อสอบถามเหตุการณ์ พอรับรู้เรื่องราวทั้งหมด ก็เลยเข้าไปกอดปลอบบุษ

“ฮือ ฮือ พ่อกับแม่ของบุษ พวกท่านไม่อยู่แล้ว บุษไม่เหลือใครแล้ว ฮือฮือ” บุษกอดฝ่ายชายแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ไม่เป็นไรนะครับ คุณยังมีผม พวกเรารีบไปเก็บของกันเถอะ ผมจะรีบจองตั๋วกลับกรุงเทพฯ ให้เร็วที่สุด” กลวิทย์พยายามตั้งสติ

“ขอบคุณนะคะวิทย์”

***********************************

ณ งานศพของสองสามีภรรยามหาเศรษฐี

บุษบงนั่งคอยส่งธูปให้กับแขกเหรื่อที่มาร่วมแสดงความเสียใจที่มีอย่างล้นหลาม ในขณะที่นงลักษณ์ก็ได้พาลูกสาวไปคอยต้อนรับแขกที่หน้าศาลาสวดอภิธรรม

บุษบงนั่งมองไปที่โลงศพบุพการีทั้งสองด้วยท่าทางเหม่อลอยและมีน้ำตาคลอ สักพักเธอก็ตื่นจากภวังค์เมื่อได้ยินเสียงห้าวทุ้มของชายคนหนึ่ง

“ผมเสียใจด้วยนะครับ บุษ”

“คุณจางเว้ย!” บุษรีบปาดน้ำตาแล้วรีบหยิบธูปส่งให้ชายที่เธอไม่อยากเจอหน้ามากที่สุด พอตั้งสติได้ก็รีบกล่าวว่า “ขอบคุณที่มาร่วมงานนะคะ”

“มีอะไรให้ผมช่วย บอกผมได้ทุกเมื่อนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ รบกวนคุณเปล่าๆ”

จางเว้ยรับธูปหนึ่งดอกไปจุด แล้วภาวนาสักครู่ก็ปักธูป กำลังจะหันไปคุยกับหญิงสาว แต่เธอกลับลุกแล้วเดินไปหารวิวรรณเพื่อทำการสับเปลี่ยนหน้าที่ ทำให้รวิวรรณต้องมาทำหน้าที่ส่งธูปแทนเธอ

บุษต้องการตัดสัมพันธ์และไม่อยากให้ความหวังใดๆ กับมาเฟียคนนั้น เธอรีบเดินไปหาแฟนตัวเองทันที

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับบุษ มาเฟียคนนั้นรังแกบุษงั้นหรือ” กลวิทย์สงสัย

“เปล่าหรอกค่ะ บุษอยากออกมาสูดอากาศระบายความเศร้าเท่านั้นเอง” บุษรีบพูดกลบเกลื่อน

“งั้นพวกเราเข้าไปนั่งรอพระท่านกันดีกว่านะครับ” กลวิทย์โอบเอวสาวสวยไปนั่ง ไม่เพียงเท่านั้นเขาก็แอบหันไปยิ้มเยาะเย้ยมาเฟียคนนั้นโดยไร้ซึ่งความเกรงกลัวใดๆ

ในระหว่างที่บุษนั้นนั่งอยู่กับแฟน เธอก็หันไปมองรวิวรรณที่กำลังส่งธูปให้กับอนุชินด้วยท่าทีที่เหนียมอาย เพราะอนุชินแอบจับมือรวิวรรณพร้อมกับส่งสายตาบ่งบอกถึงว่าเขาชอบพอกับหญิงสาวอยู่

“บุษมองอะไรอยู่งั้นหรอครับ” วิทย์สงสัย

“บุษไม่ชอบที่สาวใช้คนนั้นกำลังอ่อยพี่ชินแบบนั้นน่ะสิคะ” บุษกล่าวด้วยความไม่พอใจ

“นี่บุษหึงคุณอนุชินงั้นหรอครับ” วิทย์พูดเสียงแข็ง

“เปล่าเสียหน่อย บุษมีวิทย์อยู่แล้วทั้งคนนะคะ บุษก็แค่สงสารพี่ชล พี่ชลแอบรักพี่ชินมาโดยตลอด พี่ชินก็ไม่เคยหันมาเหลียวแลพี่ชลบ้างเลย ขนาดว่าพี่ชลดูสวยขึ้นมากแล้วนะ” บุษเจ็บใจแทนพี่สาว

“มันเป็นเรื่องของพวกเขา พวกเราอย่ายุ่งดีกว่านะครับ” วิทย์เตือน

“ยังไงบุษก็จะขัดขวางให้ถึงที่สุดค่ะ” บุษยังคงดื้อดึง

“ดูคุณจะรักชลมากเลยนะครับ” วิทย์นึกไม่ถึง

“ก็พี่ชลเป็นพี่สาวที่แสนดีนี่คะ” บุษนับถือพี่สาวคนนี้อย่างมาก

“นั่น พระท่านมาแล้วนะครับ” วิทย์หยุดคุย เพื่อรอฟังพระสวด

แขกเหรื่อจึงค่อยๆ ทยอยเดินเข้าไปนั่งประจำที่เพื่อฟังพระสวดอภิธรรม หลังจากเสร็จงาน แขกเหรื่อกลับเรียบร้อย บุษก็รีบลากแขนนิธิชลเพื่อติดตามพี่ชิน

“จะไปไหนล่ะบุษ ทำไมต้องตามพี่ชินด้วย” ชลสงสัย

“พี่ชลรีบเดินตามมาเถอะค่ะ” บุษกลัวไม่ทัน

สองพี่น้องจึงเดินตามพี่ชายซึ่งเป็นลูกบุญธรรมของลุง ไปที่รถของอนุชินซึ่งจอดอยู่หลังบ้านสัปเหร่อ

“พี่ชินนัดให้วรรณมาที่นี่ทำไมคะ” รวิวรรณกลัวใครเห็น

“กลับกับพี่นะวรรณ” อนุชินจับมือหญิงสาว

“ใครเห็น มันจะไม่ดีนะคะ” รวิวรรณพยายามขัดขืนเพราะมันไม่เหมาะที่จะกอดกันที่นี่

ชินรีบดึงวรรณมากอดและจูบหน้าผาก “พี่คิดถึงวรรณมากเลยรู้มั้ย”

วรรณพยายามขัดขืน และกำลังจะร้องห้าม แต่ทว่าชายหนุ่มก็ประกบจูบ อยู่ข้างรถอย่างไม่อายผีสางเทวดา

สองพี่น้องตกใจที่เห็นทั้งสองจูบกัน

“พวกเราเข้าไปขัดขวางกันเถอะพี่ชล แบบนี้มันต้องตบเสียหน่อยแล้ว ที่เป็นสาวใช้ยังไม่เจียมตัวอีก” บุษโกรธแทนพี่สาว

“ไม่เอาน่าบุษ ยังไงพี่ชินก็ไม่เคยสนใจพี่อยู่แล้ว ถึงไปห้ามพวกเขามันก็เท่านั้นนั่นแหละ” นิธิชลปรามน้องสาว

“แล้วพี่จะปล่อยไว้แบบนี้หรอคะ” บุษสงสัย

“พวกเรากลับกันเถอะบุษ พี่ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว” นิธิชลมีน้ำตาคลอ

“พี่ชลก็เป็นเสียแบบนี้ ปล่อยหญิงคนนั้นแย่งพี่ชินไป”

“ไป รีบกลับได้แล้ว เดี๋ยวแม่พี่สงสัยว่าป่านนี้ทำไมถึงยังไม่ถึงคฤหาสน์” นิธิชลกลัวแม่ดุ

“ก็ได้ค่ะ ค่อยหาโอกาสกลั่นแกล้งมัน” บุษไม่ยอมปล่อยผ่าน

***********************************

พอถึงเวลาห้าทุ่ม ณ คฤหาสน์

บุษไม่พอใจที่รวิวรรณยุ่งเกี่ยวกับคนที่พี่สาวแอบชอบ เธอก็เลยสวมบทนางร้ายนอกจอ รีบบุกไปที่ห้องนอนของรวิวรรณ

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

รวิวรรณเปิดประตูก็ตกใจที่เห็นคุณบุษบง “คุณบุษมีอะไรให้วรรณรับใช้ งั้นหรอคะ”

บุษไม่เพียงไม่พูด เธอรีบผลักสาวใช้เข้าไปในห้องนอนแล้วปิดประตูอย่างมิดชิด จากนั้นเธอก็ตบหน้ารวิวรรณอย่างไม่ยั้ง

“โอ๊ย! คุณบุษ วรรณเจ็บนะคะ ตบวรรณทำไมคะ” วรรณใช้ทั้งสองมือจับไปที่แก้มที่บวมช้ำทั้งสองข้าง

“ต่อไปห้ามยุ่งเกี่ยวกับพี่อนุชินอีก หากฉันเห็นอีก ครั้งหน้าเธอจะโดนยิ่งกว่านี้” บุษขู่

“แต่คุณชินเป็นฝ่ายมายุ่งกับวรรณเองนะคะ” รวิวรรณพยายามอธิบาย

“หรือว่าเธออยากให้ฉันไล่เธอและแม่ของเธอออกจากคฤหาสน์หลังนี้ล่ะ” บุษขู่อีก

วรรณมีน้ำตาคลอ เพราะเธอก็แอบหลงรักคุณอนุชินไปแล้ว แต่เพื่อไม่ให้แม่ต้องเดือดร้อนไปด้วย เธอก็เลยว่า “ก็ได้ค่ะ วรรณจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับคุณอนุชิน”

“ดีมาก งั้นฉันไปล่ะ” บุษบงเปิดประตูออกไป และปิดโดยแรง ปล่อยให้สาวใช้คุกเข่านั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้น

***********************************

บุษบงกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองและเดินไปที่ระเบียง เธอยกมือทั้งสองข้างมาดู ก็พบว่ามันแดงระบมไปหมด เพราะเธอตบสาวใช้แบบไม่ยั้งมือเลยสักนิด และพูดพึมพำว่า “ฉันทำเกินไปหรือเปล่านะ” สักพักก็ลดมือลงและพูดปลอบตัวเองว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันทำเพื่อความรักของพี่ชล”

สักพักบุษบงก็เหม่อมองไปที่ท้องฟ้าที่มีดวงดาวระยิบระยับไปทั่วท้องฟ้า เธอนึกถึงแม่ที่พูดพร่ำให้เธอเข้าไปฝึกงานที่บริษัทของพ่อ สักพักบุษก็พูดพึมพำอีกว่า “บุษน่าจะเชื่อฟังพ่อกับแม่ หนูขอโทษนะคะที่ไม่เคยฟังพ่อแม่เลย” หญิงสาวปาดน้ำตา กำลังจะหันกลับไปที่ห้องนอน แต่ทว่าอยู่ดีๆ ก็มีใครก็ไม่รู้ผลักเธอจากด้านหลัง ทำให้ดาราสาวตกจากคฤหาสน์สามชั้นเสียชีวิตทันที โดยที่ไม่รู้เลยว่าฝ่ามือลึกลับนั้นเป็นของใคร…