-โรงพยาบาล-
“เอือก.....เฮ่อ....” นลินถอนหายใจเมื่อคิดถึงเื่เมื่อคืน ถ้ามันเป็แค่ความฝันก็คงดีแต่นี้มันเป็เื่จริงที่แม้จะไม่ได้เสียท่าให้ไอเด็กแสบนั้นก็เถอะ แล้วอิคนข้าง ๆ ที่มานอนซบกับมือเธอไว้แน่นตลอดคืนจนเืจะไม่ไหลไปเลี้ยงที่มืออยู่แล้วเนี่ยสิ มาได้ยังไง ไม่ได้มีในความทรงจำเธอเลยสักนิด ว่าไปเอี่ยวมาตอนไหน แล้วจบลงที่เตียงกับเขาได้ยังไง
“อืม....ตื่นละเหรอ...เป็ไงบ้าง”
นลินมองหน้าชายหน้าตาขี้เซาที่สภาพง่วงแต่ก็ยังพยายามลืมตาตื่นอย่างงัวเงีย ก็ได้แต่จ้องอยู่อย่างนั้น
“มีอะไรเหรอ...หน้าผมมีอะไรเหรอ” ชายหนุ่มเช็ดหน้าเช็ดตาสำรวจว่าน้ำลายเขาไหลหกเปรอะเปื้อนมือเธอรึเปล่าพร้อมกับทำหน้าตาใสสื่อท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ใส่คนที่ตั้งใจมองเขาอยู่ตอนนี้
“เฮ่ย...ฉันแค่ไม่รู้ว่า....เรามา....กันได้ไง...นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก...” เธอถอนหายใจพร้อมกับพาร่างไหลลองไปกับเตียงอย่างกับของเหลว
"...- -..."
“แล้วนายล่ะ...มาอยู่สภาพนั้นกับฉันได้ยังไง”
“ผมก็โดนวางยาเหมือนกันแหละครับ......รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนโดนคุณทุบนั่นละครับ” โดฮยอนเอามือไปจับแผ่นหลังในส่วนที่โดนทุบเมื่อคืนพร้อมลูป ๆ มันด้วยความเ็ปเกินจริง
“….ใครจะไปรู้ว่าเป็นายกันล่ะ....ฉันนึกว่าเป็ไอเด็กบ้านั้น”
“เด็ก? ...เด็กที่ไหนเหรอครับ...เขาทำอะไร” โดฮยอนหูผึ่งขึ้นมาทันทีทันใด เมื่อคืนไม่ใช่แค่เขางั้นเหรอ!!
“ไอ้เด็กบ้านั้นมันหรอกฉันให้กินม็อคเทล...แต่มันต้องมีอะไรผสมลงไปแน่ ๆ ถึงทำให้ฉันหมดสติ....พูดถึงแล้วก็เจ็บใจเห็นว่าน่ารักหรอกนะ ซิ” สองมือขยำขยี้ผ้าห่มที่แสนจะนุ่มให้ขาดคามือให้ได้แต่ด้วยมือน้อยแค่นั้นไม่มีทางแม้แต่ท่าทีจะฉีกขาด
“ถ้างั้นเราสองคนก็คงโดนวางยาเหมือนกัน....แสดงว่าเมื่อคืนคงเป็เพราะฤทธิ์ยาด้วยสินะ”
น้ำเสียงที่ไล่ระดับจากดังเป็แ่เบาลงเมื่อตระหนักได้ว่าเื่เมื่อคืนไม่ได้เป็ไปอย่างที่เขาคิด...จริงๆ ก็รู้อยู่แล้วแต่ก็หวังไว้ลึก ๆ ว่าเธอจะจำได้บ้างสักนิดก็ยังดี
“ฉันก็ว่างั้นแหละ...ฉันจำตอนมีอะไรกับนายไม่ได้เลย...ไม่รู้สึกอะไรสักนิด”
“อึก..” โดฮยอนนิ่งไปเพราะเขาจำมันได้ทุกบททุกตอนเลยละ
“นายเป็ไร” นลินถามเมื่อสังเกตเห็นคนตรงหน้าเอาแต่ก้มเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง
“เปล่า...ผมแค่คอแห้งนะครับ…” ก่อนจะหยิบน้ำที่โต๊ะข้างเตียงมาดื่มเอาดื่มเอาจนหกเลอะเสื้อเชิ้ตสีพื้นจนมันไปเพิ่มความบางของเนื้อผ้าลงไปอีก
“สักหน่อยไหมครับ...ดื่มน้ำตอนเช้าสำคัญมากเลยนะครับ” เขายื่นแก้วน้ำให้นลินและแถมส่งยิ้มให้
“นี่มันแก้วนายกินไปเมื่อกี้...”
“อะ...เออ...ดูเหมือนจะมีแก้วเดียวแหละนะครับ”
เธอรับน้ำมาดื่มให้มันจบ ๆ ไป เขาเห็นท่าทีที่เธอเลี่ยงไม่ให้โดนส่วนเดียวกับตรงที่ปากเขาััแก้วก็ขำออกมาอย่างเสียไม่ได้กับท่าทีของเธอ ที่เขาและเธอพึ่งมีอะไรกันเมื่อคืนแต่ตอนนี้กลับรังเกียจแม้แต่ใช้แก้วร่วมกัน
“ขำอะไร...ท่าจะบ้า...น่าให้หมอตรวจละเนี่ย”
"ปะ....เปล่าครับ"
"ก๊อก..ก๊อก...ก๊อก!!"
“ขออนุญาตครับ...ผมเป็เ้าหน้าที่ตำรวจ...จะขอสอบปากคำคุณนลิน นรากร ใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ”
“เื่เมื่อคืนนี้ทางเราได้ตรวจสอบแล้วพบว่าทุกอย่างในที่เกิดเหตุมีการเตรียมการไว้อย่างแน่นอนครับ วันนี้เลยจะมาสอบถามเหตุการณ์ก่อนที่พวกคุณทั้งสองจะมาอยู่ในห้องนั้นด้วยกัน”
ทั้งคู่ได้ให้การกับตำรวจแล้วก็ทำให้แน่ใจแล้วว่าเขาทั้งสองโดนวางยาโดยโดฮยอนนั้นถูกยาสลบและยาปลุกเซ็กที่มีขายตามเน็ตทั่วไปอาจตามหาผู้ซื้อได้ไม่ยากแต่นลินโดนยาปลุกเซ็กที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนซึ่งอาจเป็ยาตัวใหม่ที่ทำให้ไม่รู้สึกตัวว่าทำอะไรไปบ้างแต่ยังหาแหล่งที่มาของยาไม่ได้
“ทางเราจะดำเนินการจับตัวคนร้ายให้เร็วที่สุดนะครับ...แต่เื่คลิปที่โดนเผยแพร่ไปจะระงับไว้ให้ได้ครับ”
อะไรก็ไม่แย่ไปกว่าโดนอัดคลิปที่กำลังมีอะไรลงโลกโซเชียลที่ไปไวยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเสียอีก นอกจากจะทำลายชื่อเสียงของโดฮยอนได้มากพอสมควรยังส่งผมต่อผู้หญิงในคลิปที่ตอนนี้ชาวเน็ตนักขุดนักคุ้ยตามล่าหากันยกใหญ่ว่าเธอคนนั้นเป็ใคร
“เื่นี้น่าจะต้องมีคนอยู่เื้ัอย่างแน่นอน...คุณนลินน่าจะไม่มีปัญหากับใคร...แต่ว่าคุณโดฮยอนมีปัญหากับใครหรือเปล่าครับ่นี้....หรืออาจจะเป็การแก้แค้นจากคดีก่อน”
“ผมขอให้ข้อมูลเป็การส่วนตัวนะครับ” โดฮยอนให้ข้อมูลกับทางตำรวจโดยไม่ให้ใครได้ยินอยู่ในห้องข้าง ๆ
“คดีก่อนงั้นเหรอ...เฮ่อ...เกือบคิดว่าเป็คนดีแล้วเชียว”
.
.
#saveโดฮยอน
“นี่...ฉันไปหามาเธอเป็คนไทยแหละ....แต่ลักลอบเมารึเปล่าก็ไม่รู้”
“แฟนคลับไทยน่ากลัวซะมัด...คลั่งขนาดยอมลงทุนทำแบบนี้เลย...”
“เป็พวกต่างด้าวเข้ามาทำงานผิดกฎหมายรึเปล่า...”
“ตอนนี้โดฮยอนจะเป็ไงบ้างนะ”
“อีกแล้วเหรอพวกซาแซงประสาทแดก”
“ฉันว่าใช่...ทำแบบนี้หวังจับโดฮยอนแน่ๆ แต่โดฮยอนไม่ได้โง่นะ....ยัยนี้ไม่รอดคุกหรอกค่อยดูได้เลย”
“หืม...ครั้งก่อนก็ฟาดซาแซงหน้าหงาย...จ่ายค่าที่ทำให้โดฮยอนเสียหายจนแทบหมดตัวเลยล่ะแก”
“จริง...นางเล่นผิดคนละจ้า....นี้มีถ่ายคลิปไว้ประจานความร่านของตัวเองด้วย....ช่างกล้าจริง ๆ”
“คำเดียว...ทุเรศ”
“เกิดเป็โดฮยอนนี้น่าสงสารจริง ๆ”
“ฆ่าตัวเองชัดๆ นังโง่”
“ทำลงไปได้ไง...ดูในคลิปก็เห็นว่าเธอเข้าไปยั่วเข้าถึงเตียงอย่างงี้...เรียกร้องว่าโดนเขาข่มขืนไม่ได้หรอกนะ...นอกจากแรดแล้วยังจะโง่อีก”
“รอดูนางหมดตัวเลยค่า”
“เฮ่ย!!...ยัยนี้ไปคอนเสิร์ตวงBUBUด้วยแหละแก...ขนลุกอ่า...ดีนะที่มันไม่ทำกับเด็ก ๆ ของฉันไม่งั้นโดนข้อหาพรากผู้เยาว์แน่....คนเดี๋ยวนี้อันตรายซะมัด”
“แล้วกับนาอึนล่ะป่านนี้จะเป็ยังไง...เสียดายไปได้ไกลถึงขนาดออกเดตกันแล้วแท้ๆ ไม่น่าเลย”
“ร่านที่ไหนก็ได้แต่อย่ามาร่านกับโดฮยอนของฉัน”
“นางจะใช้มุกขู่ฆ่าตัวตายเหมือนคนก่อนอีกไหมน่า.....”
“นังหน้าด่าน...ทำโดฮยอนของฉันแปดเปื้อน”
“มีคนบอกว่าเธอที่ผับM2 เมื่อคืนด้วย....เดินไปหาผู้ชายไปทั่วแถมแลกลิ้นกันไม่ซ้ำหน้ามั่วไปหมด....หยี๋...น่าขยะแขยง..เป็ผู้หญิงยังไงกันเนี่ย”
“สงสารนาอึน...ตอนนี้สภาพจิตใจจะเป็ยังไง”
“นี้ ๆ คนนี้บอกว่าเห็นเธอลากเด็กเสิร์ฟลงไปกินที่บาร์ใต้ดินด้วย…ดูดกันั้แ่บันไดลงไปเลย...ในคืนเดียวกันกับที่มีอะไรกับโดฮยอนนั่นแหละ”
“มีเื่กับโดฮยอนเท่ากับลงนรกจ้า”
...
“พี่ผู้จัดการค่ะ….พี่ค่ะ...พี่ผู้จัดการ”
“ขอ....วานช่วยหาโทรศัพท์ให้ซักเครื่องได้ไหมคะ...จะติดต่อเพื่อนนะคะปานนี้คงตามหาหนูให้วุ่นแน่ ๆ”
เสียงหวานออดอ้อนร้องกล่าวขอสิ่งที่เหมือนกันกับที่เธอถืออยู่ ทำให้พี่ผู้จัดการถึงกลับสะดุ้งขึ้น เพราะกำลังจดจ่ออยู่กับข้อความในทวิตเตอร์มาแรงตอนนี้แล้วมันมีแต่ข้อความที่พูดถึงสาวน้อยน่าซื่อคนนี้ ก็รีบร้อนออกจากหน้าทวิตเตอร์คว่ำหน้าโทรศัพท์ลงทันที
“เออ...ค่ะ....ว่าไงนะ”
“คือว่า...ทางที่ดีขอยืมโทรศัพท์พี่โทรหาเพื่อนได้ไหมคะ” หญิงสาวตั้งตารอด้วยความหวังพร้อมส่งยิ้มกว้างจนพี่ผู้จัดการต้องยืนโทรศัพท์ให้ด้วยความกังวลค่อย ๆ เลื่อนโทรศัพท์ให้ด้วยใจหวั่น สองมือรับโทรศัพท์อย่างเบามือแล้วโค้งก้มหัวขอบคุณยกใหญ่
.
.
“ฟ้า...นี้นลินเองนะ”
“โอ้ว!!!...แกจริง ๆ เหรอนลิน แกอยู่ที่ไหน เป็ไงบ้าง ใครทำอะไรแก ไอพวกนั้นมันจับแกไปใช่ไหม แกาเ็ตรงไหนรึเปล่า.....โถ่วฉันไม่น่าทิ้งแกไว้เลย ฉันเป็เพื่อนที่แย่ฉันทำให้แกต้องเจอเื่แบบนี้ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย..ฮื่อ ๆ”
“ยายนลินเหรอ....ตอนนี้แกอยู่ที่ไหนเราจะไปหาแกเดียวนี้แหละ...ทำใจดีๆ ไว้นะมึง...อย่าคิดสั้นนะเว้ย...มึงยังมีพวกกูนะเว้ย”
“โอ๊ย!!! ใจเย็น ๆ ๆ ฉันไม่ได้เป็อะไรมาก แล้วฉันก็อยู่ที่ไหนไม่รู้...โรงพยาบาลแห่งสักหนึ่งนี่แหละ...เขาไม่ยอมให้บอกชื่อกับใครกลัวพวกนักข่าวจะตาม...พวกแกก็ระวังตัวด้วยล่ะ”
“แกสบายดีจริง ๆ ใช่ปะ...หมายถึงจิตใจแกตอนนี้อะ”
“อ้อ...ตอนนี้น่ะเหรอ...ฉันอยากจะฆ่าไอเด็กเวรที่บาร์นั้นจะแย่แล้ว...อยากจะเอาโหลทุบ ๆ ๆ มันให้ตายไปเลย”
“กูว่ามันยังไม่รู้ว่ะ....” เสียงกระซิบทางปลายสายแม้จะเบาแต่ก็พอได้ยินราง ๆ
“อะไร??...ว่าไงนะ?”
“เออ...ไม่มีไรแค่จะบอกว่ากูสองคนจะอยู่นี่ต่อกับมึงนะ...ถ้ามีไรบอกพวกกูได้ตลอดเลยนะ”
“จ้า...ขอบใจนะ”
ยังไม่ทันได้วางหูพี่ผู้จัดการก็รีบดึงโทรศัพท์ไปทันที
“คือว่าพี่...พี่....พี่ต้องติดต่อ...ด่วนนะจ๊ะ...โทษทีนะ”
“ค่ะ??.....ขอบคุณนะคะ”
พี่ผู้จัดการรีบตรงดิ่งไปยังห้องข้าง ๆ ที่โดฮยอนกำลังให้ข้อมูลอยู่เพื่อขอความเห็นเกี่ยวกับเื่นี้ โดฮยอนเห็นแล้วก็หน้าเคร่งเครียดขึ้นกว่าเดิม ในมือกำแน่นพร้อมะเิลงเตียงอย่างควบคุมอารมณ์ไม่ได้
“มัน้าอะไรนักหนา”
“อย่าให้เธอเห็นเื่พวกนี้เด็ดขาดเลยนะครับ” น้ำเสียงอ่อนโยนที่หนักแน่นแฝงไปด้วยความห่วงใยที่ชายคนนี้ไม่เคยเป็มาก่อน ก็ทำให้พี่ผู้จัดการรู้สึกถึงว่าเื่นี้มันไม่เหมือนที่ผ่านมาอย่างแน่นอน
“จะให้พี่ทำไงต่อ”
“ไม่เป็ไรครับ...ครั้งนี้...ผมจะลงมือเอง”
.....
167
