Astral Beast Hunter (นักล่าอสูรดวงดาว)

        ตอนที่67 สิ่งมีชีวิตชั่วร้าย

        โครงกระดูกลิงสีทองอ่อนเคลื่อนไหวรวดเร็วหลบเลี่ยงคมกระบี่ล่าอสูรได้ทุกครั้งทางแอนดรูว์จับจ้องมันทุกการเคลื่อนไหวและปลดปล่อยคมกระบี่ออกไปเป็นชุดต่อเนื่อง

        ฟึ๊บฟึ๊บ ฟึ๊บ...

        วืดวืด วืด....

        “ผู้เมตตาโปรดอย่ารังแกกันมันไม่เป็นธรรม ไม่เป็นธรรม”โครงกระดูกลิงสีทองอ่อนส่งเสียงขณะหลบเลี่ยงการโจมตีของแอนดรูว์ทุกการเคลื่อนไหวมันจะทิ้งภาพติดตาเอาไว้เสมอ

        เมื่อแอนดรูว์เห็นว่าโครงกระดูกอยู่ห่างจากเขาไปในระดับหนึ่งเขาจึงหยุดโจมตี เปลี่ยนมาจ้องมองมันและเตรียมรับมือการโจมตี

        “วิเวียนระวังตัว” แอนดรูว์บอกกับวิเวียนขณะที่โครงกระดูกลิงสีทองอ่อนชี้นิ้วมาทางวิเวียนและกระโดดโลดเต้น

        “อัสสัตถะอัสสัตถะ...ปณฺณอัสสัตถะ ปีศาจไม่ควรครอบครอง ต้องเป็นของข้า”

        ได้ยินเสียงร้องดีอกดีใจจากโครงกระดูกลิงสีทองอ่อนแอนดรูว์ถึงกับขมวดคิ้ว ไม่ใช่ว่าเขารับมือกับมันไม่ได้แต่เป็นสัมผัสรับรู้ของเขาก่อนหน้านี้รับรู้ถึงสายตาของมันในตอนที่วิเวียนนำใบโพธิ์มาให้เขา...และการที่มันหมายปองใบโพธิ์ด้วยการใช้คำพูดให้วิเวียนดูเป็นผู้ชั่วร้ายถือว่าเป็นเครื่องช่วยยืนยันบางอย่างให้แอนดรูว์

        ‘ใบโพธิ์คงสำคัญกับมันและใช้ทำอะไรบางอย่างมันถึงกับยอมเปิดเผยตัวตนให้เรารับรู้ ทั้งที่ควรจะทำก่อนหน้านี้ ไอ้ตัวนี้...’แอนดรูว์คิดในใจไม่ทันไร โครงกระดูกลิงสีทองอ่อนได้พุ่งเข้าใส่วิเวียนโชคดีที่เธอตอบสนองรวดเร็ว ใช้เถาวัลย์หนามสีแดงจำนวนหนึ่งหวดฟาดร่างมันอย่างรุนแรงดังเปรี้ยง! จนมันถอยห่างไปหลายสิบเมตร

        ชวิ้ง! แอนดรูว์ตวัดกระบี่ล่าอสูร ครั้งนี้เขาใส่แรงเพิ่มไปเล็กน้อยเกิดเป็นคมกระบี่แหวกอากาศตรงเข้าใส่โครงกระดูกลิงสีทองอ่อนที่ไม่สามารถตั้งหลักได้

        กริ๊ง! เสียงใสกังวานก้อง โครงกระดูกลิงสีทองอ่อนใช้กระดูกเท้าประกบสลายคมกระบี่ของแอนดรูว์ชั่วพริบตามันก็ยืนตั้งหลักและมองแอนดรูว์ด้วยสายตาไม่พอใจ

        “ผู้เมตตาไม่ควรอยู่ใกล้ปีศาจผู้เมตตาโปรดสังหารปีศาจนำปณฺณอัสสัตถะมาให้ข้า ท่านจะพบหนทางสู่ความสงบ”

        “เฮ๊อะเชื่อก็โง่แล้ว” แอนดรูว์ชี้ปลายกระบี่ล่าอสูรไปทางโครงกระดูกลิงสีทองอ่อนอีกครั้งแต่ครั้งนี้ดวงตาเขาเปลี่ยนไป ทั่วร่างยังสัมผัสได้ถึงพลังความแข็งแกร่งจากร่างกายผสมรวมกับพลังจิตวิญญาณ

        “ผู้เมตตาแข็งแกร่งนักแข็งแกร่งนัก...ผู้เมตตากลับฝักใฝ่ความชั่วร้าย”น้ำเสียงโครงกระดูกลิงสีทองอ่อนเปลี่ยนไปเป็นน่ากลัวลูกไฟสีทองในดวงตาเปลี่ยนไปเป็นสีดำทมิฬ กระดูกสีทองอ่อนยังเปลี่ยนไปเป็นสีดำสนิทหมอกสีม่วงอมดำเข้าปกคลุมทั่วกระดูกคล้ายเป็นเนื้อหนัง

        แอนดรูว์สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเขาไม่คิดเข้าโจมตีส่วนวิเวียนนั้นเริ่มเปลี่ยนให้พื้นที่รอบด้านกลายเป็นป่าไม้อย่างรวดเร็ว

        ‘พลังแข็งแกร่งมากสมกับเป็นอสูรโบราณของแท้ที่มันถูกผนึกไว้ต้องไม่ใช่ตัวดีอะไร เป็นไปได้โครงกระดูกคล้ายงูขนาดใหญ่อาจยังมีชีวิตอยู่โชคยังดีที่มันไม่สามารถฟื้นคืนเนื้อหนังกลับมาได้’ แอนดรูว์เริ่มหวาดระแวงโครงกระดูกอีกโครงแต่เขาไม่สามารถละสายตาไปจากโครงกระดูกมีชีวิตตรงหน้าได้

        “ปีศาจน้อยส่งปณฺณอัสสัตถะมาข้าจะให้เจ้าได้จากไปอย่างสงบ” น้ำเสียงข่มขู่มาพร้อมกลิ่นอายชั่วร้ายพุ่งเข้าใส่วิเวียน

        “แกกล้า?” แอนดรูว์หรี่ตาคลื่นพลังปะทุออกจากร่างเขาครู่หนึ่งสลายกลิ่นอายชั่วร้ายไปหมดสิ้น

        “ระดับผู้เมตตาขวางข้าไม่ได้”สายตาชั่วร้ายจับจ้องแอนดรูว์

        “ฮึ เลิกแสร้งทำเถอะแกมันแค่สิ่งมีชีวิตโบราณที่อยู่ระหว่างความเป็นและความตายฟื้นคืนสภาพร่างกายให้มีเนื้อหนังยังไม่ได้ ดึงจิตแยกกระดูก...มีเหรอจะรอด” น้ำเสียงแอนดรูว์กลายเป็นเย็นเยียบเขาไม่กลัวโครงกระดูกตรงหน้าสักนิดเดียว

        “แข็งแกร่งไม่ถึงระดับจักรพรรดิปกป้องปีศาจน้อยระดับราชันย์ไม่ได้หรอก” น้ำเสียงโครงกระดูกยิ่งพูดยิ่งดูชั่วร้าย

        “ลองดูสิ..เดี๋ยวก็รู้”แอนดรูว์คล้ายไม่ใส่ใจโครงกระดูก แต่เขากลับสนใจบางสิ่งที่มันพูดเพราะเขาก็ไม่เข้าใจระดับความแข็งแกร่งที่มันใช้ตัดสิน

        “ตายซะ”โครงกระดูกกลายเป็นเงาสีดำวูบไหว มันเคลื่อนตัวไปตามต้นไม้เพื่อหลบเลี่ยงสายตาทว่าเถาวัลย์หนามสีแดงกลับพุ่งเขาหามันจากทุกทิศทาง

        เมื่อมันเข้ามาอยู่ในระยะโจมตีของแอนดรูว์เขาวาดกระบี่ใส่ด้วยแรงมหาศาล มืออีกข้างที่ว่างอยู่ดึงร่างวิเวียนหลบเงื้อมมือโครงกระดูก

        เปรี้ยง!

        กระบี่ล่าอสูรปะทะเข้ากับกระดูกแขนซ้ายเกิดเสียงดังสนั่นหมอกสีม่วงดำที่ปกคลุมร่างโครงกระดูกฟุ้งกระจาย โครงกระดูกกระเด็นไปกลางอากาศ ไม่ทันไรเถาวัลย์หนามสีแดงได้เข้ารัดพันร่างมันอย่างรวดเร็ว

        เมื่อสบโอกาสแอนดรูว์ผละวิเวียนออกไปแล้วพุ่งตัวเข้าไปฟันกระบี่ล่าอสูรใส่กระดูกแขนซ้ายมันอีกครั้งในจุดเดิมเกิดเสียงดัง ฉวิ้ง! ก่อนกระดูกแขนซ้ายจะถูกตัดขาดอย่างง่ายดาย

        หมับ! แอนดรูว์ใช้มือคว้าแขนซ้ายมันมาไว้ในกำมือ ก่อนจะฟันกระบี่ล่าอสูรใส่แขนขวามัน

        บึ้ม! โครงกระดูกลิงปลดปล่อยคลื่นพลังสีม่วงดำกระจายไปรอบตัวเถาวัลย์หนามสีแดงต่างสลายหายไปอย่างรวดเร็ว กระบี่ล่าอสูรถูกซัดกระเด็น แอนดรูว์ถูกผลักให้ถอยไปสามก้าว

        ดวงตาในกะโหลกจ้องมองแอนดรูว์เหมือนกำลังเยาะเย้ยในความโง่เขลามันพุ่งตัวเข้าหาเขาแล้วยื่นกระดูกแขนขวาเข้ามาหมายจะคว้าลำคอ

        “ตาย!”

        วินาทีที่กระดูกแขนขวาจะคว้าลำคอแอนดรูว์ได้กำไลได้เปลี่ยนรูปไปเป็นชุดเกราะ เถาวัลย์หนามสีแดงเข้มเองยังพุ่งเข้ามาหาโครงกระดูก

        ปัง! แรงสะท้อนหนึ่งกระจายออกมาจากชุดเกราะ ส่งโครงกระดูกกระเด็นไปทางเถาวัลย์หนามสีแดงเข้มไม่กี่วินาทีต่อมาแอนดรูว์จะพุ่งเข้าหามันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้โครงกระดูกม้วนตัวกลางอากาศวาดแขนขวาปัดเถาวัลย์หนามสีแดงเข้มออกไป

        “น่ารำคาญ”น้ำเสียงไม่พอใจดังก้อง กลิ่นอายชั่วร้ายกระจายไปทั่วพื้นที่ป่าไม้ที่วิเวียนสร้างถูกทำลายในพริบตาภาพธรรมเริ่มควบรวมอยู่เบื้องหลังโครงกระดูก กระดูกแขนซ้ายในมือแอนดรูว์ยังสั่นไหวรุนแรงเหมือนพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากมือเขา

        “สลักจิต”แอนดรูว์พูดเสียงดัง คลื่นพลังจิตวิญญาณจำนวนมากกระจายไปรอบตัวเขา พวกมันเริ่มพุ่งเข้าใส่กระดูกแขนซ้ายในมือราวกับคลื่นถาโถม

        วาโยหยุดพัดวารีหยุดไหล อัคคีหยุดโหม ปฐพีหยุดเปลี่ยน

        กายจงนิ่งจิตจงหยุด ใจจงสงบ

        ทุกสิ่งทั้งปวงจงถูกผนึก!

        อักษรโบราณสีทองปรากฏขึ้นบนกระดูกแขนซ้ายพริบตาเดียวมันก็หยุดสั่นไหว กลิ่นอายและพลังชั่วร้ายจางหายเหมือนกลายเป็นกระดูกธรรมดา

        “รับไป”แอนดรูว์โยนกระดูกแขนซ้ายให้วิเวียน สายตาเขามองโครงกระดูกผ่านชุดเกราะ เห็นเพียงโครงกระดูกลิงสีดำลอยตัวอยู่เขาจึงเปลี่ยนกลับให้มันกลายเป็นกำไล

        ‘ใช้กับสิ่งมีชีวิตทั่วไปหรือการสำรวจได้ดีแท้ ๆ พอมาเจอกับไอ้พวกนี้ดันไม่ได้เรื่องนอกจากการป้องกัน ชุดเกราะคงต้องปรับปรุงอีกเยอะ’แอนดรูว์พูดในใจ สายตาเขากลับมาเห็นทุกสิ่งอีกครั้งคราวนี้ภาพธรรมเบื้องหลังโครงกระดูกได้รวมกลายเป็นร่างลิงดุร้ายตัวหนึ่ง

        “ไม่คาดคิดว่าในมหาพิภพสวรรค์ยังเหลือผู้มีฝีมือ”ภาพธรรมเบื้องหลังโครงกระดูกพูดขึ้นเหมือนกับมันมีความนึกคิดเป็นของตัวเอง

        “ท่านปู่ช่วยหลายสังหารมันจิตวิญญาณต่ออายุหลานได้ กายสามารถใช้เป็นที่สถิต” โครงกระดูกลิงส่งเสียง

        แอนดรูว์มองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างนิ่งสงบเขาไม่รู้สึกหวาดกลัว ต่างจากวิเวียนที่ยืนตัวสั่นกอดกระดูกแขนซ้ายแน่น

        ฮึม! ภาพธรรมส่งเสียงทุ้มครั้งหนึ่ง มันชี้ร่างวิเวียนและตวัดมือ ฉับพลันแอนดรูว์ตวัดกระบี่ล่าอสูรใช้พลังจิตวิญญาณดึงร่างวิเวียนเข้ามาอยู่ข้างกายเขา

        “บังอาจ”ภาพธรรมส่งเสียงไม่พอใจ แอนดรูว์มองมันด้วยเจตนาสังหาร

        “เวรเอ๊ยฉันไม่คิดว่าจะมาเจอเรื่องยุ่งยากแค่ไอ้ตัวที่อยู่ในเจดีย์ตัวเดียวก็น่าปวดหัวแล้ว” แอนดรูว์พูดเสียงเย็นน้ำเสียงเขาฟังดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก วิเวียนเองถึงกับสะดุ้งเฮือก

        “ไม่ค่อยอยากใช้เลยแต่มาถึงขั้นนี้ก็ช่างมัน รีบทำให้จบก็สิ้นเรื่อง เอาแกไปด้วยเผื่อยังไม่ตาย”สิ้นเสียงแอนดรูว์ เขากระทืบเท้าลงพื้นทีหนึ่ง ทันใดนั้นมิติในพื้นที่ปิดกั้นพลันถูกพลังลึกลับตัดแยกคลื่นพลังรุนแรงถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของแอนดรูว์

        ร่างกายแอนดรูว์เริ่มเปลี่ยนไปทีละนิดเริ่มจากดวงตาเขากลายเป็นแบบเดียวกับมังกร ร่างกายขยายตัวขึ้นเล็กน้อย หน้าผากมีเขาสีขาวคู่หนึ่งงอกออกมาไม่นานคลื่นพลังจิตวิญญาณรุนแรงได้ปะทุขึ้นจากร่างเขาอีกครั้ง สร้างความตกใจให้ภาพธรรมเบื้องหลังโครงกระดูก

        “ทะ..เทพเจ้า”

        “เทพเจ้า? ฮึ ฉันไม่รู้หรอกว่าแกพูดอะไร แต่ควรจะหายไปได้แล้ว” แอนดรูว์พูดจบ เขาปล่อยกระบี่ล่าอสูรในมือให้ลอยอยู่ข้างเขาก่อนจะใช้พลังจิตวิญญาณมหาศาลดึงภาพธรรมเบื้องหลังโครงกระดูกมาอยู่ในฝ่ามือ

        “ระดับแกยังเทียบไอ้นั่นไม่ได้ต่อให้จิตวิญญาณแกมาเองยังห่างชั้นอยู่หลายขุม” สายตาแอนดรูว์จับจ้องภาพธรรมมันกำลังอ้อนวอนต่อเขา

        “เมตตาโปรดเมตตา จะฆ่าก็ฆ่าหลานข้าอย่างฆ่าข้าท่านเทพเจ้า”

        “ท่านปู่”โครงกระดูกลิงร้องเสียงหลง ลูกไฟในเบ้ากะโหลกสั่นไหว

        “ฉันไม่อยากเสียเวลา”แอนดรูว์พูดสั้น ๆ แล้วกำมือ เกิดเสียงร้องโหยหวน ก่อนภาพธรรมจะถูกทำลายลงในพริบตา

        “ส่วนแกมานี่”แอนดรูว์ขยับนิ้ว โครงกระดูกลิงสีดำถูกพลังจิตวิญญาณลากมาอยู่เบื้องหน้าแอนดรูว์เขายื่นมือไปดึงจิตวิญญาณสีดำดวงหนึ่งออกมา แล้วเผามันหนึ่งครั้งจนดวงวิญญาณกระจ่างใสไม่หลงเหลือกลิ่นอายชั่วร้าย

        “น่าเสียดายฉันมีเวลาไม่มากครั้งก่อนร่างกายแข็งแกร่งไม่พอ ตอนนี้ยังถูกมันตามตัว ถามพวกมันไปจะได้ความจริงรึเปล่าก็ไม่รู้”แอนดรูว์ส่ายหน้า เขาใส่จิตวิญญาณเข้าไปในปากและกลืนมันไปทั้งอย่างนั้น

        จากนั้นแอนดรูว์ได้กดนิ้วลงบนโครงกระดูกลิงสีดำตัวอักษรโบราณพลันวิ่งไปทั่วโครงกระดูก

        ผนึก!

        ตัวอักษรโบราณรัดพันโครงกระดูกแล้วหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวแล้วตกลงบนพื้น

        ต่อมาแอนดรูว์หันไปมองโครงกระดูกสีเงินขนาดใหญ่แล้วเอื้อมมือทำท่าคว้าบางอย่าง ก่อนจิตวิญญาณสีเงินส่องประกายจะมาอยู่ในมือเขา

        “โปรดเมตตาโปรดเมตตา เจียวน้อย” เสียงหนึ่งดังออกมาจาก จิตวิญญาณสีเงินส่องประกายก่อนมันจะเปลี่ยนไปเป็นงูสีเงินตัวหนึ่ง ถึงแม้แอนดรูว์จะไม่รู้สึกถึงความชั่วร้ายเขาก็รู้ว่ามันแข็งแกร่งพอตัว อย่างน้อยก็เทียบเท่ากับโครงกระดูกลิงสีดำ

        “ตอนแรกแกไม่ยอมเผยตัวถือว่ามีความคิดไม่ดีและอย่าหาข้ออ้างให้เสียเวลา”แอนดรูว์พูดจบเขาก็ทำลายจิตวิญญาณทิ้งไป

        “ม่ายยยยยยยยยยยย!”

        หลังทำลายจิตวิญญาณสีเงินส่องประกายแอนดรูว์ได้ผนึกโครงกระดูกสีเงินแบบเดียวกับโครงกระดูกลิงสีดำ จากนั้นจึงสลายพลังทั้งหมดและกลับสู่สภาพเดิม