ตอนที่ 17 แผนลักพาตัว
สองสามวันก่อน ปกติมันจะมาที่นี่ก็ตอนเที่ยงซึ่งเป็เวลาอาหารพอดี แต่ตอนนี้เพิ่งสิบโมงนิดๆ ยังมีเวลาอีกสองชั่วโมงกว่าเสี่ยวเหอเหอจะเตรียมอาหารอร่อยๆ มันมาที่นี่เพราะความเคยชินจริงๆ
ขณะที่เ้าสัตว์น้อยหมุนตัวจะจากไปอยู่นั้น กลิ่นหอมเกินต้านทานก็ลอยคลุ้งมาในอากาศอย่างกะทันหัน
“อ๋าววว…” หอมจังเลย อะไรหอมขนาดนี้เนี่ย กลิ่นหอมยิ่งกว่าซุปที่เสี่ยวเหอเหอทำเมื่อวานอีก
เ้าตัวน้อยขยับจมูกยุกยิก แยกแยะที่มาของกลิ่นหอมอย่างระมัดระวังแล้วปีนตามกลิ่นขึ้นไป จนเมื่อปีนมาถึงชั้นที่ถังเหออยู่ มันก็ได้รู้ว่ากลิ่นหอมคละคลุ้งที่ทำให้มันน้ำลายสอจวนหกเต็มที ที่จริงแล้วโชยออกมาจากบ้านของเสี่ยวเหอเหอนี่เอง
เสี่ยวเหอเหอทำอะไรอร่อยๆ อีกแล้วเหรอ ดวงตากลมป๊อกของเ้าสัตว์น้อยเป็ประกายระยับขึ้นมาทันที ทั้งที่ท้องยังไม่หิวแท้ๆ แต่กลับส่งเสียงโครกครากประท้วงแล้ว
อยากกิน...
เ้าสัตว์น้อยชะโงกหัวน้อยๆ มองลอดหน้าต่างเข้าไปอย่างระมัดระวัง แล้วก็พบว่าบนโต๊ะอาหารมี…แฮมเบิร์กที่ส่งกลิ่นหอมๆ ไปทั่วอยู่จานหนึ่ง
อ๋าว… แฮมเบิร์กนี่เอง แฮมเบิร์กหอมจังเลยอ่า อยากกินอยากกินอยากกิน...
เ้าสัตว์น้อยมองสำรวจไปรอบๆ และพบว่าเสี่ยวเหอเหอไม่อยู่ มันจึงแอบเข้าไปในห้องอาหารโดยไม่มีใครรู้เห็นเหมือนทุกครั้ง สวาปามอย่างบ้าคลั่งด้วยความเร็วสูงเกินขีดจำกัดมนุษย์ แล้วหนีไปจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วเหมือนโจรใจปลาซิว[1]
เฮ้อ…มันขโมยกินของที่เสี่ยวเหอเหอทำตลอดเลย ถ้าเสี่ยวเหอเหอรู้คงได้เกลียดมันแหงเลย
แต่ใครใช้ให้อาหารที่เสี่ยวเหอเหอทำมันหอมเกินไปเล่า กว่ามันจะได้สติกลับมาในแต่ละครั้ง ของพวกนั้นก็ลงกระเพาะมันไปหมดแล้ว
ต้องโทษเ้านายที่หัวรั้นเกินไป ไม่มีวิสัยทัศน์ ไม่รู้จักลงมือฉุดคนดีๆ แบบเสี่ยวเหอเหอมาเป็ภรรยาแต่เนิ่นๆ เกิดถูกคนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อน ถึงตอนนั้นเขาต้องเสียใจภายหลังแน่
เ้าสัตว์น้อยนอนบนสนามหญ้าใต้อาคารที่พักของถังเหอ ร่างของมันถูกบดบังด้วยพุ่มดอกไม้ พลางคิดอย่างผิดหวังว่าไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย นี่เป็ครั้งแรกที่มันไม่ได้หนีกลับไปหาเ้านายทันทีหลังขโมยอาหารเสร็จ
มันต้องหาวิธีล่อเสี่ยวเหอเหอแล้ว ต้องไม่ให้ใครหน้าไหนได้ประโยชน์ไปเด็ดขาด ในเมื่อเ้านายพึ่งพาไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นมันจะลงมือเอง!
ดังนั้นั้แ่วันนั้นเป็ต้นมา เ้าสัตว์น้อยจึงเฝ้าอยู่ใต้อาคารที่พักของถังเหอแต่เช้าตรู่ทุกวัน เมื่อได้เวลาอาหารมันก็ยังควบคุมตัวเองไม่อยู่ ปีนขึ้นไปขโมยอาหารอย่างอดไม่ได้เหมือนเดิม แต่ทุกครั้งที่ขโมยกินจนเกลี้ยง มันก็จะหนีจากที่เกิดเหตุด้วยความเร็วสูงสุด จะให้เสี่ยวเหอเหอรู้ไม่ได้เด็ดขาด ถูกเขาจับได้ยิ่งไม่ได้เลย ไม่อย่างนั้นจะกระทบแผนขั้นต่อไปของมันได้
อันที่จริงแผนของเ้าสัตว์น้อยก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร มันแค่จะรอให้ถังเหอออกมาแถวใต้อาคารแล้วแสร้งทำเป็สัตว์จรจัดเพื่อเรียกร้องความสนใจและความเห็นใจจากเสี่ยวเหอเหอ จะดีที่สุดถ้าเขาเห็นมันน่าสงสารมากแล้วพามันกลับไปเลี้ยงที่บ้าน
ถ้าทำได้มันก็จะแทรกซึมเข้าไปอยู่ใกล้ตัวเสี่ยวเหอเหอได้สำเร็จ แถมยังเฝ้าเสี่ยวเหอเหอแทนเ้านายผู้ทำตัวเป็ทองไม่รู้ร้อนของตัวเอง ไม่ให้เขาถูกคนอื่นฉุดไปได้ด้วยเช่นกัน
แม้แผนจะไม่ได้ยาก แต่มันก็ต้องระวังไม่ให้เสี่ยวเหอเหอรู้ว่ามันคือ ‘โจรขโมยอาหาร’ รายนั้นที่แวะเวียนมาหาเขาอยู่ทุกวี่วัน ไม่อย่างนั้นเสี่ยวเหอเหอไม่ตีมันตายก็ดีแล้ว จะพามันกลับบ้านได้อย่างไร
อันที่จริงแล้วเื่นี้เ้าสัตว์น้อยคิดมากเกินไป เพราะถังเหอรู้เื่ที่มันมาขโมยอาหารนานแล้ว แถมอาหารที่เตรียมไว้ใน่หลังมานี้ก็ทำให้มันโดยเฉพาะทั้งนั้น
ถ้ามันอยากเกาะติดถังเหอ ไม่จำเป็ต้องใช้กลยุทธ์ทรมานตัวเองสักนิด แค่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาแล้วทำตัวแอ๊บแบ๊วสักหน่อย เดี๋ยวเดียวก็ได้เป็สัตว์เลี้ยงประจำบ้านถังเหอแล้ว แถมยังได้รับการปรนนิบัติเหมือนพระาาด้วย
แน่นอนว่าตอนนี้เ้าสัตว์น้อยไม่ได้รู้เื่รู้ราวอะไร รอจนมันตามติดถังเหอสำเร็จแล้วนั่นละถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วถังเหอเป็ทาสสัตว์ขนนุ่ม ส่วนรู้แล้วจะกลัดกลุ้มคับข้องใจแค่ไหนนั้น เอาไว้ว่ากันภายหลัง
เชิงอรรถ
^ หมายถึงผู้กระทำความผิด แต่ก็กังวลอยู่ตลอดเวลาว่าจะถูกใครจับได้ว่าทำผิด
17K
