นิ้วเรียวงามของชายหนุ่มขยับพิมพ์หาข้อมูลในโปรแกรมเสิร์ชเอนจินที่อยู่ในโทรศัพท์มือถือเพื่อหาคำตอบที่สงสัยมาตลอดทางเดินจากหอสมุดมายังลานจอดรถ
‘ศาสตราจารย์ ดร.พจน์ อดีตอธิการบดีชื่อดังของมหาวิทยาลัย Y และเป็เ้าของโรงเรียนนานาชาติเอกชน K เป็ประธานวางศิลาฤกษ์เปิดอาคารเรียนใหม่’
ชายหนุ่มร่างสูงนั่งพิงเก้าอี้หนังหลังพวงมาลัยรถยนต์ที่จอดนิ่งสนิทอยู่บนลานจอดรถเขาเปิดหน้าต่างแง้มลงมาครึ่งบาน เพื่อให้มีอากาศหายใจสะดวกสมาธิมุ่งมั่นจดจ่ออยู่บนหน้าจอมือถืออยากขะมักเขม้นมือพิมพ์ตัวอักษรที่เขาฝันเห็นเมื่อสักครู่และชื่อมหาวิทยาลัยที่เขาเรียนอยู่อย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่าลงบนโทรศัพท์มือถือเพื่อหวังจะได้คำตอบที่ทำให้เขาหายสงสัย
“มีแต่ชื่อเ้าของโรงเรียนนานาชาติKโผล่เข้ามา จะใช่ พจน์คนเดียวกันกับที่คุณนับดาวบอกในความฝันมั้ยเนี่ย” ชายหนุ่มพูดออกมากับตนเองด้วยความไม่แน่ใจ
พลันสายลมเย็นะเืวูบหนึ่งพัดเข้ามาในรถของชายหนุ่มปะทะใบหน้าคมสันของเขาอย่างแรง ทั้ง ๆ ที่บริเวณภายนอกรถยนต์ของเขากลับเงียบสงบไม่มีใบไม้ไหวติงสักใบ...
เขาเริ่มรับรู้ได้ว่า...
...สิ่งที่เขาเอ่ยออกมาอาจเป็คำตอบที่ไขความกระจ่างให้กับเขาและอาจเป็หนทางที่จะช่วยดวงิญญาสาวและลูกน้อยผู้น่าสงสารได้
“ถ้าใช่...แล้วพจน์คนนี้เกี่ยวข้องยังไงกับคุณนับดาว”ชายหนุ่มขบคิดมาตลอดทางระหว่างขับรถออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อมุ่งตรงกลับบ้าน
วันนี้และทั้งสัปดาห์ตารางคิวถ่ายละครของต้องกล้าต้องเลื่อนออกไปอย่างกะทันหันเนื่องจากผู้กำกับเกิดอุบัติเหตุลื่นหกล้มในห้องน้ำเมื่อคืนหลังจากถ่ายละครเสร็จทำให้เขาต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลสักระยะเพื่อให้แขนและขาที่ฟาดไปกับขอบอ่างอาบน้ำสามารถกลับมาทำงานได้ปกติต้องกล้าตั้งใจว่าใน่กลางสัปดาห์จะเข้าไปเยี่ยมผู้กำกับด้วยความเป็ห่วงและจะใช้เวลาว่างอย่างกะทันหันนี้ รีบหาข้อมูลและจัดทำรายงานโปรเจกต์จบให้แล้วเสร็จให้ไวที่สุด
เขาได้โทรศัพท์ถึงโศรยาและเติมฝันเพื่อขอเลื่อนนัดดูงานที่โรงแรมทีดีทีเอสพาร์กให้เร็วขึ้นด้วยเนื่องจากชายหนุ่มเกรงว่า หลังจากผู้กำกับมีอาการดีขึ้นแล้ว ตารางคิวถ่ายละครของเขาอาจแน่นเอี้ยดขึ้นกว่าเดิมจนไม่มีเวลาทำรายงานโปรเจกต์จบ เพราะผู้จัดละครและผู้กำกับจำเป็จะต้องเร่งถ่ายละครและตัดต่อให้แล้วเสร็จเรียบร้อยเพื่อส่งทางช่องสถานีโทรทัศน์ให้ทันตามเวลาที่กำหนดไว้เช่นกัน
ย้อนกลับไปเมื่อวันก่อน...หลังจากที่ต้องกล้าแยกย้ายจากเจตรินและภูผาแล้วก่อนที่ต้องกล้าจะขับรถออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อกลับบ้านเขาตั้งใจจะไปถามข้อสงสัยนี้กับสมชายผู้เป็รปภ. หรือ ‘พนักงานผู้รอบรู้ไปทุกภาควิชา ยกเว้น...เื่เรียน’ที่นักศึกษาทั้งหลายั้แ่อดีตรุ่นลุงรุ่นป้ารุ่นน้ารุ่นอารุ่นพ่อรุ่นแม่เมื่อหลายสิบปีก่อนจนถึงนักศึกษารุ่นปัจจุบันได้ตั้งฉายานี้ให้แกไว้
แต่...เมื่อชายหนุ่มคิดทบทวนไปมาแล้วเื่นี้เป็เื่ที่ค่อนข้างมีความเสี่ยงมากหากเขาจะไปขุดคุ้ยอดีตที่ไม่โสภานักของบุคคลอื่นอีกทั้งยังไม่แน่ใจด้วยว่าชื่อของบุคคลที่เขาฝันเห็นในหอสมุดจะเป็เพียงจิ๊กซอว์ตัวหนึ่งซึ่งเป็เพียงผู้เกี่ยวข้องที่จะเชื่อมโยงไปหาสาเหตุสลดเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนเพียงเท่านั้น...หรือ...เป็จิ๊กซอว์ตัวสุดท้ายที่เป็ตัวต้นเหตุและเป็สาเหตุตัวจริงที่ทำให้ิญญาสาวและลูกน้อยได้รับความทุกข์ทรมานอยู่ ณขณะนี้กันแน่...
ชายหนุ่มจึงตัดสินใจขับรถออกจากมหาวิทยาลัยทันทีเพื่อมุ่งตรงให้ถึงบ้านโดยเร็วที่สุด
“ต้องจะเดินตรงดิ่งไปบอกให้คนที่ชื่อดร.พจน์คนนั้น นั่งสมาธิ วิปัสสนาอุทิศส่วนบุญส่วนกุศล ให้ดวงิญญาที่ฆ่าตัวตายดวงนั้นน่ะเหรอ ?ต้องแน่ใจนะว่าเขาใช่บุคคลที่เป็สาเหตุการฆ่าตัวตายของหญิงสาวคนนั้น? แล้วถ้า...เขาไม่ใช่ล่ะ ?...”ณัฐกานต์เอ่ยคำถามพรั่งพรูออกมา ให้ชายหนุ่มได้ตั้งสติคิดให้รอบคอบ
ต้องกล้าเองก็ไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองคิดนักด้วยการประมาณการจากสายตาแล้ว...จากภาพถ่ายในโลกสื่อโซเชียลมีเดียที่เขาเห็นผ่านทางโทรศัพท์มือถือบุคคลที่ชื่อ ‘พจน์’ปัจจุบันน่าจะมีอายุประมาณเกือบ 70 ปีแล้วเมื่อคิดย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน บุคคลผู้นี้ก็น่าจะมีอายุในขณะนั้นประมาณ50 กว่าปีซึ่งมีอายุค่อนข้างห่างกับดวงิญญาสาวนับดาวคราวพ่อกับลูกเลยทีเดียว...แล้วจะเกี่ยวข้องเป็พ่อของลูกในท้องของดวงิญญาสาวดวงนั้นอย่างไรกัน? เขาขบคิดทบทวนไปมาด้วยความสงสัย
ต้องกล้าจำได้ว่า...สมชายเคยกระซิบกระซาบชื่อบุคคลหนึ่งให้เขาฟังเมื่อวันที่เขาพาสมชายไปกินข้าวที่ร้านจ่าโป้งเมื่อคราวก่อน...ทั้งสมชายและหลาย ๆ คนที่เห็นเหตุการณ์รวมถึงอีกหลาย ๆ คนที่อยู่ในคณะศึกษาศาสตร์ต่างก็สงสัยในตัวบุคคลผู้นั้น แต่ไม่มีใครอยากพูดถึงเพราะไม่อยากให้เกิดปัญหากับตัวเอง
แต่...ชื่อที่สมชายกระซิบบอกเขาไม่ใช่ชื่อ ‘พจน์’
...ทำให้ต้องกล้าไม่แน่ใจว่าหากเขาเข้าไปถามสมชายเกี่ยวกับบุคคลชื่อ ‘พจน์’แล้ว หลังจากนั้น ตัวเขาเองจะได้รับอันตรายใด ๆ หรือไม่เพราะเขาก็ไม่อยากเบียดเบียนตนเองโดยทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนจากการช่วยเหลือผู้อื่นเช่นกัน...
ดังนั้นหลังรับประทานอาหารเย็นร่วมกับป้าและญาติผู้น้องเสร็จเขาจึงรีบปลีกตัวขึ้นมาหาข้อมูลต่าง ๆ ต่อ...แต่ข้อมูลที่ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์โน้ตบุ้คของเขาที่วางตั้งอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือในห้องนอนส่วนตัวของชายหนุ่มกลับไม่ใช่ข้อมูลเพื่อทำโปรเจกต์จบ แต่เป็ข้อมูลที่เกี่ยวกับ บุคคลที่ชื่อ ‘พจน์’ แทบทั้งสิ้น
นิสัยอย่างหนึ่งของต้องกล้า...หากสงสัยสิ่งใดเขาจะพยายามหาคำตอบให้ได้ แม้ว่าจะดึกดื่นค่อนคืนสักเพียงใดก็ตามหากไม่มีตารางเรียน หรือตารางนัดคิวถ่ายละครในวันรุ่งขึ้นเขาจะหาคำตอบจากสิ่งที่เขาสงสัยทั้งคืน และหากไม่สามารถค้นพบคำตอบได้จากโลกอินเทอร์เน็ตเขาก็จะพยายามไปสอบถามกับผู้รู้ จนกว่าจะได้รับคำตอบที่คลายความสงสัยของเขาลง
คืนนี้ก็เช่นกัน...
ชายหนุ่มง่วนอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อหาข้อมูลที่้ารู้ไม่หยุดหย่อน
ณัฐกานต์รู้นิสัยของหลานชายตนดีในความมุ่งมั่นของเขาแต่ก็อดเป็ห่วงและอดที่จะเตือนสติต้องกล้าไม่ได้ เพื่อให้เขาหัดปล่อยวางในบางเื่บ้างเนื่องจากเขามีภารกิจที่สำคัญรอคอยที่จะต้องทำอยู่ข้างหน้าอันใกล้นี้...
หญิงวัยกลางคนถือแก้วนมอุ่นๆ มาให้หลานชาย และบุตรสาวทุกคืน เพื่อบำรุงร่างกาย คืนนี้เธอจึงหาจังหวะเพื่อพูดคุยกับหลานชาย...
“ต้องป้าเอานมอุ่นๆ มาให้ดื่ม เปิดประตูให้ป้าหน่อย”หญิงสาววัยกลางคนเคาะประตูเรียกให้หลานชายผู้ง่วนอยู่ในห้องนอนลุกมาเปิดประตู
“ต้อง!...จำที่หลวงตากันต์ และพ่อแม่ของต้องสอนได้มั้ยสิ่งใดสำคัญและเร่งด่วนให้ทำสิ่งนั้นก่อน” ณัฐกานต์เดินถือแก้วนมอุ่น ๆมาวางไว้ที่โต๊ะเล็กที่ตั้งอยู่ข้างหัวเตียงของเขา พลางพร่ำสอนและเตือนสติต้องกล้า
“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดของหลานคือ...ควรเรียนให้จบในปีนี้”เธอมองไปยังคอมพิวเตอร์ของหลานชายที่ปรากฎหน้าจอเป็เื่ราวต่าง ๆ ของชายที่ชื่อ‘พจน์’ ไม่ใช่ข้อมูลเกี่ยวกับโรงแรมซึ่งเป็หัวข้อที่เขาจะต้องทำโปรเจกต์จบ
“พักวางเื่ที่สำคัญรองลงมาก่อนปล่อยวางในบางสิ่งลงบ้างหากยังไม่สามารถช่วยเหลือเธอผู้นั้นและลูกน้อยได้ในตอนนี้”ณัฐกานต์ตบบ่าหลานชายเบา ๆ เพื่อเรียกสติ และค่อย ๆ เดินออกไป
“ครับป้าณัฐอีกไม่เกินหนึ่งชั่วโมง เดี๋ยวต้องจะนอนแล้วครับ กู๊ดไนท์ครับป้าณัฐ”ต้องกล้าหันมามองหน้าป้า แล้วรีบหันกลับไปยังคอมพิวเตอร์ที่วางอยู่ตรงหน้า
“ราตรีสวัสดิ์หลานรักรีบนอนพักผ่อนได้แล้ว เก็บแรงไว้ทำรายงานโปรเจกต์จบในวันพรุ่งนี้เถอะต้องเอ๋ย”เธอหันหน้ามาพูดเตือนสติกับต้องกล้าอีกครั้ง ยิ้มอ่อนโยนให้หลานชายก่อนปิดประตูแล้วเดินจากไป
เสียงของชายหนุ่มะโลั่นออกมาจากห้องหลังจากที่เธอก้าวเดินออกมาจากห้องของเขาได้เพียงไม่กี่วินาทีณัฐกานต์แอบยิ้มเบา ๆ กับตัวเอง ด้วยรู้นิสัยความดื้อเงียบของหลานชายตนเองเป็อย่างดี
ชายหนุ่มตาโตลุกวาวด้วยความดีใจที่ตนสามารถหาข้อมูลที่สงสัยเพิ่มเติมได้
“เจอแล้ว! ศาสตราจารย์ ดร.พิมพ์พิมล นามสกุลเดียวกับ ดร.พจน์เลยตอนนี้เป็คณบดีของมหาวิทยาลัยเราด้วย สองคนนี้เกี่ยวข้องเป็อะไรกันนะ”
659
![[นิยายแปล]บุตรสาวม่านแม่ทัพอัจฉริยะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664683252_412872.webp)
