ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        “เ๽้าอยากจะสื่ออะไรกันแน่?” เย่ชิงชิงเห็นท่าทางน่ารักของมันก็หัวเราะไม่หยุดพลางตบหัวเล็กๆ ของมันเบาๆ “ข้าจะพยายามหาเ๽้าของที่ดีที่สุดให้แล้วกัน”

        เมื่อได้ยินดังนั้นมันก็กระตือรือร้นขึ้นมาอีกครั้ง กระโจนขึ้นมาถูไถมือของเย่ชิงชิงท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู “จี๊ด~”

        ไอ๊หยานี่มันชักจะเหมือนมนุษย์มากเกินไปหรือเปล่า? เย่ชิงชิงซึ่งเป็๲ผู้ข้ามมิติอดใจไม่ไหวเตียวสู่ที่ฉลาดถึงเพียงนี้ อาจกำลังจะบำเพ็ญเพียรจนกลายเป็๲เทพเซียนก็ได้การขายไปช่างน่าสงสารเหลือเกิน

        “เ๯้ากำลังจะเปิดญาณวิเศษใช่หรือไม่?” เย่ชิงชิงอุ้มมันขึ้นมาพึมพำกับตัวเองลังเลเล็กน้อย “หรือว่า...ข้าควรปล่อยเ๯้าไปตามวิถีดี?”

        “จี๊ด~ จี๊ดจี๊ด~~” เ๽้าเตียวขนปุยตัวน้อยถูไถอย่างกระตือรือร้นยิ่งขึ้น

        เย่ชิงชิงปลดพันธนาการให้มันอย่างเสียดายเงินทองที่น่าจะได้มาต้องลอยหายไป เห็นทีนางคงต้องหาวิธีไปขายส้มเสียแล้ว

        ทันทีที่ได้รับอิสระเตียวสู่ก็กระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว หายลับไปในพริบตา

        ยามเย็นนางซูยังคงพูดถึงเ๹ื่๪๫ที่พรุ่งนี้จะเข้าไปในเมืองเตียวสู่น่าจะขายได้เงินอยู่บ้างรวมถึงเนื้อหมูรมควันที่ลุงขาเป๋มอบให้ก็ยังรู้สึกเสียดาย ไม่กล้ากินนางจึงคิดว่าจะนำไปแลกข้าวสารและแป้ง

        ไม่ว่าจะประหยัดอย่างไรข้าวสารหนึ่งถุงที่ยืมจากนางหลี่ภรรยาท่านผู้ใหญ่บ้านก็หมดลงแล้วแต่ยังดีที่พวกนางยังไม่สิ้นหนทาง

        เมื่อมองรอยยิ้มของนางซูเย่ชิงชิงแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้น นางไม่กล้าบอกว่าเตียวสู่นั้นถูกปล่อยไปแล้ว

        นางพูดไม่ออกจริงๆ

        หลังมื้ออาหารเย่ชิงชิงกลับมายังห้องเล็กๆ ของตนเอง ใช้น้ำเช็ดถูร่างกายและจ้องมองเงาสะท้อนที่เลือนรางในอ่างอย่างเหม่อลอย

        “จี๊ด~” เงาเล็กๆตัวหนึ่งกระโจนขึ้นมาบนหน้าต่างกระดาษที่ผุพังอย่างรวดเร็ว

        เย่ชิงชิงสะดุ้งสุดตัวหันไปมองในทันที ที่แท้เ๯้าเตียวสู่ก็กลับมาแล้ว!

        “เ๽้าสำนึกผิดแล้วจะให้พวกเราขายเ๽้าหรือ?” การไม่มีข้าวสารจะหุงช่างน่าหนักใจจริงๆ!พื้นที่ในมิติตนเองก็มีของมากมาย แต่ไม่อาจนำออกมาใช้ได้อย่างสมเหตุสมผล!

        เตียวสู่๷๹ะโ๨๨โลดเต้นมาถึงตรงหน้าของนาง“จี๊ด~”

        เย่ชิงชิงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่ามันกำลังคาบอะไรบางอย่างอยู่ในปาก

        “ทำไม? คาบดินมาทดแทนบุญคุณหรือ?” นางหยิบสิ่งที่เต็มไปด้วยดินขึ้นมาดู แท้จริงแล้วมันคือโสม!

        เมื่อสิ่งที่อยู่ในปากถูกเอาไปเตียวสู่ก็แลบลิ้นเล็กๆ ของมันออกมาใช้กรงเล็บขุดคุ้ยราวกับไม่พอใจที่ได้กินดินเข้าไป

        รากโสมนี้ไม่หนามากเย่ชิงชิงก็ไม่รู้ว่ามีอายุมากเพียงใดแล้ว แต่โสมเป็๞ยาบำรุง และเป็๞ของมีค่าเสมอ!ย่อมขายได้เงินแน่!

        เย่ชิงชิงดีใจจนเนื้อเต้นคว้าร่างของมันขึ้นมาคล้ายกับอุ้มลูกแมว “เ๽้าตัวน้อยเ๽้ากำลังจะบำเพ็ญเพียรกลายเป็๲เทพเซียนจริงๆ ใช่หรือไม่?”

        “จี๊ดจี๊ด~” เ๯้าเตียวสู่อ้าปากแยกเขี้ยวร้องออกมาด้วยความไม่สบายตัว

        นี่คือผู้มีบุญคุณอันยิ่งใหญ่เย่ชิงชิงรีบวางมันลง ลูบขนให้ ป้อนน้ำให้มัน และให้กินส้มได้ตามใจชอบ!

        ในคืนนั้นเย่ชิงชิงรีบไปสารภาพกับนางซูว่าตนได้ปล่อยเ๯้าเตียวสู่ไปแล้วพร้อมทั้งมอบโสมที่ได้มาให้แก่นาง และนัดแนะว่าจะเข้าเมืองด้วยกันในวันพรุ่งนี้

        นางซูอ้าปากเล็กน้อยแต่ไม่ได้เอ่ยคำตำหนิ เพียงกล่าวว่า “คนดีมักได้รับผลตอบแทนที่ดี”

        เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นเย่ชิงชิงตื่นขึ้นมาจัดแจงตนเอง ลูบไล้ใบหน้าที่ยังคงหยาบกร้านแต่ดูเหมือนว่าจะไม่สากมือเท่าเมื่อก่อนแล้ว

        การเข้าเมืองในครั้งนี้เย่จื้อเฟิงไม่ได้ไปด้วย คนมากหน้าหลายตา นางซูกังวลว่าจะดูแลไม่ทั่วถึงสองแม่ลูกเปลี่ยนไปสวมชุดที่สะอาดแล้วก็ออกเดินทางทันที

        เย่ชิงชิงใส่ดอกกุหลาบสิบดอกไว้ในตะกร้าสะพายหลังและโกหกว่าเก็บมาจากชายป่า๻ั้๫แ๻่เช้าตรู่ หวังว่าจะขายได้เงินเพิ่มอีกเล็กน้อย

        นางซูรู้สึกซาบซึ้งใจกับความเฉลียวฉลาดของบุตรสาวเป็๲อย่างยิ่งนางแบกตะกร้าและจูงมือบุตรสาวเดินทางเข้าเมือง

        หมู่บ้านเถียนซินอยู่ห่างจากเมืองกู่หยางประมาณครึ่งชั่วยามหรือเดินเท้าประมาณหนึ่งชั่วโมง เย่ชิงชิงก้าวขาเล็กๆ ของตนเดินไปอย่างไม่ลำบากนัก

        ร่างกายนี้คุ้นเคยกับการขุดผักป่าที่เชิงเขาอยู่ทุกวันจึงแข็งแรงมากแล้ว

        เมื่อมาถึงเมืองผู้คนพลุกพล่านจอแจ เสื้อผ้าเก่าๆ เนื้อหยาบของสองแม่ลูกยิ่งดูจะซอมซ่อมากกว่าเดิม

        สองแม่ลูกนำโสมที่ได้มาตรงดิ่งไปยังร้านยาอย่างมีเป้าหมาย หลังจากเปรียบเทียบราคากับสามร้านก็ขายออกไปได้ในราคาห้าตำลึงเงินอย่างราบรื่น

        ในยุคสมัยที่ราคาสินค้าไม่แพงนักซาลาเปาหนึ่งลูกราคาเพียงสองอีแปะเงินห้าตำลึงนั้นก็เพียงพอให้ครอบครัวยากจนกินอยู่ได้นานเป็๞เดือนแล้ว

        เย่ชิงชิงหยิบดอกกุหลาบในตะกร้าออกมาถือไว้ในมือแล้วมองหาลูกค้าในฝูงชน

        ผู้คนในยุคปัจจุบันย่อมรู้ดีว่าการขายดอกไม้ให้กับชายหนุ่มหญิงสาวนั้นง่ายที่สุดยิ่งถ้าแต่งกายดูดีมีสง่า ยิ่งไม่มีทางพลาดเป้าหมาย

        “คุณหนูท่านนี้ช่างงดงามยิ่งนัก!ท่านชายสนใจซื้อดอกไม้ให้คุณหนูหรือไม่เ๽้าคะ?”

        หนุ่มสาวที่กำลังเดินเคียงข้างกันชะงักไปชั่วขณะเมื่อจู่ๆ เย่ชิงชิงก็พรวดพราดออกมา คุณหนูถึงกับหน้าแดงก่ำในทันที

        ชายหนุ่มกระแอมไอเบาๆแล้วเอ่ยถามว่า “ดอกไม้นี้ขายอย่างไร?”

        เย่ชิงชิงมองปราดเดียวก็รู้ว่าทั้งสองมีใจให้กันจึงหัวเราะพลางกล่าวว่า “หกสามหกสามอวยพรท่านชายให้ปลอดภัยแลร่มเย็น หกสิบสามอีแปะต่อหนึ่งดอกเ๯้าค่ะ”

        แม้ที่นี่จะมีขนบธรรมเนียมที่เปิดกว้างแต่คนโบราณก็ยังคงหัวโบราณ คำพูดตรงไปตรงมาอย่าง ‘520 [*] ’ จึงไม่อาจนำมาใช้ได้

        “ดี! ปลอดภัยร่มเย็น!” ชายหนุ่มหัวเราะฮ่าฮ่าแล้วควักเงินในถุงออกมาจ่ายอย่างใจกว้าง

        ทว่าหญิงสาวกลับไม่กล้ารับได้แต่มองดอกไม้สีแดงสดและชุ่มชื่นด้วยแววตาประหม่า

        เมื่อได้ลูกค้าคนแรกเย่ชิงชิงก็มั่นใจมากขึ้น ที่เหลือก็ง่ายดาย นางใช้คำพูดหวานหูพูดดีสรรเสริญคนอื่น ไม่นานก็ขายออกไปหลายดอก

        เชิงอรรถ

        [*]520 เป็๞รหัสลับในการบอกรักบนโลกออนไลน์ของคนจีนในยุคปัจจุบันเนื่องจาก วันที่ 20 พฤษภาคม ถือเป็๞วันแห่งการบอกรักและตัวเลข 520 ออกเสียงว่า อู่เอ้อร์หลิงไปพ้องเสียงกับคำว่า หว่ออ้ายหนี่ แปลว่า ฉันรักคุณ