บทนำ: แบบทดสอบก่อนเรียน
-ก๊อก ก๊อก-
ขณะที่คิมโดฮวานกำลังพักผ่อนอยู่เพียงลำพังในห้องพักแพทย์ของโรงพยาบาล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
‘ใคร? แม่บ้านมั้ง’
คิมโดฮวานลุกขึ้นไปเปิดประตูออกไปด้วยความงุนงง แต่คนที่ยืนรออยู่หน้าประตู กลับเป็ชินยูฮาที่ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ
“เอ๊ะ หมอชิน…!”
“ชู่ว!”
ไม่ทันตั้งตัว คิมโดฮวานก็ถูกชินยูฮาผลักดันจนต้องก้าวถอยหลังกลับเข้ามาด้านใน ก่อนที่ประตูจะปิดลงตามหลังเสียงดัง ปัง!
“เดี๋ยว! คุณเข้ามาได้ยังไง… อ๊ะ! อีกอย่าง ที่นี่มันห้องพักแพทย์ชาย…”
“ชู่ว!” ชินยูฮาพยักหน้าช้าๆ ด้วยสีหน้าที่เหมือนจะรู้เื่ทุกอย่างอยู่แล้ว “ฉันเคยบอกหมอคิมแล้วนี่คะว่าจะมาสอนบทเรียนเอ็นดอร์ฟินให้”
“เื่นั้น… คุณจะทำจริงเหรอครับ…”
“ค่ะ”
เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวของชินยูฮา คิมโดฮวานจึงเผลอพยักหน้ารับโดยไม่รู้ตัว
“ฉันแค่แวะมาส่งแบบทดลองเรียนดูก่อนค่ะ ถ้าลองแล้วถูกใจเราค่อยเรียนกันต่อ โอเคไหมคะ”
“ฮะ? อะไรนะ…”
คิมโดฮวานได้แต่ละล้าละลังด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับไปอย่างไรดี
“ถ้าเงียบแปลว่าตกลงนะคะ ฉันจะนับหนึ่งถึงสามนะ หนึ่ง… สอง…”
“เฮ้ย! เดี๋ยววว!”
“ชู่ว!”
นิ้วเรียวยาวของชินยูฮาแตะลงบนริมฝีปากอันชุ่มชื้นของคิมโดฮวาน ทันทีที่เขาทำท่าจะประท้วง
นี่เธออยากให้เขาตอบ หรือไม่้าให้พูดกันแน่
“สาม”
เสียงนับสิ้นสุดลงพร้อมกับความอึ้งของคิมโดฮวาน และในจังหวะสุดท้ายนั้นเอง ใบหน้าของชินยูฮาก็ยื่นเข้ามาใกล้จนเกือบชิด
‘ตึกตัก… ตื่นเต้นเว้ย!’ ในใจตอนนี้ชินยูฮากำลังประหม่าจนใจจะขาด แต่เธอก็พยายามนิ่งและแสร้งทำเป็เยือกเย็นไว้
สีหน้าของคิมโดฮวานที่แข็งทื่อไปเพราะการยั่วยวนของเธอ ช่างดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนเธออยากจะเข้าไปฟัดสักที
“ในเมื่อรุ่นพี่ตกลงแล้ว เรามาเริ่มบททดลองเรียนกันเลยดีไหมคะ”
เมื่อชินยูฮาสืบเท้าเข้าหาทีละก้าว ทีละก้าว คิมโดฮวานที่กำลังลนลานก็ทำได้เพียงก้าวถอยหลังไปทีละก้าว ทีละก้าวเช่นกัน
แล้วเขาจะถอยไปได้สักกี่ก้าว
ส้นเท้าของคิมโดฮวานพลันสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง และนั่นก็ทำให้เขาทรุดตัวนั่งลงบนสิ่งนั้นทันที เมื่อดึงสติกลับมาได้ คิมโดฮวานก็พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเตียงนอน
แถมยังเป็เตียงนอนนุ่มนวลชวนฝันที่ไร้การสั่นะเื ซึ่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลยอมทุ่มเงินมหาศาลซื้อมาเพื่อเป็สวัสดิการให้แก่เ้าหน้าที่
‘มันไม่สั่นจริงๆ …’
คิมโดฮวานแอบคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่ในใจ ก่อนจะสะดุ้งกับความคิดตัวเองแล้วรีบสะบัดศีรษะอย่างแรง
“รุ่นพี่กำลังคิดอะไรอยู่กันคะ คิดเื่ลามกอยู่ใช่ไหม”
คิมโดฮวานรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีที่โดนชินยูฮาอ่านใจออก
“หน้าแดงหมดแล้ว น่ารักจัง” ชินยูฮาโน้มตัวเข้าไปใกล้คิมโดฮวานที่นั่งอยู่ “พอดูใกล้ๆ แล้ว หูก็แดงแจ๋เลย ฉัน… ขอลองจับหน่อยได้ไหมคะ”
น้ำเสียงเนิบนาบชวนฝันของชินยูฮาทำให้คิมโดฮวานพยักหน้ารับราวกับถูกมนต์สะกด และเมื่อได้รับสัญญาณอนุมัติ ชินยูฮาก็ค่อยๆ เอื้อมมือไปััใบหูของเขาอย่างแ่เบา
เธอหลุดหัวเราะคิกคักออกมาเหมือนเด็กๆ ราวกับชอบใจในความนุ่มนิ่มนั้น แต่ทันทีที่มือของชินยูฮาััโดนหู ร่างกายของคิมโดฮวานกลับตอบสนองอย่างรุนแรง
ในพื้นที่ปิดอันคับแคบภายในห้องนั้น มีชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงหลังเล็ก และหญิงสาวที่ยืนเบียดเสียดอยู่แนบชิด บรรยากาศมันช่างดูเย้ายวนและกระตุ้นอารมณ์จนเกินไป
คิมโดฮวานไม่สามารถควบคุมสติให้คงที่ได้เลยในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้ เขาตัดสินใจหลับตาลงเพื่อดับความตื่นเต้นและเรียบเรียงความคิดที่ยุ่งเหยิง ชินยูฮาที่จ้องมองท่าทางนั้นอยู่คลี่ยิ้มบางก่อนจะกระซิบเบาๆ
“การที่รุ่นพี่หลับตาลงแบบนี้ ฉันจะตีความว่ารุ่นพี่กำลังขอจูบอยู่นะ”
ััอุ่นร้อนที่ข้างใบหูบวกกับกลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ของชินยูฮาที่โชยมาใต้จมูก ทำให้ร่างกายของคิมโดฮาเกิดการเรียกร้องขึ้นมา เขาไม่ได้ััความรู้สึกแบบนี้มานานกี่ปีแล้วนะ มันเป็ความรู้สึกที่แปลกใหม่จนเขาเองก็ยังควบคุมมันไว้ไม่อยู่
คิมโดฮวานพยายามลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก
“ป… เปล่าครับ หมอชิน…”
น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและต่ำลึกจนแทบเปล่งไม่ออก แม้จะเป็เสียงของตัวเองแท้ๆ แต่ในวันนี้คิมโดฮวานกลับรู้สึกแปลกหูกับมันเหลือเกิน
“ชะ… ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหมครับว่ามันเกิดอะไรขึ้น…”
“ยังต้อง… ให้ฉันอธิบายอะไรอีกเหรอคะ”
ั์ตาใสกระจ่างของชินยูฮาจ้องลึกเข้ามาในตาของเขา เมื่อได้สบตาคู่นั้น คิมโดฮวานก็ไม่สามารถเอ่ยปากคาดคั้นขอคำอธิบายจากเธอได้อีก แววตาอันบริสุทธิ์ของเธอกำลังส่งสารบอกเขาอย่างตรงไปตรงมาว่า…
‘ฉันกำลังยั่วคุณอยู่ไงคะ’
“ถ้ายัง้าคำอธิบายเพิ่มล่ะก็… ให้ฉันทำมากกว่านี้อีกหน่อยไหมคะ”
ปลายนิ้วของชินยูฮาเคาะเบาๆ ลงบนกระดุมเสื้อเชิ้ตของคิมโดฮวานที่ถูกกลัดไว้จนถึงเม็ดบนสุด
“อึก… หมอชิน…!”
ใจของคิมโดฮวานร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขาตะปบหมับเข้าที่มือของชินยูฮาทันที
หากปล่อยให้เลยเถิดไปมากกว่านี้ เขาเกรงว่าตัวเองจะกู่ไม่กลับแน่ๆ จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ขนาดนี้คือเมื่อไหร่ ร่างกายของเขาตอนนี้เหมือนกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยดังลั่นไปหมด
“คิก! คิมโดฮวาน... ฉันไม่จับคุณกินหรอกน่า”
ชินยูฮาเอ่ยราวกับจะบอกว่าเธอพูดจริง ก่อนจะผละตัวเดินไปนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้าม เธอจัดการนั่งไขว่ห้าง และชายกระโปรงที่ร่นขึ้นจนเผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดขาวผ่องนั้นก็สะดุดเข้าตาคิมโดฮวานเข้าอย่างจัง
เขาเผลอไล่สายตาไปตามส่วนโค้งเว้าอันนุ่มนวลนั้นโดยไม่รู้ตัว กว่าจะดึงสติกลับมาได้ก็ต้องรีบเบนสายตาไปจ้องมองเพดานแทน
“บทเรียนทดลองวันนี้เป็ยังไงบ้างคะ”
เพียงชั่วพริบตาเดียว บรรยากาศรอบตัวของชินยูฮาก็กลับไปเป็ ‘คุณหมอชิน’ คนเดิมที่คิมโดฮวานคุ้นเคย ราวกับว่าเื่ราวระทึกใจเมื่อครู่เป็เพียงแค่ความฝันฉากหนึ่ง
“เอ็นดอร์ฟิน โดปามีน แล้วก็อะดรีนาลิน พลุ่งพล่านไปหมดเลยใช่ไหมละคะ ว่าไงคะ จะตกลงเรียนต่อไหม”
หากปล่อยให้เป็ไปตามส่วนลึกของหัวใจ เขาคงจะพยักหน้ารับอย่างบ้าคลั่งไปแล้ว ช่างน่าเสียดายที่เขายังหลงเหลือสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง
“ทำไมเงียบไปล่ะคะ หรือว่าไม่ประทับใจ อื้อ… วันนี้มันแค่บทเรียนทดลองนี่เนอะ ไว้คาบหน้าฉันจะทำมันให้ดีกว่านี้ จะเอาให้เร้าใจกว่าเดิมเลยค่ะ”
“ป… เปล่าครับ! ไม่ใช่แบบนั้น…! คือผมแค่กำลังใอยู่น่ะ… ขอผมคิดดูก่อน…”
ต่อให้เอาชีวิตเข้าแลก คำว่า ‘ไม่เรียน’ ก็ไม่มีทางหลุดออกมาจากปากของคิมโดฮวานเด็ดขาด เพราะในความเป็จริงแล้ว ร่างกายของเขากำลังร่ำร้องอยากจะเริ่มเรียนคาบต่อไปเสียตอนนี้เลยด้วยซ้ำ
“โอเคค่ะ เข้าใจแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ดูเหมือนร่างกายคุณตอนนี้จะยังไม่พร้อมขยับตัวเท่าไหร่ พักผ่อนต่ออีกหน่อยเถอะค่ะ คิกๆ!”
พูดจบ ชินยูฮาก็อันตรธานหายไปในพริบตา หลงเหลือไว้เพียงเสียงหัวเราะใสซื่อราวกับเด็กๆ ของเธอที่ยังคงดังก้องอยู่ในห้องพักแพทย์แห่งนี้ ร่างกายของเขากลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา
“เฮ้อ… ผลการรักษานี่เฉียบขาดจริงด้วย…”
คิมโดฮวานพึมพำกับตัวเองหลังจากประเมินสภาพร่างกายของตน ขนาดบทเรียนทดลองยังเล่นเอาแทบแย่ขนาดนี้ แล้วบทเรียนจริงๆ ในอนาคตจะน่าตื่นเต้นขนาดไหน แค่จินตนาการร่างกายก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก
‘แต่… ยังไงก็ต้องปฏิเสธล่ะนะ’
ชินยูฮาผู้เปล่งประกายงดงามอยู่เสมอ เป็คนที่สูงส่งเกินกว่าคนอย่างเขาจะเอื้อมถึง เธอควรจะได้เจอกับคนที่ดีกว่านี้
อย่างไรก็ตาม คิมโดฮวานกลับเริ่มปวดหัวตึบเมื่อต้องมานั่งคิดหาวิธีปฏิเสธเธอ และหลังจากทำไปอย่างนั้นไปแล้ว เขาจะสู้หน้าเธอต่อไปอย่างไร
ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในตอนนี้ก็คือ… ตัวเขาเองไม่ได้อยากจะปฏิเสธข้อเสนอของเธอเลยสักนิด แม้สมองและเหตุผลจะเตือนให้ยุติบทเรียนบ้าๆ นี่ทันที แต่ร่างกายของเขากลับเตลิดเปิดเปิง คิดข้ามช็อตไปถึงขั้นวางแผนเตรียมตัว รีวิวบทเรียน และลงเรียนล่วงหน้าไปเรียบร้อยแล้ว
‘หมอชินเริ่มมีใจให้เราั้แ่เมื่อไหร่กันนะ…’
คิมโดฮวานเริ่มย้อนคิดถึง่เวลาทั้งหมดที่ได้ใช้ร่วมกับชินยูฮา ั้แ่ครั้งแรกที่ได้พบกันจนถึงปัจจุบัน ซึ่งทุกความทรงจำล้วนเป็เื่ที่ทำให้นึกถึงทีไรก็ต้องอมยิ้มทุกครั้ง
และด้วยเหตุนี้ คิมโดฮวานจึงมัวแต่คิดถึงเื่ของชินยูฮา จนลืมดูเวลาว่ามันเลยเวลาเข้างานของเขาไปหลายนาทีแล้ว
รู้ตัวอีกที ห้องพักแพทย์แคบๆ แห่งนี้ ก็อบอวลไปด้วยเื่ราวของชินยูฮาจนเต็มพื้นที่เสียแล้ว
973
