"พ่อหนุ่ม!เ้ามาเป็ศิษย์ของข้าเถอะ! รับรองได้เลยว่าข้าจะให้ทรัพยากรเ้าใช้อย่างไม่จำกัด"าุโท่านหนึ่งชิงกล่าวชวนเป็คนแรก
"เ้าอย่าไปเชื่อาุโเหลียงให้มาก ที่นี่ทุกคนต่างย่อมให้ทรัพยากรเ้าใช้อยู่แล้ว"
"แต่ถ้าเ้ายอมมาเป็ศิษย์ข้า ข้าจะให้เ้าฝึกเคล็ดวิชาขั้นสูงที่ข้าใช้ฝึกฝนอยู่เลย ตกลงมั้ย!"
าุโอีกคนเปิดหน้าตักของตนเองมาแล้ว
"นี่!เ้าหนุ่มอย่าไปสนใจเลย มาเป็ศิษย์ของข้าดีกว่า มีดีกว่าเคล็ดวิชาห่วยๆของาุโเหยาตั้งเยอะ
"สำหรับข้าจะสอนเ้าทุกอย่างที่ข้ารู้มาทั้งชีวิตเลย"
"พอเถิดทุกท่าน! ให้เทียนฉินเป็คนตัดสินใจเลือกเองดีกว่า!"
าุโคนหนึ่งที่เหมือนจะมีอำนาจตัดสินใจมากที่สุดเป็คนเอ่ยเตือนทุกคนพลางส่ายหัว
เทียนฉินยืนนิ่งตกตะลึงเป็อย่างมาก เขาไม่เคยนึกเคยฝันเลยว่าหนึ่งในสี่นิกายที่ยิ่งใหญ่ จะมีผู้าุโหลักที่ทะเลาะกันเพื่อเขาอย่างกับเด็กแบบนี้ จนเผลอคิดไปว่าตนได้เลือกนิกายผิดไปหรือเปล่า
"เทียนฉิน! เ้ายืนเหม่ออะไรอยู่ไม่ได้ยินที่าุโหลิวบอกหรือ?"เสิ้นจื่อเอ่ยเตือน
"เอ่อ! ข้ามีคำถามอยู่บางอย่างอยากจะขอถามผู้าุโทุกท่านก่อนจะได้หรือเปล่า?"
เทียนฉินสะดุ้งตื่นจากภวังค์หลังจากที่เสิ้นจื่อสะกิดเรียก
"เ้ามีอะไรก็ว่ามาเถอะ"เป็าุโหลิวที่เอ่ยปากบอก
"ข้าอยากรู้ว่าพวกท่านมีศิษย์ส่วนตัวกันกี่คนแล้ว?"เทียนฉินเอ่ยถามอย่างเกร็งๆ
"โถ่! นึกว่าเื่อะไร ข้าเหยามู่มีศิษย์ส่วนตัวอยู่สี่คน!"
"ส่วนข้ามีสอง"
"ข้ามีสาม"
"ข้ามีก็สาม"
เทียนฉินเริ่มกลับมาปวดหัวกับาุโทั้งหลายเหล่านี้อีกครั้งก่อนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินเลือก
"นี่พ่อหนุ่ม!คิดให้ดีๆก่อนนะ เป็ศิษย์เพียงหนึ่งวันเท่ากับเป็ศิษย์อาจารย์กันไปชั่วชีวิต!"าุโหลิวเอ่ยเตือนเทียนฉินด้วยความหวังดี
เทียนฉินสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะพ่นออกมาเบาเบา เขาเงยหน้ามองาุโทุกคนที่กำลังจ้องมองเพื่อรอคำตอบ ก่อนตัดสินใจอีกครั้ง
"ข้าเลือกาุโเสิ้นจื่อเป็อาจารย์ของข้า!"เทียนฉินกล่าวออกไปโดยไม่ลังเลแล้วหันมาโค้งคำนับเสิ้นจื่อด้วยความเคารพ
เสิ้นจื่อสะดุ้งในิดหน่อย ไม่คาดคิดเลยว่าเทียนฉินจะเลือกเขา เพราะตลอดทางที่กลับมาที่นิกาย เขาพยายามโน้มน้าวเทียนฉินให้รับเขาเป็อาจารย์มาโดยตลอด แต่เทียนฉินกลับยังไม่ยอมเอ่ยตกลงสักที แต่ตอนนี้คงต้องเก็บความสงสัยไว้ในใจก่อน หลังจากนั้นค่อยสอบถามเทียนฉินอีกที
"ฮ่าๆ!ดีๆ จากนี้ไปเ้าเป็ลูกศิษย์สายตรงคนที่สามของข้า!"เสิ้นจื่อหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขก่อนเดินเข้าไปตบไหล่เทียนฉินเบาๆ
"โถ่!ตาเฒ่าเสิ้นดันคว้าไปซะได้!"เหยามู่บ่นออกมาอย่างเสียดาย
"อ่า!น่าเสียดายจริงๆ!"าุโอีกคนเอ่ยพึมพำ
หลังจากที่เทียนฉินเลือกเสิ้นจื่อเป็อาจารย์แล้วาุโคนอื่นต่างมาแสดงความยินดีกับเสิ้นจื่อ ก่อนจะขอตัวลาจากไป ตอนนี้จึงเหลือเพียงเทียนฉินกับเสิ้นจื่อเท่านั้น
"ข้าเทียนฉิน คำนับท่านอาจารย์!"
เทียนฉินคุกเข่าก้มคำนับเสิ้นจื่อตามกฎระเบียบของนิกายเพลิงอัคคีทันที
"ดีๆ"
เสิ้นจื่อยิ้มออกมาอย่างเก็บอาการไม่อยู่ก่อนเอ่ยออกมาเพียงสั้นๆ จากนั้นจึงเดินมาพยุงเทียนฉินให้ลุกขึ้นยืนตามปกติ
"นับแต่นี้ไป ถ้าเ้ามีปัญหาอะไรในนิกายที่แก้ไขไม่ได้ให้มาบอกอาจารย์ อาจารย์จะช่วยแก้ไขให้เ้าเอง!"
"ส่วนอันนี้ คือของขวัญรับศิษย์ที่อาจารย์เตรียมไว้ก่อนนานแล้ว"เสิ้นจื่อยื่นแหวนวงหนึ่งให้เทียนฉินพร้อมเอ่ยบอก
"ขอบคุณท่านอาจารย์!"เทียนฉินคำนับอีกครั้งด้วยความนอบน้อม
"เอาละ! ถ้าอย่างนั้นเราไปรับพ่อบ้านเ้ากันก่อน แล้วอาจารย์จะพาไปเขตที่พักส่วนตัวของอาจารย์เอง"เสิ้นจื่อกล่าวพร้อมกับเดินนำหน้าเทียนฉินไปอย่างสุขใจ
หลังจากที่เสิ้นจื่อและเทียนฉินมารับตัวหม่าหยงที่จุดลงทะเบียนแล้ว เสิ้นจื่อก็พาทั้งสองคนไปยังที่พักของเขาที่อยู่ด้านในอีกทีนึง
ทั้งสามเดินมาถึงตีนเขาลูกหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากอาคารต่างๆมาไกลพอสมควร ตรงทางขึ้นมีศิษย์เฝ้าอยู่ด้านหน้าสองคน ทั้งสองคนนั้นพอเห็นเสิ้นจื่อก็รีบเดินเข้ามาหาทั้งสามโดยทันที
"คารวะาุโเสิ้น"
"คารวะาุโเสิ้น"ศิษย์ทั้งสองคนนั้นทำความเคารพก่อนหันมามองเทียนฉินกับหม่าหยง
"นี่คือเทียนฉิน เป็ศิษย์สายตรงคนที่สามของข้า ส่วนคนนั้นคือหม่าหยง เป็ผู้ดูแลประจำตัวของเขา"
เสิ้นจื่อเอ่ยบอกกับศิษย์ที่เฝ้าอยู่ ก่อนจะพาเทียนฉินกับหม่าหยงเดินเข้าไปข้างใน เทียนฉินโค้งตัวทักทายทั้งสองแล้วจึงก้าวเดินตามเสิ้นจื่อไป
"นี่เ้าเหลียง!าุโเสิ้นรับศิษย์สายตรงคนใหม่มาได้อย่างไรกัน"ศิษย์ที่ยืนเฝ้าประตูคนหนึ่งเอ่ยถาม
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน!"ศิษย์คนที่ชื่อเหลียงตอบกลับ
"อยู่กับเ้านี่ไม่ได้เื่อะไรเลย!"ศิษย์คนเดิมบ่นพึมพำออกมาแล้วก็เดินกลับไปประจำตำแหน่งที่ทั้งสองเฝ้าประจำอยู่ ปล่อยให้ศิษย์ที่ชื่อเหลียงยืนงงอยู่ตรงนั้น
"ที่นี่คือที่พักส่วนตัวชั่วคราวของเ้า ไว้อาจารย์ให้คนมาสร้างหลังใหม่ให้ก่อนแล้วเ้าค่อยย้ายไปอยู่ทีหลัง"
เสิ้นจื่อพาเทียนฉินกับหม่าหยงมาหยุดอยู่ตรงบ้านพักหลังหนึ่ง ซึ่งแต่เดิมนั้นบ้านหลังนี้เป็ที่พักรับรองแขกของเขา และเขาไม่เคยคาดฝันเลยว่าเทียนฉินจะยอมตกลงมาเป็ลูกศิษย์ของเขา จึงไม่ได้จัดเตรียมอะไรไว้เลย
เทียนฉินตกปากรับคำกับเสิ้นจื่อ ก่อนที่จะพาหม่าหยงเข้าไปทำความสะอาดจัดเก็บของที่ไม่ได้ใช้ไปรวมไว้ที่ห้องหนึ่ง จากนั้นก็เลือกห้องพักของแต่ละคนไว้สำหรับฝึกฝนและพักผ่อน
ผ่านไปหนึ่งวันที่เทียนฉินและหม่าหยงได้มาอยู่ที่นิกายเพลิงอัคคีนี้ เสิ้นจื่อก็เรียกตัวเทียนฉินให้ไปพบที่บ้านพักของเขา
"คารวะท่านอาจารย์เสิ้น"เทียนฉินเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อม
"นั่งลงเถอะ!"เสิ้นจื่อเอ่ยบอกเทียนฉินพร้อมกับยื่นป้ายหยกให้อันหนึ่ง
"อาจารย์! ป้ายหยกนี่คืออะไรหรือ?"เทียนฉินถามอย่างสงสัย
"นี่เป็ป้ายหยกของหม่าหยง ให้มันเก็บติดตัวเอาไว้ไปไหนมาไหนในนิกายจะได้สะดวก"เสิ้นจื่อเอ่ยตอบอย่างง่ายๆ
"อ่อ!ขอบคุณมากท่านอาจารย์!"เทียนฉินกล่าวออกมาด้วยความซาบซึ้ง เขาลืมนึกถึงเื่นี้ไปเลยจริงๆ ไม่คิดว่าอาจารย์ของเขาจะใส่ใจถึงเพียงนี้
"ส่งป้ายหยกของเ้ามาให้ข้าดูหน่อย!"
"อ่า!"
เทียนฉินยื่นป้ายหยกประจำตัวให้เสิ้นจื่อโดยไม่ลังเล หลังจากเสิ้นจื่อรับป้ายหยกมาก็ถ่ายเทเสี้ยวจิติญญาส่วนหนึ่งของเขาใส่ลงไปในป้ายหยกแผ่นนั้น ก่อนยื่นคืนให้เทียนฉิน
"อาจารย์ฝังเศษเสี้ยวจิติญญาส่วนหนึ่งไว้ในป้ายหยกของเ้า เพื่อยืนยันว่าเ้าเป็ลูกศิษย์สายตรงของอาจารย์เสิ้นจื่อคนนี้"
"ขอบคุณท่านอาจารย์!"
"อาจารย์ขอถามเ้าอย่างหนึ่ง ทำไมวันนั้นถึงเลือกอาจารย์แทนที่จะเป็าุโท่านอื่น"เสิ้นจื่อเอ่ยคำถามที่สงสัยอยู่ในใจมานาน
"เอ่อ!"
"บอกมาตามตรง อาจารย์ยินดีรับฟังทุกอย่าง!" เสิ้นจื่อเห็นเทียนฉินอ้ำๆอึ้งๆเลยกล่าวออกมาเพื่อให้สบายใจ
"เอ่อ! คือความจริงแล้วที่ศิษย์เลือกอาจารย์ก็เพราะว่า ศิษย์รู้จักอาจารย์มากกว่าคนอื่น!"
เสิ้นจื่อยืนอยู่ที่เดิมนานแค่ไหนก็ไม่อาจทราบได้ แต่เทียนฉินได้กลับไปถึงที่พักของตัวเองนานแล้ว เขานั่งครุ่นคิดอยู่ในห้องโถงกับหม่าจื่อว่าจะทำอย่างไรต่อไปกันดี
หม่าหยงรับอาสาคอยดูแลเื่ที่พักและคอยหาข่าวสารทั้งนอกและในนิกายเพลิงอัคคีนี้ให้ เทียนฉินแบ่งเม็ดยาต่างๆที่เก็บได้มาจากศัตรูที่เขาฆ่าตายในแดนลับให้หม่าหยงไว้ฝึกตนส่วนหนึ่ง พร้อมกับกระบี่ระดับสองอีกชิ้นหนึ่งก่อนจะขอตัวออกไปเดินเล่นภายในนิกาย
ภายในนิกายมีการแข่งขันมากมายระหว่างศิษย์ด้วยกันเอง เพื่อคะแนนและเปรียบเทียบความสามารถกัน ด้วยเหตุนี้เลยทําให้นิกายเพลิงอัคคีสร้างเหล่าลูกศิษย์ทีมีคุณภาพมากมายมาตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา
ในทุกๆสองปีจะมีการประลองจัดอันดับเกิดขึ้นมาตลอดศิษย์ทุกคนต่างกระหายกับการได้มีชื่อขึ้นไปอยู่ในตารางจัดอันดับที่ทางนิกายตั้งไว้หน้าหอกิจกรรม ผู้ที่มีชื่ออยู่ในตารางจัดอันดับนั้นจะได้ทั้งชื่อเสียงและเม็ดยาต่างๆจำนวนไม่ใช่น้อย
เทียนฉินเดินมาถึงลานเวทีแห่งหนึ่งรอบๆลานมีอัฒจรรย์หินล้อมรอบให้ผู้คนนั่งชมการแข่งขัน ตอนนี้นั้นที่นั่งเต็มไปด้วยผู้คนเกือบเต็มอัฒจรรย์ เสียงกระซิบพูดคุยดังกระจายทั่วบริเวณไปหมด
เทียนฉินมองขึ้นไป้าเวที ชายหนุ่มวัยรุ่นสองคนยืนกันอยู่คนละฝั่ง มีม่านพลังสีฟ้าอ่อนปกคลุมอยู่รอบเวที คอยป้องกันไม่ให้คนที่มาดูโดนลูกหลงจนาเ็อยู่ด้วย และคอยกั้นไม่ให้มีการแทรกแซงของบุคคลที่สาม
"นี่ศิษย์น้อง สนใจลงเดิมพันสักหน่อยมั้ย?"ชายร่างผอมคนหนึ่งเดินเข้ามาทักเทียนฉิน
"หือ! เดิมพันอะไรหรอศิษย์พี่?"เทียนฉินเอ่ยถามอย่างสงสัย
"อ่อ!เ้าคงเป็ศิษย์ใหม่ที่พึ่งเข้ามาเมื่อวานใช่มั้ย?"ชายร่างผอมเดาได้เลยว่าเทียนฉินเพิ่งจะเข้านิกายมาแน่นอน ถ้าไม่อย่างนั้นคงไม่รู้เื่การเดิมพันของศิษย์ด้วยกันเป็แน่แท้
จบตอนที่ 28
150
![สาวชาวนาผู้ชั่วร้ายกับระบบวิเศษ 【 农门坏丫头 】[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1662953995_99345856.webp)
