วันรุ่งขึ้น 7.00 น.
ติ๊ง! หน้าจอสว่างวาบแชทกลุ่มถูกส่งเข้ามาจากของขวัญบอกว่่าให้ไปมหา’ลัยก่อนแปดโมงเช้า เพื่อจะได้เตรียมตัวพรีเซ็นต์
จะรีบไปไหนของมัน อาจารย์์ให้พรีเซ็นต์่บ่ายไม่ใช่เหรอ เฮ้อ! ในเมื่อเพื่อนตื่นเต้นก็ทำตามความ้านางหน่อยแล้วกัน
คณะอักษรศาสตร์
ฉันเดินตรงมายังม้านั่งข้างตึกคณะที่ประจำของแก๊งค์ และนั่งลงข้างๆของขวัญทันที
“หวัดดีตอนเช้า ยัยเวอะ”
“นู้น เดินมานู้นละ” ของขวัญตอบพร้อมกับพยักพเยิดหน้าไปยังด้านข้างฉัน
“พึ่งมาถึง” ฉันเลิกคิ้วถามเวลาด้วยความสงสัย
“เปล่า มาพร้อมกับมันนั้นแหละ” เวลาพยักพเยิดหน้าไปที่ของขวัญ “เห็นนางเคลียดเกิ๊น กลัวเป็เหมือนมันเลยไปซื้อกาแฟ” เวลายกแก้วกาแฟที่อยู่ในมือขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง
“เอ้า! ไมไม่รออะ”
“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น นี้ของแก” เวลายื่นมัทฉะเมนูสุดโปรดมาให้
“ขวัญดูเคลียดไปนะ”
“จะไม่เคลียดได้ไงวะพราว วิชานี้สำคัญกับพวกเรามากนะโว้ย มันเป็ตัวชี้ว่าเราจะผ่านไปเป็พี่ปีสามหรือจะกลายเป็พี่ซีเนียร์” ของขวัญตอบฉันพร้อมกับใบหน้าเคร่งเครียด
“เออวะ ลืมไปเลย” ฉันพูดขึ้น วิชานี้เป็วิชาภาคและหัวข้อที่พูดคืิอหัวใจสำคัญของคณะอักษร ถ้าไม่ผ่านนั้นแสดงว่าต้องลงเรียนใหม่กับรุ่นน้องปีหน้า
“ของขวัญมึงอย่าเครียด” เวลาพูดพร้อมกับยิ้มบางๆ “เอาอย่างงี้ เปิดโน๊ตบุ๊กทำความเข้าใจั้แ่ต้นจนจบอีกรอบดีไหม”
ของขวัญพยักหน้ารัวๆส่งให้เป็คำตอบ ส่วนฉันไม่รีรอหยิบโน๊ตบุ๊กตัวเองออกมาวางและกดเปิดเครื่องทันที ทำไมไม่ติดอะ ฉันกดปุ่มเปิดอีกครั้งและอีกครั้ง
“พวกมึง…” ฉันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆใบหน้าซีดเผือกพร้อมกับมองเพื่อนตัวเองช้าๆ “โน๊ตบุ๊ค กู เปิดไม่ติด”
“ฮะ!!!!” เสียงทั้งสองคนะโขึ้นพร้อมกันดวงตาเบิกกว้างด้วยความใ
“มันเป็อะไร”
“กูไม่รู้” ฉันตอบเวลาพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างช้าๆ ขอถอนคำจากบรรทัดก่อนหน้านี้ได้ไหมที่ไม่เคลียดอะ ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเคลียดกว่าของขวัญซะแล้ว
“ทำยังไงดีอะ ตายแน่ๆ” ของขวัญโวยวายพร้อมกับอยู่ไม่นิ่งเหมือนหนูติดจั่น
“เอาไปร้านคอมตอนนี้ทันไหมวะ” ฉันพูดขึ้นพลางกับใช้ความคิดไปด้วย เวลาผ่านไปประมาณสิบนาทีก็ไม่มีใครคิดออก
“โอ๊ะ!!!” ของขวัญอุทานขึ้น “หรือว่าเราจะต้องใช้บริการคนนี้” จากนั้นโทรศัพท์เครื่องหรูก็วางลงตรงหน้าฉันและเวลา
“พี่ไนท์ แก๊งค์อีเวิลวิศวะคอม”
“ซู่!!!! พวกมึงจะเสียงดังทำไมเนี่ย” ของขวัญเอ็ดขึ้นพร้อมกับถลึงตาส่งมาให้ฉันและเวลา
“มันจะดีเหรอ” ฉันมองหน้าของขวัญพร้อมกับกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ
“เขาจะไม่ไล่ตะเพิดเราใช่ไหม” เวลาก็มีอาการไม่ต่างจากฉัน
“พวกคุณมึงจะยอมให้เขาบ่นและอาจจะทำให้โน๊ตบุ๊คอันเก่ากึกของคุณมึงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง หรือพวกคุณมึงจะยอมเป็พี่ซีเนียร์เลือกเอา”
คณะวิศวะ
หลังจากที่ตกลงกันเสร็จและคำตอบก็ทำให้เราสามคนมาอยู่ที่คณะนี้
“พวกพี่เขาอยู่ไหนอะขวัญ”
“ไม่รู้เหมือนกันอะพราว”
“เอ้า อีผี” เวลาอุทานขึ้นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาช้าๆ
“ลองถามดูไหม” ฉันกับของขวัญพยักหน้าเห็นด้วยกับเวลา จากนั้นแม่สาวสุดมั่นก็เดินเข้าไปถามนักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้ม
“ว่าไง” ของขวัญถามขึ้นทันที
“ห้องสาขาคอมพิวเตอร์” เวลาพูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป
“เดี๋ยวยัยเว” ฉันเรียกในขณะที่เวลากำลังเดินไปข้างหน้า “แกรู้เหรอว่าไปทางไหน”
“เออ..วะ” เวลาเกาหัวแก็กๆ
“อะ…อ้าว” ฉันและของขวัญอุทานขึ้นพร้อมกัน
“อ่านป้ายเอาแล้วกัน ไปได้แล้ว” เวลาพูดขึ้นพร้อมกับเดินออกไปและมองป้ายไปด้วย
อีกด้าน
คณะวิศวะ
ไนท์
“เชี่ยน่ารัก ชิบหาย” เสียงของไอ้ขุนพูดขึ้นในขณะที่มันกำลังดูโทรศัพท์อยู่
“น้องดาว ดาวคณะบัญชี เอ็กซ์สุดๆ” ไอ้แทนชะโงกหน้าไปดูแล้วยกนิ้วโป้งให้ไอ้ขุน ท่าทางแบบนี้แสดงว่ามันกินน้องเขาแล้วครับ
“วันนี้อาจารย์ยกคลาส” เสียงนิ่งเรียบติดเ็าดังมาจากไอ้คนที่นั่งข้างๆ มันไม่ชอบพูดจนผมคิดว่าเป็ใบ้
“จริงหรอวะ เชี่ยสิงห์”
“อืม” ไอ้สิงห์ตอบไอ้ขุนในลำคอ
“ไปตีป้อมที่ห้องสาขาดีกว่าพวกมึง” ผมพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินออกไป
99
