กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมที่นั่งก่อไฟอยู่ท้ายกระท่อมกำลังนั่งคิดถึงเรื่องต่างๆ เพราะมันคิดว่าตัวมันคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วหากมันตายไปแล้วโรซาเรียจะอยู่ยังไง
''อ่า...ไฟได้ที่แล้ว''ซี่ ซี่ ซี่ กริมนำเนื้อที่เสียบไม้ไว้แล้วไปย่างไฟ จนมีเสียงดังออกมาจากเนื้อกลิ่นหอมจากเนื้อส่วนนอกที่โดนไปอ่อนๆเผาได้ส่งกลิ่นหอมอบอวนไปทั่วกระท่อม ผ่านไปเพียงชั่วครู่เนื้อที่กริมย่างก็สุกได้ที่กำลังดี มันจึงนำใบไม้มาห่อเนื้อไว้แล้วจึงยัดลงถุงผ้าไปก่อนที่กริมจะเคลื่อนตัวเข้าไปในกระท่อมเพื่อหาโรซาเรียอีกครั้ง
''โรซาเรีย เนื้อได้แล้ว เจ้าต้องกินเยอะๆจะได้แข็งแรง''กริมนำเนื้อออกมาจากห่อผ้าแล้วยื่นให้โรซาเรียขณะนั้นกริมก็สังเกตเห็นสีหน้าของโรซาเรียที่ผ่านการร้องไห้มาได้ไม่นาน
''เฮ้อ...เจ้าไม่จำเป็นต้องเสียใจไปหรอก ถึงข้าจะไม่เคยถามถึงอดีตของเจ้าแต่ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนธรรมดาและตอนนี้ข้ามีบางอย่างที่ต้องคุยกับเจ้า ข้าเองก็อาจจะอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าควรจะหาคนที่มีฐานะแล้วแต่งงานด้วยเค้าคนนั้นจะได้หาทางรักษาเจ้าได้''กริมพูดขณะเอื้อมมือไปจะลูบหัวโรซาเรียแต่แล้ว...ฟึ่บ! โรซาเรียได้รวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อปัดมือของกริมออกไปก่อนจะล้มตัวลงนอนโดยโรซาเรียนอนหันหลังให้กริม
''ท่านไม่เคยเข้าใจข้าเลย ท่านไม่รู้ว่าข้ารู้สึกยังไง ตอนนี้ท่านออกไปเถอะข้าไม่อยากเห็นหน้าท่าน''หลังจากกริมได้ยินสิ่งที่โรซาเรียพูดออกมามันถึงกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ มันเอื้อมมือไปอีกครั้งแต่ก็ต้องหยุดกลางคัน จากนั้นมันจึงชักมือกลับมาแล้วค่อยๆเคลื่อนตัวออกนอกกระท่อมไป
กริมเคลืื่อนตัวเข้าไปในป่าอย่างไร้จุดหมายตัวของมันในตอนนี้ชาไปทั้งตัวโดยไร้ซึ่งความรู้สึกจนมันมาหยุดที่ต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง ต้นไม้ต้นนี้เป็นต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆกับโรซาเรียในตอนที่มันเจอนางครั้งแรก มันเอนหลังที่ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นก่อนจะใช้มือเหี่ยวๆทุบลงไปที่พื้น
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า สวรรค์เพราะอะไรทำไมชีวิตของข้าถึงเป็นแบบนี้ แม้แต่ความสุขสิ่งเดียวในชีวิตของข้าในตอนนี้ก็ไม่ต้องการข้า พวกเจ้าบอกข้าสิว่าทำแบบนี้พวกเจ้าต้องการอะไร''ตุ่บ! ตุ่บ! ตุ่บ! กริมเริ่มทุบพื้นอีกครั้งด้วยความรุนแรงจนกระทั่งแหวนที่อยู่ในเสื้อกระเด็นออกมาหลังที่กริมเห็นแหวนมันจึงเอื้อมมือที่เลาะไปด้วยเลือดของมันหยิบแหวนขึ้นมาแต่อยู่ดีๆหลังจากนั้นแหวนก็เปร่งแสงขึ้นและลอยเข้าไปอยู่ในนิ้วของกริมเอง กริมพยายามจะถอดแหวนออกออกนิ้วของมันแต่ก็ไม่มีทีท่าว่าแหวนวงนั้นจะขยับซักนิดเดียว
''นี่มันอะไรกันอีก ทีนี้ข้าจะเอาแหวนวงนี้ไปขายได้ยังไง หรือข้าจะต้องตัดนิ้วตัวเองทิ้ง''กริมกำลังตัดสินใจว่าจะทำยังไงดีเพราะถึงมีแหวนวงนี้ไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา สู้เอาแหวนไปขายแล้วเอาเงินมาซื้อของกินไม่ดีกว่าหรือไงหรือแม้กระทั่งจ้างนักเวทย์มารักษาโรซาเรียก็ยังได้
''หยุดคิดอะไรโง่ๆได้แล้ว ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสายเลือดคนสุดท้ายของ6ปีกจะมีสภาพแบบนี้''ระหว่างที่กริมกำลังตัดสินใจอยู่ดีๆกลับมีเสียงหญิงสาวดังขึ้นมาจนทำให้ตัวมันสะดุ้งโหยงสุดตัวจากนั้นจึงรีบเก็บมือข้างที่ใส่แหวนซุกไว้ในเสื้อผ้าทันที
''ข้าไม่มีเงินหรือของมีค่าหรอกท่านปล่อยข้าไปเถอะ''กริมพูดออกมาเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะมาปล้นมัน
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าจะปล้นเจ้าไปทำไม แหงนมามองข้าสิแล้วเจ้าจะรู้ว่าทำไม''กริมทำตามที่หญิงสาวบอกจากนั้นดวงตาของกริมจึงเบิกกว้างขึ้นเพราะหญิงสาวคนนั้นกลับโปร่งใสคนมองทะลุไปด้านหลังได้
''ท่านเป็นวิญญาณ? ข้าไม่กลัวท่านหรอกหายไปซะ''กริมเบาใจลงหน่อยที่หญิงสาวเป็นเพียงวิญญาณกริมไม่ได้กลัวเรื่องวิญญาณอยู่แล้วเพราะตายไปมันเชื่อว่ามันก็ต้องเป็นวิญญาณเหมือนกัน
''เงียบก่อน! ตอนนี้ข้าหายไปไหนไม่ได้หรอกจนกว่าจะทำหน้าที่เสร็จ ข้าขอแนะนำตัวหน่อยข้าชื่ออลิซ คนที่เคยเป็นจอมราชันย์คนแรกของโลก''ขณะแนะนำตัวแววตาของอลิซเศร้าหมองลงก่อนจะกลับมาเป็นปกติภายในเสี้ยววินาที
''จอมราชันย์คนแรกของโลก? อลิซ? ข้ายอมรับนะว่าจอมราชันย์มีชื่อแบบนี้แต่ท่านไม่น่าจะใช่นะเพราะจอมราชันย์อลิซหายตัวไปเป็นหมื่นปีแล้ว''กริมพอจะรู้เรื่องชื่อเรียกของผู้มีพลังอยู่บ้างเพราะตอนขอทานคนในเมืองต่างพูดคุยในเรื่องนี้กันทุกวันและอลิซก็ถือว่าเป็นตำนานเลยก็ว่าได้เพราะการจะเป็นจอมราชันย์ได้จำเป็นจะต้องมีพลังของทั้ง2สายในระดับสูงสุดเท่านั้นและในโลกนี้มีเพียง5คนเท่านั้นหากนับรวมอลิซเข้าไปด้วย
''เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า แต่ตอนนี้ข้าขอทำหน้าที่ของข้าก่อนข้าจะได้หายไปซักที''อลิซโบกมือจนมีแสงสีทองคลุมพื้นที่นี้ไว้ จากนั้นจึงพูดขึ้นอีกครั้ง
''หน้าที่ของข้าคือการตามหาเจ้าและปลุกสายเลือดในตัวเจ้าให้ตื่นขึ้น จากนั้นข้าจะสอนเจ้าในเรื่องต่างๆจนเจ้าสามารถอยู่รอดได้โดยไม่ลำบาก''กริมไม่เข้าใจในสิ่งที่อลิซพูดเลยซักนิด มันคิดว่าอลิซเป็นเพียงวิญญาณที่บ้าเท่านั้น กริมจึงเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆเพื่อหาทางออกจากแสงสีทองนี้
''เจ้าออกไปไม่ได้หรอกอย่าพยายามเลย ข้าอยากจะถามเจ้าซักหน่อยหากให้เลือกเจ้าชอบอะไรมากที่สุด''
''เงิน''กริมตอบแบบไม่ลังเล เพราะทั้งชีวิตกริมชื่นชอบเงินที่สุด
''บ้าเอ้ย! บ้า! บ้า! บ้า! เจ้าจะเอาเงินไปทำอะไร เจ้าต้องบอกว่าชอบพลังอะไรแบบนั้นสิเพราะเมื่อเจ้ามีพลังเจ้าก็จะมีทุกๆอย่างเองนั่นแหละ''
''อ่า...ข้าชอบพลังก็ได้ แล้วท่านจะให้ข้าทำอะไรต่อ''กริมพูดแบบขอไปทีเพราะมันอยากกลับไปที่กระท่อมเพื่อดูแลโรซาเรียต่อ
''ดีมาก ในเมื่อเจ้าชอบพลังข้าจะสอนเจ้า ตอนนี้ข้าจะปลุกสายเลือดในตัวของเจ้าก่อนซึ่งข้าก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง''อลิซพูดจบที่พื้นดินในพื้นที่สีทองนี้ก็เกิดวงเวทย์สีดำขนาดใหญ่กริมที่เป็นจุดกึ่งกลางของวงเวทย์เองก็ด้ลอยขึ้นจนทำให้กริมตกใจกลัว
''นี่ท่านจะทำอะไรปล่อยข้าลง ข้ายังไม่อยากตาย''หลังจากตะโกนออกมากริมก็สลบไปและเวลาต่อมาเส้นแสงสีทองก็ลอยออกมาจากวงเวทย์มันเข้าไปพันตัวกริมจาก1เส้นเพิ่มเป็น10เส้นและเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆจนกริมมีสภาพเป็นรังไหมสีทอง
''อึ่ก นี่กินพลังงานมากขนาดนี้เลย''อลิสพูดออกมาเพราะวงเวทย์นี้กินพลังที่เหลืออยู่ของนางไปมากจนทำให้เวลาที่เหลืออยู่ของนางลดน้อยลงไปอีกอลิซยังคงมองไปที่รังไหมสีทองอย่างไม่ละสายตา 1วัน 5วัน 1เดือน กริมก็ยังไม่ได้ออกมาจากรังไหม
''เฮ้อ...แล้วเมื่อไหร่เจ้าจะออกมา''อลิซถอนหายใจออกมาแต่นางก็ต้องรอต่อไป ขณะเดียวกันที่ด้านนอกเวลาเพิ่งจะผ่านไปเพียงไม่กี่วันเท่านั้นเพราะเวลาในพื้นที่สีทองกับด้านนอกต่างกันมากและภายในกระท่อมหลังกริมหายตัวไปแล้วหลายวัน โรซาเรียได้แต่กระวนกระวายใจและร้องไห้ออกมาบางวันนางก็นั่งเหม่อลอยมองไปที่ทางเข้าออกของกระท่อมนางหวังว่าจะเห็นกริมเคลื่อนตัวเข้ามา
''ท่านกริม ท่านหายไปไหน ข้าขอโทษข้าไม่ได้ตั้งใจจะไล่ท่าน''โรซาเรียร้องไห้ฟูมฟายขณะร้องหากริมในวันที่นางปัดมือของกริมแล้วนอนลงนางก็สึกผิดมาก ตอนที่กริมเคลื่อนตัวออกไปโรซาเรียก็ไม่ได้ห้ามเพราะนางต้องการเวลาให้อารมณ์ของตัวเองเย็นลงก่อนแล้วจึงจะขอโทษกริมแต่เมื่อเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่านางกลับพบว่ากริมไม่ได้กลับมาที่กระท่อมอีกเลย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่2:จอมราชันย์อลิซ

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่2:จอมราชันย์อลิซ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้