เจียผินพูดจบก็กำลังจะหันหลังจากไปแต่ซูเว่ยฉีด้วยความคับแค้นใจที่ว่าแม่ของตนจึงแกร้งทำกล่องดอกไม้ขาวที่ฝ่าาประทานให้ตกลงพื้น เจียผินเห็นว่าเป็ดอกไม้ขาว จึงให้นางกำนัลของตนแย่งจากมือซูเว่ยฉี
นางกำนัน “พระนางดูนี้สิเพคะ”
เจียผิน “ที่แท้เป็ดอกดาวปลาขาว”
ซูเว่ยฉี (คิด) “นางที่ให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์ภายนอกมาตลอดไม่เชื่อหรอกว่าเจอของดีเช่นนี้ นางจะไม่สนใจ”
เจียผิน “ดอกกาวปลาขาวชั่นดีเช่นนี้ ปกติแล้วมีไว้ให้ ไทเฮา และฮองเฮาเท่านั้นเ้าเอามาจากไหน”
ซูเว่ยฉี (น้ำเสียงติดขัด) “หม่อมฉัน! หม่อมฉัน!”
เจียผิน “ตำหนักฉางซุนถูกกักบริเวณ ฝ่าาอนุญาติให้เ้าเข้าออกก็เป็เกียรติอย่างยิ่งแล้ว
นายของเ้ายังกล้าลักรอบเอาของข้างนอกเข้ามา ในวังมีกฎห้ามรับของส่วนตัว ตำหนักฉางซุนของพวกเ้าชั่งเหิมเกิมยิ่งหนัก ข้าจะนำเื่นี้ทูลแก่ฮองเฮา”
ซูเว่ยฉี “เจียผินโปรดระจับโทสะ”
เจียผิน “ชั่งเถอะวันนี้ข้าจะช่วยเ้าปิดบังให้เ้า แต่ของนี้ข้าจะเก็บไว้”
ซูเว่ยฉี “ของสิ่งนี้เหม่ยเหรินใช้มาั้แ่เด็กถ้าถูกเอาไปหมดหม่อมฉันจะกลับไปอธิบายกับเหม่ยเหรินอย่างไรละเพคะ”
เจียผิน “กินทุกวัน!..แสดงว่าเหม่ยเหรินยังมีของเก็บไว้อีกเยอะใช่หรือไม”
ถ้าเ้ารู้จักสถานการณ์ ก็เอาดอกกาวปลาขาวทั้งหมดมาให้ข้า ข้าจะไม่เอาเื่เ้า
ถ้าไม่งั้นข้าจะเอาเื่นี้ไปทูลฮองเฮาให้เอาเื่กับนายของเ้า”
ซูเว่ยฉีทำท่าทางแสดงออกเหมือนเกรงกลัว แต่ในใจกลับมีความแค้นเต็มเปี่ยม
ซูเว่ยฉี “ไม่ได้นะเพคะ เื่จะถึงหูฮองเฮามิได้เด็ดขาด ของเวลาให้หม่อมฉันหน่อยเพคะ หม่อนฉันจะนำของมาให้พระนาง”
เจียผิน “แล้วเ้าจะชักช้าไปถึงเมื่อไหร”
ซูเว่ยฉี “พรุ่งนี้!!.. พรุ่งนี้ตอนสายหม่อมฉันจะนำของไปให้พระนางที่ศาลาชมบัวริมทะเลสาบหลวงเพคะ”
เจียผิน “พรุ่งนี้ถ้าข้าไม่เจอเ้าก็เตรียมตัวรับโทษไปพร้อมนายของเ้าได้เลย ไป!!”
ซูเว่ยฉี( คิด) “เจียผินเ้าไม่ต้องกลัวหรอกว่าข้าจะไม่ไปตามนัดกลับเป็เ้าเสียมากว่า ข้าหวังว่าพรุ่งนี้เ้าจะมาตามนัดนะสนมเจียผิน หึ หึ!!”
เช้าวันต่อมา ณ.ศาลาชมบัวริมทะเลสาบหลวง.......
ซูเว่ยฉี ก็ได้มาถึงศาลาริมบัว แต่กับแอบสุ่มรอเจียผิน จนกระทั้งเจียผินได้มาถึง รอได้สักพัก ซูเว่ยฉีจึงได้แสดงตน ต่อหน้าเจียผิน
เจียผิน “ทำไมเ้าพึ่งมา เ้าตั้งใจให้ข้ารอนานใช่หรือไม แล้วของละ เ้าไม่ได้นำมาด้วยหรือ”
ซูเว่ยฉี “ของไม่มี แต่นายของข้าให้ข้านำคำพูดฝากมาให้พระนาง เหม่ยเหรินกล่าวว่า พระนางเกิดมาจากขุนนางชั่นต่ำมีชาติกกำเนิดตำต้อย ไม่คู่ควรกับของดีเช่นนี้ เหม่ยเหรินยังกล่าวอีกว่า ในเมื่อเกิดมาในชนชั้นต่ำก็ทำตัวให้เหมาะสมอย่าใช้ของที่ไม่ควรใช้ ระวังร่างกายจะรับไม่ไหว”
เจียนผิน ตบหน้าซูเว่ยฉี เพี๊ย!!!!.......
เจียผิน “ต่ำช้า!!..เ้าเป็แค่นางกำนัล ยังกล้ามาดูถูกข้า อย่าพูดถึง ดอกกาวปลาขาวเลย ไข่มุก เห็ดหลินจือ โสมร้อยปีข้าก็เสวยมามิใช่น้อย”
ซูเว่ยฉีรู้ตัวว่าฝ่าาที่นัดตนไว้กำลังมาถึง จึงได้แสดงท่าที่โดนกลั่นแกล้ง คุกเข่าลงต่อหน้าเจียผิน
ซูเว่ยฉี “ขอประทานอภัย เจียผิน หม่อมฉันไม่มีดอกกาวปลาขาวจริงๆเพคะ”
เจียผิน “เ้ารู้ความผิดแล้วสินะ นายของเ้าไม่เคยสั่งสอนเ้าให้รู้จักมารยาท วันนี้ข้าจะตีเ้าให้เนื้อแตกหนังปริเพื่อให้เ้ารู้จักมารยาทคืออะไร และความเหมาะสมคืออะไร”
พูดจบพร้อมยกมือเพื่อจะตบซูเว่ยฉี แต่ฝ่าาเดินมาเห็นเข้าพอดี จึงได้สั่งข้ามไว้ทันที
ฝ่าา “ยั่งมือ”
เจียผิน “ฝ่าา! ถวายพระพรฝ่าา”
ฝ่าา “พวกเ้าทำอะไรกันอยู่ที่นี้”
เจียผิน “เหม่ยเหรินสิเพคะ เห็นว่าหม่อมฉันได้รับความโปรดปรานเมื่อหลายวันก่อน ก็เกิดความริษยา จึงได้ให้นางกำนัลของตนมาดูถูกหม่อมฉัน”
ฝ่าามองไปที่ซูเว่ยฉี ซูเว่ยฉีส่ายหหน้าพร้อมบีบน้ำตาต่อหน้าฝ่าา
ซูเว่ยฉี (คิด) “น้ำตาจะมีประโยชน์ก็ต่อเมื่อทำให้คนสงสาร โวยวายเอาแต่ใจมองยังไงก็เป็ผิดอยู่ดี”
จากนั้นฝ่าาเข้าไปพยุงซูเว่ยฉีลุกขึ้น แล้วกล่าวกับซูเว่ยฉี
ฝ่าา “นางเป็คนลงมือใช่หรือไม”
ซูเว่ยฉี “เป็เพราะหม่อมฉันทำผิดจึงทำให้เจียผินลงโทษ”
ฝ่าา “เ้าทำอะไรผิดงั้นหรือ”
ซูเว่ยฉี “เจียผินอยากได้ ดอกกาวปลาขาว หม่อมฉันได้มอบให้เจียผินไปหมดแล้ว แต่เจียผินยัง้ามากกว่านี้ หม่อมฉันจนปัญญาจริงๆเพคะ ไม่สามารถหาให้ได้อีกแล้ว จึงทำให้เจียผินไม่พอพระทัย”
เจียผิน “เหม่ยเหรินถูกกักบริเวณ ยังกล้าลักรอบเอาของจากข้างนอกเข้ามาในวัง ดอกกาวปลาขาวที่หม่อมฉัน้าจะทำไปถวายฮองเฮา เพื่อให้ฮองเฮาเป็ผู้ตัดสิน
ฝ่าา “ดอกกาวปลาขาวนี้เป็ ข้าที่ประทานให้ตำหนักฉางซุนเอง”
เจียผิน “อะไรนะเพคะ ดอกกาวปลาขาวฝ่าาเป็ผู้ประทานหรอกหรือ”
ฝ่าา “เ้าว่าตำหนักฉางซุนรับของกันลับหลัง เ้ากำลังว่าข้าอยู่ใช่ไม”
เจียผินคุกเข่า ขอร้งฝ่าา
เจียผิน “หม่อนฉันมิกล้าเพคะ หม่อมฉันหลงผิดไปชั่วขณะ หม่อมฉันไม่รู้ว่านั้นเป็ของที่พระองค์ประทานให้ตำหนักฉางซุน”
ฝ่าา “เ้าไม่กล้า แต่เมื่อครูข้าเห็นเ้ากล้ามาก แล้วข้าก็ได้ยินว่าเ้า ใช้ของหายากพวกนั้นทุกวัน ข้าจำได้ว่าในส่วนแบบของเ้า ไม่มีของพวกนี้แล้วเ้าได้มันมาอย่างไร”
เจียผิน “หม่อมฉันไม่ได้ลักรอบนำของเข้าวังนะเพคะ”
ฝ่าา “หลี่กงกง ในวังมีคนแอบส่งของกัน แต่เ้ากลับไม่รู้เื่อันใดเลย เ้าควรรับโทษสถานใด”
758
