วันต่อมา
เวลา 20:36 น.
ณ บ้านอั๋น
แชต
เกม : ออกมาหาพี่หน่อย พี่รออยู่หน้าบ้าน
อั๋นเปิดหน้าต่างมาชะเง้อมอง แล้วทำมือว่าโอเค
สักพักประตูบ้านอั๋นเปิดออก แล้วอั๋นออกมาจากบ้าน เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของรุ่นพี่บ้านตรงข้ามอย่างเกม
“อะ!เสบียง” เกมยื่นถุงขนมและนมเต็มถุงใหญ่ให้อั๋น
“ซื้อให้ทำไม เปลืองตังค์”
“เอาน่า…พี่ไม่ได้ซื้อให้บ่อย ๆสักหน่อย”
“ขอบคุณครับ” อั๋นยกมือไหว้ขอบคุณ ก่อนยื่นมือไปรับของ แต่ทันใดนั้น
ฟอด…
ถูกเกมหอมแก้ม
“เฮ้ย!!!พี่ทำอะไรเนี่ย!!” อั๋นเอามือจับแก้มของตัวเอง
“ให้กำลังใจไง” เกมยิ้มแฉ่งให้อั๋น
“ไม่ได้ขอสักหน่อย”
“แต่พี่อยากให้”
อั๋นยื่นมือไปรับถุงขนมจากเกม
เกมเอียงแก้มพร้อมกับพองลมไปทางอั๋น
“อะไร?”
“พี่ก็อยากได้กำลังใจบ้าง” แกล้งตีหน้าเศร้า
“พี่ก็หอมแก้มตัวเองไปสิ!”
“มันทำได้ที่ไหนล่ะ”
“ก็ได้ ๆ”
เกมยิ้มแฉ่งอย่างดีใจ
“เอียงแก้มมาสิ”
เกมทำตามอย่างรวดเร็ว
อั๋นกำลังจะหอมแก้ม แต่…จุ๊ฟ!!
เกมหันใบหน้าเข้าหาอั๋น ทำให้ปากทั้งคู่ชนกัน
อั๋นเด้งตัวกลับทันที
“อื้อ…พี่ขี้โกงอ่า…” อั๋นโวยวายที่อีกฝ่าย
“พี่ไม่ได้ระบุหนิว่าจะให้หอมแก้ม” เกมยิ้มอย่างพอใจ
“ชิ!!”
“อย่างอนเลยนะ คนเก่งของพี่เกม”
“ไม่ต้องเลยพี่อ่า…มันดึกแล้ว รีบกลับไปนอนเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าไปทำงานหนิ”
“ครับผม!”
อั๋นยิ้มอย่างพอใจที่อีกฝ่ายทำตามอย่างว่าง่าย
“เอ่อ!!”
เกมเพิ่งนึกออก ว่ามีเื่จะมาบอกอั๋น
“..?...”
“พรุ่งนี้ตอนเย็น พี่จะไปงานแต่งเพื่อนที่ทำงาน คงไม่ได้มาหานะ”
“อื้อ! อย่าดื่มเยอะล่ะ วันต่อไปต้องไปทำงานหนิ”
“จะพยายามนะ”
“แต่ถ้าเมามากจนไม่ไหว ก็นอนที่บ้านเพื่อนของพี่เลย แล้วค่อยกลับตอนเช้า โอเคมั้ย”
“อื้ม! โอเคครับ”
“ตามใจจังนะ!”
“ไม่ให้ตามใจแฟน แล้วจะให้ไปตามใจใคร หึ ?”
“ใครแฟนพี่!ผมยังไม่ได้ตอบตกลงสักหน่อย”
“อ้าวหรอ? หว่า…นี่เราคิดไปเองหรอเนี่ย ?”
“พอเลย! กลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวยุงได้หามกันพอดี!!”
“โอเคครับ งั้นฝันดีนะว่าที่คุณแฟน”
“ยังอีก!!!”
“ไปแล้ว ๆ” เกมเดินหันหลังกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี
อั๋นอมยิ้มออกมา แล้วเดินกลับเข้าบ้านเช่นกัน
.
.
วันต่อมา
ณ บ้านปฏิทิน
ปฏิทินนั่งแปลนิยายเื่ใหม่ ที่เพิ่งได้รับจากสำนักพิมพ์เมื่อเช้า
“เฮ้อ…” ปฏิทินถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเหนื่อย ถึงแม้สิ่งนี้จะเป็สิ่งที่เขารัก แต่พอทำติดต่อกันเป็เวลานาน และมีความรับผิดชอบเข้ามามาก ๆก็รู้สึกเหนื่อย รู้สึกเบื่อ และท้อเช่นกัน ทั้งที่เมื่อก่อน สิ่งนี้เป็สิ่งที่เขาหลงใหล และตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้ทำแท้ ๆ
ติ๊ง!! (ข้อความเด้งขึ้น)
ปฏิทินใช้เมาส์กดไปที่ห้องแชต
พี่แอน สำนักพิมพ์ :คุณชิโกะชัง คนที่เขียนนิยายเื่ A B C ที่ปฏิทินแปลน่ะ เขาชอบในการแปล และสนใจอยากร่วมงานกับปฏิทิน
ปฏิทิน : จริงหรอพี่แอน
พี่แอน สำนักพิมพ์ : จริงสิ เขาติดต่อพี่มาเมื่อเช้า เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้
พี่แอน สำนักพิมพ์ : (ส่งไฟล์แนบ)
ปฏิทิน : ขอบคุณมาก ๆ เลยครับพี่แอน
พี่แอน สำนักพิมพ์ : จ้า แต่เพราะความเก่งของปฏิทินเองนั่นแหละ ทำให้มีโอกาสดี ๆ เข้ามาแบบนี้ ยินดีด้วยนะ
ปฏิทิน : ขอบคุณสำนักพิมพ์ด้วยครับ ถ้าสำนักพิมพ์ไม่ให้ผมแปล ผมคงไม่มีโอกาสดี ๆ แบบนี้
พี่แอน สำนักพิมพ์ : เ้าของสำนักพิมพ์คงดีใจแย่ ที่ถูกชมขนาดนี้
ปฏิทิน : ครับผม
จบแชต
.
.
เวลา 18:13 น.
ณ บ้านปฏิทิน
ต้าร์นั่งคุยกับปฏิทิน พร้อมทานขนมไทยที่ต้าร์ซื้อมาฝาก หลังจากเดินตลาดเสร็จ
บรึ้น….เอี๊ยด!!!
เกมขับรถออกจากบ้านตัวเอง แล้วขับมาจอดหน้าบ้านของเพื่อนสนิท และอดไม่ได้ที่จะแซว
“ขนมไม่ต้องกินแล้วมั้ง แค่น้ำเปล่าก็หวานจนมดขึ้นละ!”
“หวานอะไร !!!นี่ก็เพื่อนกัน” ปฏิทินสวนขึ้น
“…”
“เพื่อนบ้าอะไร!!มองจากดาวอังคารยังรู้เลย ว่าพวกมึงจีบกันอยู่”
“มึงรู้หรอ ?”
“รู้ดิ!รู้มาตั้งนานแล้ว มีแต่มึงนั่นแหละ ที่โง่อยู่คนเดียว”
“ไอ้เกม!!!” ปฏิทินอารมณ์ขึ้นทันที ที่จู่ ๆ ก็ถูกด่าว่าโง่
“มึงก็อย่าด่าว่ามันโง่ มันแค่ไม่รู้ใจตัวเอง เนอะ!” ประโยคแรกต้าร์พูดกับเกม ส่วนประโยคหลังหันมาพูดกับปฏิทิน
“จ้า…ปกป้องกันเกิน ต่อไปนี้กูคงกลายเป็หมาหัวเน่าสำหรับพวกมึงแล้วสินะ!!” เกมแกล้งน้อยใจ
“แล้วนี่มึงจะแต่งตัวไปไหน ?” จู่ ๆ ปฏิทินก็เปลี่ยนเื่
“เปลี่ยนเื่เก่ง…เฮ้อ…กูจะไปกินเลี้ยงงานแต่งพี่ที่ทำงาน”
“อ๋อ….” ปฏิทินและต้าร์พยักหน้าบอกว่าเข้าใจ
“งั้นกูไปดีกว่า…ไม่อยากเป็ กขค แล้ว บาย!!” เกมยิ้มแซงเสร็จ ก็บิดมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกไป
ต้าร์และปฏิทินมองตามหลังเพื่อนสนิท
“เมื่อไหร่จะเสาร์อาทิตย์วะ?” จู่ ๆ ต้าร์ก็เอ่ยขึ้น
ปฏิทินหันไปมอง พร้อมกับคิ้วขมวดสงสัย “ทำไมวะ?”
“กูอยากนอนกับมึงแล้วอ่า…” ต้าร์ทำหน้าอ้อน ๆ
“ใครบอกว่ากูจะนอนกับมึง!!!”
“ก็กูนี่ไงบอก!!”
“กูไม่นอน!!”
“แต่กูจะนอน!!กูให้มึงเลือกว่าจะนอนบ้านกู หรือนอนบ้านมึง!”
“ไม่เลือกโว้ย!!!กูจะนอนบ้านกู และจะนอนคนเดียว!” ปฏิทินเน้น
“โอเค! สรุปนอนบ้านมึงเนาะ”
“เฮ้ย!!กูบอกว่าไม่ให้นอนไง”
“ใครสน ?กูไม่ได้ขออนุมัติจากมึงสักหน่อย”
“หน้าด้านจริง ๆ เลยมึงอะ”
“ก็ด้านแค่กับมึงแหละ!!”
“…”
.
.
ณ งานแต่ง
“อ้าวชน ชน…”
เปล่ง!!
“อ่า….สดชื่น จริง ๆ เลยโว้ยน้ำเก๊กฮวยเนี่ย!!!”
“มันคือเบียร์ครับ ไม่ต้องเซนเซอร์!!”
“ก็เผื่อเด็กมาได้ยิน เดี๋ยวก็เข้าใจผิด ถ้าลูกมึงแอบไปกิน แล้วเมาหัวราน้ำ บอกว่ากินเก็กฮวย เดี๋ยวก็ซวยอีก!!!”
“กูก็ปล่อยให้มันกินเลย ก็เชื้อพ่อมันไม่ทิ้งแถวอยู่ละ”
“ไอ้สัส! ลูกมึงแค่ 3 ขวบครับ ได้ตับแข็งตายก่อนวัยอันควรแน่ ๆ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
“…” เกมชะงักกับคำพูดของรุ่นพี่ที่กำลังพูดคุยกัน ถ้าดื่มเยอะแล้วป่วยเป็ตับแข็ง และตายก่อนวัยอันควร ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ แต่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ใส่ใจ จนกระทั่งเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังจะมีอั๋นเป็แฟน และอยากอยู่กับอั๋นไปนาน ๆ
“ผมขอตัวกลับก่อนนะพี่ เดี๋ยวพรุ่งตื่นไปทำงานไม่ไหว”
“มึงกลับไหวหรอ ?นอนนี่ก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยตื่นแต่เช้าเอา”
“ไหวดิพี่ แค่นี้เอง งั้นผมขอตัวก่อนนะ สวัสดีครับพี่ ๆ”
“เออ ๆ ขับระวัง ๆล่ะ”
“ครับ”
เกมพยายามเดินไปที่ลานจอดรถ มีเซบ้าง และยอมรับว่าครั้งนี้ดื่มเกินลิมิตไปนิดหน่อย แต่เขาคิดว่าน่าจะขับไหว
พอเจอรถมอเตอร์ไซค์คู่ใจของตัวเอง เกมเสียบกุญแจ สตาร์ทเครื่อง แล้วขับมุ่งหน้ากลับบ้านของตัวเอง เพราะตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้ว
.
.
00:57 น.
ณ ห้องนอนปฏิทิน
ครืด…..ครืด….
โทรศัพท์สั่นพร้อมกับเสียงโทรเข้า ทำให้เ้าของห้องรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอย่างหงุดหงิด
“แม่งใครโทรมารบกวนเวลานอนกูอีกแล้วเนี่ย!!!”
พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ ยิ่งโมโหขึ้นไปอีก
เกมติ๊งต๊อง
098xxxxxxx
ติ๊ด!!! (กดรับสาย)
ปฏิทิน : กูนอนอยู่!!! (ปฏิทินโวยวายเพื่อนสนิททันที)
เกม : เอ่อ…ผมไม่ใช่คุณกิศดาครับ
ปฏิทิน : แล้วมึงเป็ใคร ?เอาโทรศัพท์เพื่อนกูมาทำไม!!!
เกม : ผมเป็เ้าหน้าที่กู้ภัยครับ [ยังไม่ทันพูดจบ ปฏิทินพูดแทรกขึ้นมาก่อน]
ปฏิทิน : เพื่อนผมเป็อะไร!!!
เกม : คุณทำใจดี ๆ นะคะรับ คุณกิศดาขับรถเสียหลักชนเสาไฟฟ้า เสียชีวิตคาที่ครับ
ปฏิทิน : …….
27
