“ พี่พอล หัวหน้าเขาจะเอาสัตว์ไปทำอะไร ”
“ ไม่รู้เหมือนกัน เขาให้หาเราก็แค่หาให้เขาก็เท่านั้น ”
“ แต่เราไม่ได้อะไรเลยเนี่ยสิ ยังดีที่ได้ข้าวมาหลายกระสอบ ”
พอลมองไปยังข้าวราว 20 กระสอบบรรจุอยู่ภายในถุงพลาสติกอย่างดี การที่มันรอดจากฝูงซอมบี้คงเพราะว่ามันถูกซ่อนเอาไว้ในตู้คอนเทนเนอร์บนถนน กลิ่นน้ำมันเครื่องและกลิ่นน้ำมันรั่วไหลออกจากรถทำให้กลิ่นอาหารภายในตู้คอนเทนเนอร์ถูกกลบจนซอมบี้มองข้ามไป ข้าวที่พวกเขาเจอสามารถแบ่งกินได้อีกเป็นเดือน
“ กลับกันเถอะ ช่วงกลางวันค่อยออกสำรวจใหม่ ”
การสำรวจในคืนนี้นับว่ายุ่งยากเพราะต้องสำรวจบ้านแต่ละหลังที่เป็นบ้านของเศรษฐี แม้หลายหลังจะเต็มไปด้วยทองและเพชรมากมายก็ตามที พวกเขากลับมองข้ามเพราะสิ่งที่จำเป็นคืออาหาร สัตว์ที่หัวหน้ากำชับให้จับไปนั้นแม้จะมีร่องรอยของพวกมันอยู่ภายในบ้าน กรงขังพวกมันกลับถูกทำลายจากด้านในแล้วหนีไป ทุกคนจึงรู้ว่าสัตว์เลี้ยงที่เจอในบางบ้านกลายเป็นซอมบี้อยู่ที่ไหนสักแห่ง หรือไม่พวกมันก็ถูกซอมบี้ด้วยกันเองฆ่าตายแล้วจับเป็นอาหาร
เมื่อการสำรวจในคืนนี้ดำเนินไปได้แค่ทิศเหนือและทิศตะวันออก พวกเขาจึงคิดว่าในช่วงเที่ยงวันจะกลับไปสำรวจทิศตะวันตกและทิศใต้จึงตัดสินใจเดินทางกลับไปกินอาหารเช้าและพักผ่อนสักงีบก่อน
พรวด!
หนังแมวดำดึงออกมาจากส่วนขา เผยให้เห็นร่างสีแดงนอนทิ้งตัวอยู่บนพื้นด้วยสภาพถูกตัดคอทิ้งไป โยฮันไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมถึงมีแค่แมวตัวสีดำแข็งแกร่ง แมวที่เขาฆ่าในช่วงที่วิวัฒนาการครั้งแรกก็เป็นแมวสีดำเช่นกัน ครั้งนี้ที่เผชิญหน้ากับแมวระดับ 4 ที่ใช้เวลาต่อสู้ไปทั้งหมด 10 นาทีนั้น มันก็เป็นแมวสีดำสามารถพรางตัวไปกับความมืดได้เป็นอย่างดี ถึงอย่างไรมันกลับตกตายเพราะถูกเขาตัดคอทิ้ง หลังจากส่งพิษเข้าสู่ร่างของมันจนบริเวณคอบวมจนไม่สามารถหายใจและหันหน้าได้ปกติ สุดท้ายเขาก็ฆ่ามันด้วยการโจมตีไปยังเนื้อส่วนคอที่บวมเป่งจนมันตายโดยที่เขาไม่ได้โจมตีส่วนอื่นๆเลยสักนิด
หลังจากที่ถลกหนังแมวสีดำออกมาทั้งร่างจนได้หนังผืนใหญ่ โยฮันจึงยกร่างที่ไร้หนังขึ้นบ่าก่อนจะเดินทางมุ่งหน้ากลับสถานีวิจัย การล่าตลอดทั้งคือในรัศมี 5 กิโลเมตรเขาได้ไล่สังหารซอมบี้ไปมากมาย เพียงแต่ว่าซอมบี้ระดับ 3 กลับมีน้อยจนเขาเกิดความสงสัย พวกมันไม่ควรจะมีจำนวนน้อยขนาดนี้ เขาที่ไม่สามารถหาคำตอบใดๆได้จึงต้องกลับไปรายงานเรื่องนี้เพื่อให้ศาสตราจารย์วิเคราะห์มันอีกเช่นเคย
“ หัวหน้า มีบางอย่างกำลังเดินทางมา ”
“ มันคืออะไร ”
“ มองไม่ชัด มันเคลื่อนที่เร็วมาก ตอนนี้มันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ด้วยความเร็ว ”
วินกัดฟันด้วยความกังวล ก่อนที่เขาจะบอกให้ทุกคนเตรียมตัวต่อสู้เพราะไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วคือสิ่งใด ขณะที่ทุกคนตั้งการ์ดป้องกัน ร่างที่เข้ามาใกล้เรื่อยๆก็เริ่มชัด ก่อนที่ทุกคนจะพบว่ามันคือซอมบี้ตัวสีแดงเลือดแต่เมื่อมองไปยังขาที่กำลังวิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆกลับเป็นขาของมนุษย์ทุกคนจึงโล่งใจเพราะซอมบี้ที่กำลังเข้าใกล้ถูกอุ้มโดยโยฮัน
“ ขอโทษที่ทำให้ตกใจ มันคือแมวระดับ 4 ”
โยฮันทิ้งแมวลงหน้าตึก เขารู้ว่ามันจะต้องเป็นประโยชน์กับที่นี่ ร่างสูง 3 เมตรของมันหากใช้ให้ดีสามารถสร้างเครื่องป้องกันและอาวุธได้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของช่างที่ทำงานในโรงหลอมว่าหาวิธีขึ้นรูปหรือเปลี่ยนกระดูกเหล่านี้ได้ไหม
“ ส่วนนี่หนังของมัน ช่วยหาคนที่เย็บเสื้อผ้าได้มาเย็บพวกมันหน่อย ”
“ เออพี่ ผมคิดว่าคงเป็นเรื่องยาก เรายังไม่มีสิ่งที่ใช้เจาะหนังซอมบี้ระดับ 4 ได้เลย เว้นแต่พี่จะตัดและเย็บมันด้วยตัวเองก่อน ถ้าพี่ไม่รีบผมคิดว่าน่าจะมีวิธีเจาะหนังพวกนี้ ”
โยฮันเดาะลิ้นเล็กน้อย เขานึกว่าจะโยนงานให้คนอื่นได้ แต่เมื่อคิดว่าตนเองจะต้องสร้างเสื้อผ้าป้องกันด้วยตนเองจึงตัดสินใจใช้กรงเล็บฉีกหนังให้พอดีตัวเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง จากนั้นก็วัดที่เหลือให้เหมาะกับผู้ชายตัวใหญ่ เพื่อใช้มันเป็นเกราะป้องกัน ต่อให้จะเป็นหนังระดับ 4 มันสามารถต้านทานกรงเล็บของซอมบี้ระดับ 3 ได้โดยไม่ได้รับความเสียหาย หากเป็นระดับ 4 ด้วยกันก็สามารถลดความเสียหายจากอีกฝ่ายได้โดยไม่ตายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว
วินรู้สึกตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นว่าโยฮันใช้เล็บของตนเองตัดหนังได้ราวกับว่ามันคือกรรไกร ที่น่าทึ่งไปกว่านั้นเขากำลังใช้นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้จิ้มเข้าหากันเพื่อเจาะรูให้กับหนังเพื่อจะนำเชือกมาร้อยตามรู แม้ชุดเกราะที่โยฮันกำลังสร้างดูจะเป็นชุดเกราะง่ายๆ การป้องกันของมันกลับสามารถรักษาชีวิตของผู้สวมใส่ได้เป็นอย่างดี
“ ส่วนนี่ก็เอาไปเป็นด้าย หวังว่าจะมีคนที่สามารถเย็บเสื้อผ้าได้จากขนพวกนี้นะ ”
“ ถ้าพี่เตรียมให้ขนาดนี้มีคนทำได้แน่ ”
วินมองไปยังขนเป็นกระจุกหล่นอยู่เต็มพื้นหลังจากที่โยฮันดึงขนออกมาจากหนังเพื่อนำมันไปทำเส้นด้าย หนังที่วางอยู่บนพื้นหลังจากถูกตัดแบ่งและเจาะรูให้ร้อยด้ายได้แล้วมันก็นำไปให้กับหญิงสาวที่เป็นช่างเย็บเสื้อผ้า
“ ว่าแต่เป็นยังไงบ้างพี่ ”
“ ฉันไล่ซอมบี้รอบๆไปแล้ว ในรัศมี 5 กิโลเมตรมีระดับ 4 แค่ตัวนี้ตัวเดียว ส่วนระดับ 3 มีบางอย่างทำให้ฉันสงสัยกับพวกมัน ”
วินทำหน้าสงสัยเขาอยากรู้ว่าโยฮันไปเจออะไรมา
“ พวกมันหายไป ”
“ หมายความว่ายังไงพี่ หายไปในที่นี้คือ ถูกกิน หรือว่าหายไปในอากาศ ”
“ เปล่าๆ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือพวกมันเหมือนจะเดินทางออกจากเขตนี้ ฉันไม่รู้ว่าอะไรทำให้พวกมันทำแบบนั้น ”
หากพวกมันต้องการอาหาร วินคิดว่าซอมบี้ระดับ 3 ควรจะเดินทางมากินซากศพซอมบี้ที่โยฮันฆ่าตายเมื่อวันก่อน รอบๆสถานีวิจัยต่อให้จะเก็บซอมบี้ไปแล้วส่วนหนึ่งยังเหลืออีกมากมายรอการจัดการ ซอมบี้ระดับ 3 ที่หายไปกลับไม่ได้เดินทางมากินพวกมันจึงทำให้วินเป็นอีกคนที่สงสัย เขาจึงจะนำเรื่องนี้ไปพูดกับศาสตราจารย์
“ แสดงว่าที่นี่ปลอดภัยแล้วใช่ไหมพี่ ”
“ ถ้าไม่มีอะไรเข้ามาอีกมันก็น่าจะปลอดภัย ”
“ พี่พักกินอาหารเช้าก่อนก็แล้วกัน ผมขอคุยเรื่องนี้กับศาสตราจารย์ก่อน ”
วินวิ่งเข้าไปในตึกด้วยความรวดเร็ว ขณะที่โยฮันได้กลิ่นโจ๊กร้อนๆนำมาให้หน่วยล่าที่เฝ้าเวรอยู่หน้าตึก เขาก็ได้หันมองไปยังทิศใต้หลังจากเสียงที่ต่อสู้กันตลอดทั้งคืนหายไปแล้ว การต่อสู้ของซอมบี้ทั้ง 8 ตัวที่มีระดับสูงกว่า 4 จบลงแล้ว ซึ่งการหันหน้าของโยฮันทำให้หลายคนอยากรู้อยากเห็นเช่นเดียวกัน
“ ไอ้หนุ่ม มีอะไรอยู่ทางนั้นงั้นเหรอ ”
“ ลุงพล ” หัวหน้าตำรวจยิ้มต้อนรับการกลับมาของโยฮันก่อนจะยื่นโจ๊กที่ตักให้เขาหลังจากกลับมาจากการล่าในพื้นที่อันตราย
“ ดูเหมือนว่าเสียงการต่อสู้ของซอมบี้จากทิศใต้จะจบลงแล้วนะครับ ”
“ พอจะรู้ไหมว่าเสียงที่หายไปเป็นเสียงของซอมบี้อะไร แล้วมีงูยักษ์ที่นายเจอหรือเปล่า”
โยฮันส่ายหน้า เขาไม่มั่นใจว่าเสียงร้องคำรามที่ได้ยินเป็นเสียงของอะไร เนื่องจากเขาไม่เคยได้ยินเสียงงูร้องมาก่อน เสียงที่ส่งมาจากทางทิศใต้ไม่ใช่เสียงสัตว์ที่เขาเคยได้ยินเช่นเดียวกัน จึงไม่สามารถให้คำตอบได้ ขณะที่ตักโจ๊กกินเรื่อยๆเขาก็มองเห็นน้องสาวเดินลูบท้องออกมาจากตึกด้วยท่าทางอิดโรย โยฮันถึงขั้นตกใจก่อนจะเดินเข้าไปหาน้องสาวแล้วทำหน้าดุให้หนึ่งที
“ นอนได้วันเดียวลุกขึ้นมาทำไม ”
“ หนูหิวข้าว ”
“ ไม่ได้ส่วนแบ่งงั้นเหรอ ” แอลลี่ส่ายหน้า โยฮันใช้จังหวะนี้มองดูร่างกายของน้องสาว แผลบนร่างส่วนมากหายไปแล้ว แผลขนาดใหญ่ที่เขาเคยเห็นกลายเป็นแผลสีแดงตกสะเก็ดอีกไม่นานจะหาย
“ หนูกินไม่อิ่ม ”
“ งั้นเอานี่ไป ”
“ พี่กินเถอะ หนูได้ยินมาว่าพี่ออกไปฆ่าซอมบี้มาตลอดคืนไม่ใช่เหรอ ”
“ ฉันแวะกินตับเมื่อไหร่ก็ได้ ”
“ ไม่อะ หนูยังมีอาหารกระป๋องที่ซ่อนเอาไว้อยู่ ถ้าไม่มีใครเห็นพี่พาหนูแอบไปหน่อยสิ ”
“ โอเคๆ ตอนนี้ฉันก็ว่างๆ มาเร็วฉันจะพาไป ”
ในวันที่ซ่อนโหลยาดองแอลลี่ได้นำอาหารกระป๋องไปซ่อนเอาไว้เช่นเดียวกันเพราะเธอรู้ว่าการสะพายกระเป๋าไปมาดูน่าสงสัย มันอาจจะตกเป็นเป้าได้จึงเอาไปซ่อนไว้รอวันที่ออกไปนอกสถานีค่อยไปเปิดกิน
“ ลุงพล ผมออกไปข้างนอกก่อนนะ สักชั่วโมงจะกลับมา ”
“ ได้ๆ ดูแลตัวเองด้วย ” โยฮันยื่นถ้วยเปล่าให้ลุงพลหลังจากกินโจ๊กหมดด้วยการซดเพียงรวดเดียว หลังจากอุ้มน้องสาวขึ้นหลังเขาก็พาเธอวิ่งออกไปด้วยความรวดเร็วเพียงแต่การวิ่งของเขาเป็นการวิ่งวนไปรอบๆเพื่อไม่ให้ใครรู้ที่ซ่อนอาหารกระป๋อง
“ นี่ บอกมาเถอะมีอะไรถึงให้ฉันพาออกมา ” โยฮันถามน้องสาว เขาอยากรู้ว่าอีกฝ่ายอยากจะพูดอะไรถึงให้เขาพาออกมาข้างนอก เพียงแค่หิวเธอคงไม่ขอให้เขาพาออกมาอย่างแน่นอน อีกอย่างเขาสามารถขออาหารเพิ่มได้เพราะเขาทำงานหนัก การจะขอข้าวให้น้องสาวสักชามคงไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่ว่าอีกฝ่ายอยากให้เขาพาออกมาข้างนอก โยฮันจึงรู้ว่าเธอมีอะไรบางอย่างอยากจะพูดกับตน
จากเดิมท่าทางของแอลลี่ดูอ่อนแรงราวกับคนอดอาหาร เธอกลับยิ้มก่อนจะแสดงสีหน้าเบิกบานราวกับว่ามีเรื่องพิเศษจะบอกกับพี่ชาย
“ พี่คะ หนูรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ ”
“ อะไรเหรอ ”
“ วางหนูลงก่อน ”
โยฮันวางน้องสาวลงเหยียบพื้น เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าท่าทางเหน็ดเหนื่อยอ่อนแรงที่แสดงออกมามันดูปลอม ทันทีที่วางแอลลี่ลงกับพื้น เธอกลับกระแทกศอกเข้าไปยังกำแพงตึกจนทำให้เกิดรูใหญ่
“ แม้ครั้งก่อนหนูจะทำลายพื้นปูนได้ แต่นี่มันเกินกว่าครั้งก่อนไปมาก พี่ดูนี่นะ ”
เหล็กถูกดึงออกมาจากผนัง หลังจากออกแรงดึงมันก็ขาดออกจากกันราวกับเส้นด้าย โยฮันขมวดคิ้วในทันทีเนื่องจากพละกำลังที่น้องสาวแสดงออกมาเมื่อครู่นี้มากเกินกว่ามนุษย์ที่วิวัฒนาการ 2 ครั้ง
“ มีอะไรนอกจากนี้ไหม ”
แอลลี่ย่อตัวเล็กน้อยจากนั้นก็ออกแรงกระโดดจนร่างของเธอลอยขึ้นไปสูงถึงชั้น 5 ของตึก หากไม่ใช้มือจับราวเหล็กเอาไว้เธอจะต้องขึ้นไปสูงกว่านี้อย่างแน่นอน โยฮันตกใจกับพละกำลังของน้องสาว เขาจึงมองดูเธอทิ้งตัวลงมาเหยียบพื้นโดยไม่คิดช่วย หลังจากที่อีกฝ่ายลงถึงพื้นได้สำเร็จ โยฮันจึงบอกให้งอกกรงเล็บหรือกระดองปูออกมาหุ้มตัวเพราะพละกำลังทั้งหมดของแอลลี่ไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด เขาจึงคิดว่าเธอน่าจะได้รับความพิเศษจากเลือดของเขาไป
“ หนูทำไม่ได้ ”
“ ลองแล้วเหรอ ” แอลลี่พยักหน้าถี่รัว เธอรู้จากหมอว่าพี่ชายถ่ายเลือดให้จนเธอรอดจากขีดอันตราย ซึ่งเธอก็รู้ที่มาของพละกำลังในร่างกายที่เพิ่มมากยิ่งขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่สามารถหุ้มร่างด้วยกระดองเหมือนพี่ได้เช่นเดิม แม้จะมีความยืดหยุ่นและพละกำลังมากมายก็ตามที
“ แล้วเธออยากให้ฉันช่วยอะไร ”
“ หนูอยากลองกินตับเผื่อจะได้พลังแปลกๆเหมือนพี่บ้าง ”
“ ตะขาบและแมงป่องยังเหลืออยู่ หนังเสือก็ยังเหลือไปลองกินมันก็แล้วกัน แต่อย่าอ้วกออกมาล่ะ”.
333K
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
