Chapter5
ต้องทำตามคำสั่ง
หลังจากทานอาหารมื้อกลางวันสุดหรูที่ร้านอาหารกันเสร็จทั้งคู่ก็กลับมาทำงานดังเดิมที่บริษัทนวตานั่งทำงานไปก็เกร็งไปคำพูดที่ดรัณภพพูดที่ร้านอาหารยังฝังตราตรึงอยู่ในใจดวงน้อย
“มาทำให้ติดใจแล้วอย่าคิดว่าฉันจะหยุดง่ายๆ...คนอย่างเสี่ยดรัณภพอยากได้อะไรก็ต้องได้:)”
เพียงนึกถึงคำพูดนั้นใบหน้าสวยได้รูปก็เขินอายขึ้นมาในทันทีรอยริ้วแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้า
“คิดอะไรอยู่?”
“เฮือก! คะ คุณภพ!”
คนตัวเล็กใอย่างสุดขีดเมื่อประธานบริษัทหนุ่มโผล่มาจากข้างหลังแล้วกระซิบบอกข้างหู
“ทำไมต้องใ หืม?”
ดรัณภพยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อเห็นคนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกใ
“ปละ เปล่าครับ”
“คิดอะไรอยู่ในใจรึเปล่า?”
“เปล่าสักหน่อยผมแค่กำลังพยายามเรียนรู้งานในวันนี้”
ได้ยินคำตอบที่แถออกมาจากปากเด็กหนุ่มดรัณภพนึกขำจึงกระตุกมุมปากยิ้ม
“ไม่ได้คิดอะไรก็ดีแล้วล่ะ…เดี๋ยวเย็นนี้ไปผับกันนะ” ผู้เป็เ้านายพูดออกมาแบบนั้นทำเอานวตาถึงกับต้องหันหน้าไปสบตากับเขาที่ยืนอยู่ด้านหลัง
“ทำไมต้องไปด้วยครับ?” ใจดวงน้อยคิดไม่ดีไปซะแล้ว…นี่จะล่อลวงไปทำแบบคืนนั้นรึเปล่านะ
“ก็เลี้ยงฉลองรับพนักงานใหม่ไงสังสรรค์ทั่วไปน่า”
นั่นสินะเข้ามาทำงานใหม่ก็คงต้องมีสังสรรค์กับรุ่นพี่บ้างเป็ธรรมดา นวตาควรจะไปร่วมเลี้ยงฉลองด้วยในวันนี้เพื่อจะได้เข้ากับทุกคนในบริษัทได้
“เอ่อ งั้นก็ได้ครับ แล้วไปกันเยอะมั้ย?”
“คนเยอะแยะน่า”
“ครับ งั้นหลังเลิกงานผมจะไปด้วย” รับปากไปแบบนั้นโดยที่ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างในคืนนี้
เวลา 19.00
ไนท์คลับ DR
แผนกการตลาดมาร่วมกินเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่โดยมีเ้ามือในวันนี้ก็คือประธานบริษัทDR ทั้งยังเป็เ้าของผับแห่งนี้อีก
“มาค่ะ ดื่มให้น้องตา”
แกร๊งง!
เสียงชนแก้วของพนักงานกว่าสิบคนมีบางส่วนที่ไม่ได้มาร่วมด้วยเพราะต้องกลับไปดูแลลูกเมียสามีภรรยาซึ่งดรัณภพก็ไม่ได้ว่าอะไรเอาแค่สะดวกทุกคนพอ
และแน่นอนว่าตำแหน่งหัวโต๊ะจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากเสี่ยภพคนนี้และคนที่นั่งถัดมาทางขวามือคือนวตาพนักงานใหม่ในวันนี้
“ขอบคุณทุกคนมากนะครับ ผมขอฝากตัวด้วยนะ”
นวตายิ้มพร้อมยกแก้วขึ้นมาร่วมดื่มกับทุกคนแต่พยายามบอกตัวเองว่าให้ดื่มแต่พอดีห้ามเมาเกินไป กลัวว่าจะเป็เหมือนคืนนั้นอีก
“เป็ไง สนุกดีมั้ยไนท์คลับของฉัน”
“นะ ไนท์คลับของคุณภพ?”
นวตาเอ่ยถามเสียงแ่เบาคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกระตุกยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ
“ไม่รู้หรอกเหรอตา คุณภพเป็เ้าของไนท์คลับแห่งนี้นะ”
อินทรีย์ที่ยกแก้วน้ำสีอำพันกระดกดื่มอยู่หันมาตอบแทนนวตาอึ้งไปเมื่อได้ยินแบบนั้น
นี่เขาต้องรวยขนาดไหนกันนะเป็ถึงเ้าของบริษัททั้งยังจะเป็เ้าของผับแห่งนี้อีก หากใครได้เป็สามีคงสบายไปทั้งชาติแต่แน่นอนว่านวตาจะไม่ขอมีส่วนร่วมด้วยในเื่นี้
“ไม่รู้เลยครับ คุณภพนี่เก่งมากเลยนะครับบริหารงานและเวลาได้เป็อย่างดี”
ถึงขั้นมีเวลามาวันไนท์กับตัวเธอได้ก็คงจะไม่ธรรมดาจริงๆผู้ชายคนนี้ทั้งเก่ง ทั้งรวย แถมยังมีเวลามาฟาดเด็กบนเตียงอีก
“แน่นอนฉันมั่นใจมากว่าบริหารงานทั้งสองที่นี้ได้เป็อย่างดีไม่งั้นผับนี้คงไม่สามารถรองรับลูกค้าระดับพรีเมี่ยมได้เป็อย่างดีทุกคืน”
ตอบออกมาอย่างภาคภูมิใจนวตาเองก็ได้แต่ยิ้มให้พลางคิดไปถึงเื่คืนนั้น พอกลับมาที่บรรยากาศเดิมๆมันก็อดจะนึกถึงไม่ได้
“ชั้นบนสุดเป็ของลูกค้าวีไอพีเลยนะรู้มั้ยตาพวกข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ เ้าของธุรกิจ กับพวกระดับสูงชอบมาใช้บริการกัน”
อินทรีย์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามและอยู่ตรงซ้ายมือคนที่อยู่หัวโต๊ะอย่างดรัณภพกระซิบกระซาบบอกนวตาถึงความใหญ่โตในผับแห่งนี้
ได้ยินแบบนั้นใบหน้าสวยได้รูปก็ขึ้นเป็รอยริ้วแดง
“หน้าแดงเชียว เป็อะไรไป?”
น้ำเสียงเ้าเล่ห์ของดรัณภพเอ่ยถามพอจะเดาได้อยู่ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ต้องคิดถึงเื่คืนนั้นอยู่อย่างแน่นอนเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นที่นี่
เตียงนุ่มในห้องสีดำแดงของผับชั้นวีไอพี…เป็ห้องสำหรับรองรับแขกให้ปลดความกำหนัดในเรือนกายโดนใช้กิจกรรมบนเตียงอันแสนหฤหรรษ์จะซื้อเด็กมาหรือจะล่อในผับแล้วขึ้นมาเอาดรัณภพก็ไม่ได้ยุ่งอะไรให้เป็สิทธิ์ของลูกค้าเต็มที่
นั่งดื่มกันได้สักพักทุกคนก็เริ่มจะเมามากใบหน้าแดงซ่านกันไปเป็แถบเพราะเจอฤทธิ์แอลกอฮอล์แสนแรงจากบริษัทของตัวเองเหล้ายี่ห้อดีอาร์
“อ่า ชักไม่ไหวแล้วสิ”
พนักงานหญิงคนหนึ่งบ่นขึ้นพร้อมกับยกมือขึ้นกุมหัวตัวเอง
“นั่นสิ วันนี้ชักจะมึนใหญ่นั่งแทบจะไม่ติดเก้าอี้อยู่แล้ว”
พนักงานชายอีกคนสมทบขึ้น
“อ่า ผมเองก็มึนมากวันนี้เราแยกย้ายกันกลับก่อนดีมั้ยครับนาย”
อินทรีย์เป็ตัวแทนพูดขึ้นกับท่านประธาน
“อือ เอาสิ กลับกันได้เลยนี่ก็ดึกมากแล้ว”
“งั้นลานะครับคุณภพ/กลับแล้วนะคะคุณภพ”
พนักงานยกมือไหว้ประธานบริษัทก่อนจะพากันจากลาจนเหลือเพียงนวตาเป็คนสุดท้ายเธอเองก็เตรียมจะลุกยืนและเดินไปรอรถเมล์ที่ป้ายใกล้ๆแต่ก็โดนมือแกร่งดึงข้อมือเอาไว้
“จะไปไหน?”
เสียงเข้มถามพร้อมกับยืนขึ้นแล้วดึงให้คนตัวเล็กใกล้เข้ามาจนหัวชนเข้ากับแผงอกกำยำของเสี่ยภพ
“เอ่อ คือ จะกลับบ้านไงครับ”
บ้านที่ว่าก็คือหอพักพัดลมที่เช่าเอาไว้อยู่
“เดี๋ยวไปส่ง อยู่ต่อด้วยกันอีกหน่อยสิ”
“แต่ผมควรกลับเดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปทำงานไม่ไหว”
“อยู่ต่ออีกหน่อยจะเป็ไร”
ใบหน้าหล่อคมก้มมองคนที่ตัวเตี้ยกว่านวตาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาดวงตาคมคู่นั้น
“คือ…”
“เดี๋ยวจะให้ทิปพิเศษ…ค่านั่งดื่มเป็เพื่อน”
“มะ ไม่ครับ ผมไม่รับ”
นวตาไม่ใช่เด็กดริ๊งนะถึงจะต้องยอมนั่นคือสิ่งที่ตัวเธอคิดแต่ดรัณภพกลับกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจที่คนตัวเล็กหวงแหนศักดิ์ศรีตัวเองถึงเพียงนั้น
“เอาเป็ว่านายต้องอยู่ดื่มกับฉันก่อน
“แต่...”
“ถ้ายังอยากเป็พนักงานที่นี่ก็ต้องทำตามคำสั่ง”
“คือ..ครับ”
สุดท้ายก็ต้องตามใจเ้านายได้แต่กัดฟันยิ้มสู้เพื่ออนาคตที่ดีหากมีเงินเก็บมากพอคงจะได้หลุดพ้นไปจากเขาเสียที…
4K
