“ข้าดูแลเองได้เจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนถอดแหวนหยกออกแล้วเก็บมันกลับเข้าไปในมิติ ถ้าให้น้องชั่วมาดูแลแหวนแทนนาง นางมิไว้ใจ แหวนหยกวงนี้รวมเป็นหนึ่งเดียวกับนางแล้ว แหวนมันห่างจากนางนานมิได้ เมื่อถึงบ้านซ่งแล้ว นางจะรีบนำกลับมาสวมใหม่
เมื่อเกาซื่อเห็นจิ่นเซวียนมิได้ใส่เครื่องประดับเลยสักชิ้นนางกลัวว่าจะเสียหน้า จึงให้จิ่นเซวียนสวมกำไลทองเอาไว้
“ท่านย่า พี่สาวงดงามมากเลยเจ้าค่ะ” ซย่าจิ่นอวิ๋นระงับความริษยาภายในใจ และแสร้งเอ่ยชมจิ่นเซวียน
“ซย่าจิ่นเซวียนอยู่ที่ใด อายุยังน้อยนัก แต่กลับมีจิตใจอำมหิตเช่นนี้ นางกล้าส่งแม่ใหญ่ของตนเองเข้าคุก” ทันใดนั้นเสียงเคร่งขรึมก็ดังมาจากนอกประตู เจ้าของเสียงบอกว่าต้องการพบจิ่นเซวียน
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เกาซื่อและซย่าชุนอวิ๋นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที คนบ้านเกามาได้อย่างไร？
“ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ พวกท่านอย่าโวยวายเช่นนี้เลยขอรับ” สิ้นเสียงนั้น ก็มีเสียงของซย่าหลี่จวินตามมา เขาคิดผิดจริงๆ ที่คิดว่าคนบ้านเกาจะมิมางานแต่ง วันนี้เป็นวันมงคลของลูกสาวของเขา แต่บ้านเกามาโวยวายเช่นนี้ น่าขายหน้าเสียจริง
“เซวียนเซวียนมิต้องกลัว พวกเขากล้ามาก่อเรื่องทั้งที่ลูกสาวของตนเองมีชู้ กล้าทำเรื่องขายหน้าถึงเพียงนั้น พวกเขาเห็นพวกเราตระกูลซย่ารังแกง่ายนักหรือ？” สวี่ติ้งหรงตบไหล่ปลอบโยนจิ่นเซวียนเบาๆ ต่อให้พวกคนบ้านเกาไปฟ้องร้องที่ว่าการอำเภอ นางก็มิกลัว นายอำเภอสวี่คือลูกพี่ลูกน้องฝั่งแม่ของนาง มิมีผู้ใดรู้เรื่องนี้นอกจากคนในครอบครัว
“พี่สะใภ้ พวกเราออกไปดูกันเถิดเจ้าค่ะ” สวี่ติ้งหรงเรียกเกาซื่อให้ออกไปด้วยกัน
นอกระเบียงทางเดิน เกาต้าจ้วงและภรรยาของเขา นามว่าจี๋ซื่อ ยังคงตะโกนด่าทอจิ่นเซวียน และสาปแช่งให้นางแต่งออกไปแล้วอยู่เป็นม่าย คำด่าทอน่าเกลียดเกินฟัง
“พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านจะโวยวายไปถึงเมื่อใดเจ้าคะ” เกาซื่อทนฟังมิไหวแล้ว แม้นางจะเป็นลูกสาวบ้านเกา แต่ตระกูลซย่าก็คือบ้านของนางเช่นกัน
หลายปีที่ผ่านมา พี่ชายของนางและพี่สะใภ้ให้สิ่งใดกับนางบ้าง นอกจากหาเรื่องไถเงิน พวกเขาก็มิเคยทำสิ่งใดเป็นชิ้นเป็นอัน
“ซุ่ยจู๋ เจ้าทำให้ข้าผิดหวังยิ่งนัก พวกเรายอมให้เจินเจินแต่งงานกับหลี่จวิน แต่เจ้าปล่อยให้หลี่จวินส่งนางเข้าคุกได้อย่างไร” เมื่อเกาต้าจ้วงอ้าปาก เขาก็ด่าทอเกาซื่อจนนางเริ่มโกรธเคือง
“เจินเจินวางแผนลอบทำร้ายจิ่นเซวียน และลอบคบหากับหูซาน ข้ามิพูดเรื่องนี้ก็เพื่อรักษาหน้าของพวกท่าน พวกท่านยังมีหน้ามาโวยวายที่บ้านข้าอีกหรือ”
เกาต้าจ้วงกับภรรยาเป็นคนไร้เหตุผล พวกเขามิคิดจะฟังที่เกาซื่ออธิบาย
“เจ้าอย่าเอาเรื่องพวกนี้มาใส่ร้ายเจินเจิน เจินเจินมิใช่คนไร้ยางอายเช่นนั้น”
“พี่ใหญ่เกา เจินเจินของพวกท่านเป็นสตรีไร้ยางอายจริงๆ นางมิเพียงรังแกเซวียนซวียน นางยังถูกสงสัยว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของแม่เซวียนเซวียนด้วย หากพวกท่านมิยอม ก็ไปให้นายอำเภอสวี่ตัดสินเถิด” สวี่ติ้งหรงตำหนิเกาต้าจ้วงอย่างรุนแรง เกาต้าจ้วงเสียความมั่นใจไปเล็กน้อย เขารู้จักนิสัยของลูกสาวดี หากเรื่องนี้ไปถึงทางการลูกสาวของพวกเขาอาจจะโดนเฆี่ยนตี
หากมิได้มีคนแอบมาส่งข่าว พวกเขาคงมิรู้ว่าลูกสาวได้รับความไม่เป็นธรรม หากมิมีบ้านซย่าแล้ว พวกเขาบ้านเกาจะเอากำไรจากที่ใด
“เจ้าพูดจาเหลวไหล แม้กระทั่งมด เจินเจินยังมิกล้าเหยียบเลย จะวางแผนฆ่าคนได้อย่างไร” จี๋ซื่อจ้องสวี่ติ้งหรงอย่างดุร้าย
“หากพวกเจ้าไม่ชี้แจงให้เจินเจิน พวกเรามิยอมรามือแน่”
เกาต้าจ้วงพูดข่มขึ้นมาต่อ “ซุ่ยจู๋ ข้าขอพูดตรงนี้ หากเจ้ามิพาเจินเจินออกมา ข้าจะทุบสินสมรสของซย่าจิ่นเซวียนเสีย ให้นางแต่งออกไปเป็นม่าย”
“ตาแก่ หากท่านยังก่อเรื่องอีก อย่าหาว่าข้าใจร้ายก็แล้วกัน” จิ่นเซวียนทนมิไหว นางพุ่งออกมาจากห้องและยกมือตบหน้าเกาต้าจ้วง
“วันนี้เป็นวันมงคลของข้า ท่านมาหาเรื่องผิดที่แล้ว ลูกสาวของท่านทำตัวไร้ยางอาย สมรู้ร่วมคิดกับหูซาน เพื่อทำลายความบริสุทธิ์ของข้า แต่นางถูกท่านพ่อพบเข้าก่อน ท่านยังอยากให้พวกเราให้ความเป็นธรรมกับนางอีกหรือ”
แม่หนูนี่ร้ายกาจยิ่งนัก มิควรไปยั่วโมโหนางเลย ตอนที่นางตบเกาต้าจ้วง นางมิได้ยั้งแรงเลยสักนิด！
ทุกคนมิรู้สึกว่าจิ่นเซวียนทำผิด คนเช่นเกาต้าจ้วงต้องได้รับการสั่งสอน
“ดียิ่งนัก นังตัวดีกล้าตบข้าหรือ” เกาต้าจ้วงที่โดนตบ ใช้เวลาครู่หนึ่งถึงจะตั้งสติได้
“อาเจ๋อ เจ้าไปเรียกพวกพี่หม่านชางให้มาลากชายชรานี่ออกไป” สวี่ติ้งหรงสั่งลูกชายให้มาไล่พวกเกาต้าจ้วง
เกาต้าจ้วงนั่งลงบนพื้น ซย่าหม่านชางกลัวว่าจะเกิดเรื่อง จึงมิกล้าเข้าไปลากตัวเขา
“ท่านลุง ข้าขอพูดตรงนี้ ข้ามิกล้าไปแปดเปื้อนกับลูกสาวบ้านเกาของพวกท่านอีก ข้าจึงหย่าขาดกับนางไป จากนี้นางมิใช่ภรรยาของข้าแล้ว”
“พี่ใหญ่ ท่านทำให้พวกเราตระกูลเกาเสียหน้าไปหมดแล้ว ท่านมาโวยวายเช่นนี้ จะให้เด็กๆ เอาเป็นแบบอย่างหรือ？” เกาซื่อรู้สึกขายหน้า นางเสียใจจริงๆ ที่ให้ลูกชายแต่งกับคนบ้านเกา
พี่ใหญ่ของนางทำตัวเหมือนอันธพาล
“เกาต้าจ้วง ข้าให้เวลาท่านสามวินาที รีบออกไปจากสายตาของข้า มิเช่นนั้น อย่าหาว่าข้าใจร้ายเล่า” จิ่นเซวียนยกนิ้วชี้หน้าและตะโกนใส่เกาต้าจ้วงด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “หากท่านมิกลัวว่าหลานชาย หลานสาวของท่านจะหาคู่มิได้ ก็โวยวายต่อเถิด ข้าจะอยู่เล่นกับท่าน”
“นังตัวดี กล้าตบแม้กระทั่งผู้ใหญ่ เจ้ามันสตรีใจหยาบ”
จี๋ซื่อเห็นว่ามีคนมามุงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ นางกลัวสามีจะเสียเปรียบ จึงรีบไปประคองสามีขึ้นจากพื้น
“ท่านลองด่ามาอีกสิ” นัยน์ตาหงส์ของจิ่นเซวียนฉายแววเย็นชาทันที “ยายแก่ ท่านคงมิมีผู้ใดคอยอบรมสั่งสอน ข้ามิแปลกใจที่ท่านเลี้ยงสตรีไร้ยางอายเช่นนั้นออกมาได้”
“ภรรยา เด็กนี่ปีกกล้าขาแข็งกว่าเมื่อก่อน หากยังดึงดัน พวกเราจะเสียเปรียบเอาได้” เกาต้าจ้วงกระซิบถามความเห็นของจี๋ซื่อว่าควรทำอย่างไร
“เซวียนเซวียนเอ๋ย ยายเข้าใจเจ้าผิดไป เจ้าเห็นแก่หน้าของเผิงเฟยกับอวิ๋นเอ๋อร์ได้หรือไม่ เจ้าให้พ่อของเจ้าเพิกถอนการหย่ากับเจินเจินเถิด” จี๋ซื่อเปลี่ยนจากท่าทีดุร้าย แล้วหันมาฉีกยิ้มให้จิ่นเซวียน
“แม่เฒ่าเกา ท่านยายของข้าเสียชีวิตไปแล้ว ท่านเป็นยายของซย่าจิ่นอวิ๋นและซย่าเผิงเฟย มิใช่ยายของข้า” จิ่นเซวียนปรายตามองจี๋ซื่ออย่างดูแคลน จี๋ซื่อมิคู่ควรที่จะเป็นยายของนาง
“หลี่จวิน ซุ่ยจู๋ พวกเราเข้าใจพวกเจ้าผิดไป ยกโทษให้พวกเราด้วย” จี๋ซื่อเข้าหาจิ่นเซวียน แต่นางโดนฉีกหน้ากลับมา นางจึงฝากความหวังไว้ที่ซย่าหลี่จวิน
หากพวกเขาก่อเรื่องทั่วไป ซย่าหลี่จวินและเกาซื่อยังพอเห็นใจพวกเขา แต่นี่พวกเขาล่วงเกินสองแม่ลูกบ้านซย่าไปแล้ว พวกนั้นจะให้อภัยพวกเขาหรือ
ซย่าหลี่เจิ้งเดินออกมาจากฝูงชน “ต่อให้หลี่จวินให้อภัยพวกเจ้า แต่ข้าก็มิยอมให้ลูกสาวของเจ้าเข้ามาอยู่ในผังตระกูลซย่าแน่”
“พี่ใหญ่ เรื่องนี้พวกเราผิดเอง ท่านช่วยเห็นแก่หน้าของอวิ๋นเอ๋อร์และเผิงเฟยได้หรือไม่ ให้โอกาสเจินเจินของพวกเราเถิดขอรับ” เกาต้าจ้วงโค้งคำนับขอร้องซย่าหลี่เจิ้ง
ซย่าหลี่เจิ้งดูแคลนเสี่ยวเกาซื่อ มีหรือเขาจะยอมตกลง
“มิมีการต่อรองเรื่องนี้ เจินเจินทำผิดก็สมควรได้รับโทษ”
“ซุ่ยจู๋ เจ้าเห็นเจินเจินมาตั้งแต่เล็ก เจ้าทนเห็นนางจากครอบครัวไปได้หรือ？”
จี๋ซื่อจับมือขอร้องเกาซื่อให้ช่วยพวกเขาอย่างน่าสงสาร
“เซวียนเซวียน พวกเรารีบเข้าข้างในกันเถิด เจ้าบ่าวใกล้มาถึงแล้ว” เกาซื่อมิสนใจจี๋ซื่อ นางเดินตรงไปหาจิ่นเซวียนแล้วจับมือนางให้กลับเข้าห้อง
ซย่าหลี่เจ๋อเลือกงานแต่งของจิ่นเซวียนมาก่อน เขาจึงมิอยากให้มีการทะเลาะกันใหญ่โต “ท่านลุงเกา พวกท่านเดินทางมาไกลเช่นนี้คงหิวแล้ว มิสู้เข้าไปนั่งทานอาหารด้านในก่อนเล่าขอรับ”
30
