วันเวลาหมุนเวียน พริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้วเจ็ดวัน ภายในเจ็ดวันมานี้ เจษ อิงฟ้า และแอนนาต่างออกกำลังกายตอนเช้าอย่างสม่ำเสมอทุกวัน...
ร่างกายของเจษในตอนนี้สามารถปรับตัวทันกับการออกกำลังกายสุดโหดได้เล็กน้อยแล้ว แต่ก็ยังคงมีอาการเ็ปกล้ามเนื้อตามจุดต่างๆเล็กน้อยอยู่ดี
ณ บ้านของเจษที่จังหวัดนครปฐม
เจษกำลังนั่งทานอาหารเที่ยงฝีมือคุณยายกับทั้งสองสาวด้วยความสุข ก็ถูกเสียงริงโทนโทรศัพท์เรียกความสนใจ
Rrrr...
เจษเดินไปหยิบโนเกียรุ่นดึกดำบรรพ์ มองไปที่หน้าจอเล็กน้อยเพื่อดูว่าใครโทรมา ก่อนจะกดรับแล้วพูดขึ้น...
“มีไรพูดมาเลย กำลังกินข้าวอยู่”เจษรับรู้ว่าใครโทรมาก็พูดแบบเป็กันเองพร้อมกับเปิดลำโพงไว้แล้วกินข้าวต่ออย่างสบายใจ
[ตอนเย็นมาซ้อมที่โรงเรียนด้วย ครูฝึกเขานัดห้ามขาดนะเว้ยอีกสองอาทิตย์ก็จะแข่งชิงแชมป์แล้ว]
“เออๆได้ กินข้าวก่อนแล้วเจอกันที่โรงเรียน”เจษตัดสายเพื่อนอย่างไร้เยื่อไยแล้วหันไปสบตากับสองสาวตรงหน้าเพื่อเป็การบอกให้รับรู้ว่าตอนเย็นจะไปซ้อม
“ดีหน่อยที่ปิดเทอมแล้วพวกผู้หญิงไม่เยอะเหมือนตอนยังเปิดเรียนอยู่”แอนนาพูดเหนื่อยอ่อน เพราะเมื่อก่อนพวกเธอต้องเป็คนคอยขัดขวางไม่ให้ใครเข้าใกล้เจษโดยเฉพาะผู้หญิง
“ใช่ แต่ยังไงเราก็จะไปด้วย ่นี้ยิ่งชอบทำตัวแปลกๆ อีกอย่างแฟนคลับตัวยงของนายคงจะรู้อยู่แล้วว่าต้องมีซ้อมวันนี้”อิงฟ้าเหลือบไปมองเจษด้วยหางตาที่คมกริบระหว่างที่พูดจิกกัดไปด้วย
“ก็คนมันหล่อ ทำไงได้”เจษชมตัวเองแล้วตอบกลับไปแบบกวนๆ แต่มันก็จริง
“หึ!”X2ทั้งสองสาวแค่นเสียงในลำคอ พร้อมกับก้มลงไปจัดการกับของหวานตรงหน้าโดยไม่สนใจเขาอีก
13:30 น.
“ฮ้าวววเบื่อจัง ซ้อมรอดีกว่า” ระหว่างที่เจษรอจนถึงตอนเย็นเขาก็หยิบเอาลูกฟุตบอลและมาร์คเกอร์มาสี่อัน พร้อมกับใส่สตั๊ดที่พึ่งซื้อมาใหม่ แล้วก็เดินตรงไปที่สนามหญ้าข้างหลังบ้าน
บ้านของเขานั้นมีต้นไม้ใหญ่ขึ้นตามรั้วอยู่แล้ว ดังนั้นไม่ต้องห่วงเลยว่าจะร้อนในขณะที่ฝึกซ้อม แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอุปสรรคเลย เพราะพื้นสนามหญ้านั้นไม่ได้เรียบเหมือนกับสนามแข่ง มันจะมีกอหญ้าขึ้นเป็หย่อมๆ ซึ่งทำให้ควบคุมลูกบอลได้ยากมาก
เจษวางมาร์คเกอร์เป็สี่ทิศรูปแบบจัตุรัส มาร์คเกอร์ห่าง50เิเในแต่ละอัน แล้วเขาก็ยืนตรงกลางมาร์คเกอร์นั้นพร้อมกับเหยียบลูกบอลเอาไว้ แล้วก็ฝึกควบคุมให้ลูกบอลติดเท้า(ขอไม่อธิบายนะครับเพราะยิ่งอธิบายยิ่งงง...เอาสักหน่อยแล้วกัน)
การควบคุมลูกบอลมีมากกว่า20แบบ ยกตัวอย่างเช่น แบบที่1. ยืนตัวตรงแล้วใช้หน้าเท้าข้างใดข้างหนึ่งแตะบอลไปยังหน้าเท้าอีกข้างเบาๆ และก็แตะบอลกลับไปยังเท้าเดิม ทำซ้ำด้วยความเร็วไปเรื่อยๆจนครบ20ครั้งแล้วเปลี่ยนแบบใหม่ เป็ต้น( เอาไปหนึ่งอย่างละกัน ที่จริงมีอีกมากี้เีอธิบายครับเดี๋ยวมันยาว)
จากนั้นเจษฝึกควบคุมลูกบอลมากกว่า10แบบนานกว่าหนึ่งชั่วโมง ถึงใบหน้าของเขาจะเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อแต่มุมปากเขาก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจ เพราะว่าเขาพอใจกับการฝึกในครั้งนี้มาก
...ถึงเราจะควบคุมลูกบอลไม่ได้แบบเมื่อตอนนั้น เพราะว่าร่างกายของเราตอนนี้ยังไม่พร้อม โดยเฉพาะข้อเท้ามันมีความยืดหยุ่นไม่เพียงพอ สงสัยต้องเพิ่มระยะในการวิ่งและเพิ่มรายการออกกำลังกายสักสองสามอย่างซะแล้ว...
ถ้าโค้ชคนใดมาเห็นสิ่งที่เจษฝึกล่ะก็คงต้องรีบวิ่งไปบอร์ดบริหารเพื่อส่งคำพิจารณาดึงเจษมาเซนสัญญาแน่ๆ ขนาดควบคุมลูกบอลธรรมดาๆยังเนียนตาขนาดนี้ ถ้าแข่งจริงจะขนาดไหน
เพราะฝีมือที่เขาแสดงมาเมื่อครู่แม้แต่นักเตะระดับอาชีพในประเทศบางคนยังทำไม่ได้เลย...
“แล้วพวกเธอมาั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย”เจษไม่ทันสังเกตว่าทั้งคู่มาตอนไหน เพราะมัวแต่มีสมาธิในการฝึก
ทั้งสองสาวที่กำลังนั่งอ่านนิยายอยู่บนเสื่อใกล้ๆ ก็รีบลุกขึ้นแล้วตรงมาที่เขาพร้อมกับเอานู้นเอานี่ติดมือมาด้วย...
“น้ำฝลไม้เย็นไหมเจษ คุณยายทำเองกับมือเลยนะ”อิงฟ้ามาถึงเป็คนแรกเพราะเธอรวดเร็วกว่า
“เอาเป็น้ำดื่มเกลือแร่ดีกว่าเพราะเหงื่ออกเยอะแล้ว”ส่วนแอนนามาถึงทีหลังเพราะหนัก..
...น่ารักเกินไปแล้ว ถ้าตอนกลางคืนพี่คนนี้ทนไม่ได้ขึ้นมาจะทำยังไง...
เจษมองต่ำลงไปพร้อมกันคิดในใจอีกรอบ..
...ใจเย็นน้องชาย ถ้ามีโอกาสดีๆเมื่อไหร่พี่เสือคนนี้จะไม่ปล่อยให้กระต่ายน้อยทั้งสองตัวเดินอยู่หน้าปากถ้ำอย่างสบายใจแน่นอน...
เจษได้แต่คำรามในใจเพราะความน่ารักของทั้งสองสาว...
ทั้งสองสาวต่างชิงดีชิงเด่นกันเพื่อทำคะแนน ยิ่ง่นี้พวกเธอสวยขึ้นยิ่งทำให้เจษอ่อนไหวกับพวกเธอง่ายเป็พิเศษ (วัยเปลี่ยนถ่ายจะสวยขึ้นผิดหูผิดตา)
เจษรับน้ำจากมือของทั้งสองคนมาพร้อมกัน แล้วดื่มจนหมดทั้งสองอันด้วยเหมือนกัน จากนั้นเขาก็เก็บมาร์คเกอร์แล้วเดินกลับไปอาบน้ำ..
ทันใดนั้นเจษหันหลังกลับ พร้อมกับพูดขึ้นว่า..
“วันนี้ใครจะซักเสื้อฉันเอ่ย...”ทั้งสองสาวที่ได้ยินั์ตาก็เป็ประกาย เพราะมันเป็ไอเท็มที่แรร์สุดๆแล้วในการ...
“ฉัน!!”X2 ทั้งสองสาวขาลรับทันควัน
“ฮ่าๆ ไม่ให้หรอก ฉันรู้นะพวกเธอเอาเสื้อของฉันไปทำมิดีมิร้าย ถ้าอยากได้..ก็มาที่ห้องคืนนี้สิ”เมื่อเจษบอกความจริงออกไป ทั้งสองสาวพลันหน้าแดงและยืนบิดตัวอยู่กับที่อย่างเขินอาย
“ร..รู้ได้ยังไง”แอนนาถามเขาอย่างเขินอาย
“ใช่ ฉันว่าฉันทำเนียนแล้วนะนายรู้ได้ไง..”อิงฟ้าเธอพลาดแล้ว!
“แหมๆๆ ที่จริงฉันก็ไม่รู้หรอก แต่ในเมื่อพวกเธอยอมรับแล้วล่ะก็...เย็นนี้เจอกัน ฮ่าๆๆ”เจษหันหลังเดินเข้าบ้านพร้อมกับหัวเราะเสียงดังอย่างสุดใจ ปล่อยให้ทั้งสองสาวยืนนิ่งด้วยความมึนงงอยู่ตรงนั้น
“เจษษษษษษษษษษ”X2 ทั้งสองสาวคำรามอย่างเคียดแค้นทันที่ที่รู้ว่าตกหลุมพลางของเขาเข้าให้แล้ว สายตาของพวกเธอลุกเป็ไฟในเวลาเดียวกันที่มองไปยังแผ่นหลังของเขา ทั้งคู่หันมาสบตากันพร้อมกับพยักหน้างึกๆสองที ‘ยังไงแค้นนี้ต้องชำระ!’
เ้าตัวไม่รู้เลยแม้แต่น้อยว่าปลุกปีศาจขึ้นมาแล้ว จะโทษเขาก็ไม่ได้เพราะเขาไม่ได้รู้จักผู้หญิงดีพอ ดังนั้นเขาย่อมไม่รู้ว่าทำให้ผู้หญิงเคียดแค้นแล้วพวกเธอจะแก้แค้นกลับยังไง
ดั่งสุภาษิตของนางเซียนไป่ฮัวที่สอนกู่ฉิงชานศิษย์ของนางว่า ถ้าหากมีพลังไม่มากพออย่าทำอะไรทำให้ผู้หญิงไม่พอใจเด็ดขาด เพราะเธอจะจดจำสิ่งนั่นไว้ตลอดชีวิต(ผมเอามาจากนิยายหมื่น์สิ้นโลกานะครับ เื่นี้สนุกมาก หาอ่านกันได้เลย)
16:30 น.
ตกเย็นเจษก็ซิ่งเวฟ100ไปที่โรงเรียนโดยที่ไม่ได้พาทั้งสองสาวมาด้วย เพราะหลังจากตอนนั้นพวกเธอก็หายไปเลย โทรไปก็ไม่รับ(เอาล่ะสิเอาล่ะสิ)
พอมาถึงเขาก็ต้องแปลกใจเพราะว่าทั้งสองสาวมารอเขาอยู่แล้ว แต่มีบางอย่างผิดปกติ..
“เจษ มาแล้วงั้นหรอ นู้นเลย ไอ้เจมส์กับไอ้บาสบอกให้ไปทางนู้น”แอนนายิ้มอย่างสดใสพร้อมกับบอกทางที่เพื่อนบอกไว้ก่อนหน้านี้
“ขอบใจมาก”เจษก็วิ่งไปที่ทิศทางนั้นด้วยความรวดเร็วเพราะเขามาสายนิดๆ
เมื่อเขาวิ่งลับสายตาของสองสาว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มกลับเรียบเฉยและเ็า ั์ตาสั่นเล็กน้อยด้วยความโกรธภายใน
“พอยอมนิดยอมหน่อยก็ใจกล้าขึ้นมาก”แอนนาเปิดประเด็น
“ใช่! มันต้องเคลียร์สักหน่อยแล้ว...เธอทำตามแผนที่วางไว้หรือยัง”อิงฟ้าก็คับแค้นใจเขาเหมือนกันที่กล้ามาหลอกแบบนี้
“ทำแล้ว ดูเหมือนว่าจะไปได้สวย..แล้วเธอล่ะ”
“เหมือนกัน...แล้วเจอกันเจษX2”
I’m number 4
140
