Guardian of the Final Era ( ผู้พิทักษ์แห่งยุคสุดท้าย )

ตอนที่ 5 : ตำนานแห่งมอนสเตอร์โบราณ

หลังจากเดินทางออกจากป่าหลายชั่วโมง ในที่สุด เรน และ ลูคัส ก็กลับมาถึงเมืองอีกครั้ง

ทันทีที่ทั้งสองเดินเข้ามาใน กิลด์นักผจญภัย ผู้คนในกิลด์ก็เริ่มหันมามองพวกเขา

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคน๻๠ใ๽จริง ๆ ไม่ใช่ตัวของทั้งสองคน

มันคือสิ่งที่ลูคัสลากเข้ามาด้วย

ซากของ๬ั๹๠๱สีแดงขนาดใหญ่

ทันทีที่มันถูกวางลงบนพื้นหินกลางกิลด์ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทั่วทั้งห้องโถง

“ดะ…เดี๋ยวนะ”

“๬ั๹๠๱จริง ๆ เหรอ!?”

“นี่มันตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ!?”

นักผจญภัยหลายคนรีบลุกจากโต๊ะแล้วเดินมามุงดูซาก๬ั๹๠๱ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น

พนักงานสาวของกิลด์เองก็ทำหน้าอึ้ง

เธอมองซาก๬ั๹๠๱สลับกับมองลูคัสกับเรน

ก่อนจะพูดออกมาอย่าง๻๠ใ๽

“คะ…คุณไปได้มันมายังไงกันคะเนี่ย!?”

ลูคัสยกมือเกาหัวเล็กน้อย ก่อนจะทำหน้าภูมิใจ

“อ๋อ… คือฉันเห็นมันแอบมองอยู่ตอนกำจัดพวกหมาป่าน่ะ”

เขาพูดพร้อมทำสีหน้าเก๊กนิด ๆ

“ก็เลยจัดการมันไปเลย”

นักผจญภัยรอบ ๆ ต่างอึ้งไปพักหนึ่ง

บางคนถึงกับกลืนน้ำลาย

ในขณะเดียวกัน พนักงานกิลด์อีกคนหนึ่งที่ดูมีประสบการณ์มากกว่า ก็เริ่มอธิบายขึ้น

“จริง ๆ แล้วมอนสเตอร์ส่วนใหญ่ไม่ได้หายากนัก…”

“แต่พวกที่หายากจริง ๆ คือ ลูกหลานของมอนสเตอร์ในตำนาน”

ทุกคนในกิลด์เริ่มเงียบลงแล้วตั้งใจฟัง

พนักงานกิลด์พูดต่อ

“มีตำนานเล่าว่า… ในโลกนี้เคยมีมอนสเตอร์อยู่สี่ตัวที่อันตรายต่อสิ่งมีชีวิตทั้งหมด”

“ถึงแม้จะไม่มีใครเคยเห็นตัวจริงของพวกมันก็ตาม”

เธอชี้ไปที่ซาก๬ั๹๠๱บนพื้น

“แต่มอนสเตอร์ที่เราเห็นกันในปัจจุบัน… ส่วนใหญ่ก็เป็๲ลูกหลานของพวกมัน”

จากนั้นเธอก็เริ่มพูดถึงชื่อที่อยู่ในตำนาน

“ตัวแรก… ลิเวียทาน ผู้ปกครองทะเลลึก”

“ตัวที่สอง… ๬ั๹๠๱ดำแห่งความพินาศ”

“ตัวที่สาม… เฟนริวแห่งป่าต้องห้าม”

“และตัวสุดท้าย… อสรพิษแห่งทะเลทราย”

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทั่วกิลด์

“ได้ยินว่าลูกหลานของพวกมันยังมีอยู่ในป่าต้องห้ามขนาดใหญ่…”

“ถึงจะแข็งแกร่งน้อยกว่าตัวต้นกำเนิด… แต่ก็ยังอันตรายมาก”

ระหว่างที่ทุกคนกำลังสนใจคำอธิบาย

เรนกับลูคัสกลับยืนฟังเงียบ ๆ อย่างไม่ค่อยสนใจเท่าไร

ไม่นานนัก ก็มีคนวิ่งไปตาม หัวหน้ากิลด์

หลังจากตรวจสอบซาก๬ั๹๠๱อยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ประกาศราคาประเมิน

“ซาก๬ั๹๠๱ตัวนี้… หนัง เกล็ด เล็บ และเขี้ยว…”

“รวมทั้งหมด… 270 เหรียญทอง กับอีก 65 เหรียญเงิน”

ทันทีที่ได้ยินตัวเลขนั้น

เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เพราะค่าเงินของโลกนี้คือ

100 เหรียญทองแดง = 1 เหรียญเงิน

100 เหรียญเงิน = 1 เหรียญทอง

ดังนั้นเงินจำนวนนี้ถือว่า มหาศาลมาก

นักผจญภัยหลายคนเริ่มมองทั้งสองคนด้วยสายตาอิจฉา

และในตอนนั้นเอง—

เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากฝูงชน

“หึ…”

“พวกแกมันก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ”

ทุกคนหันไปมองทันที

ก่อนจะมีเสียงคนพูดขึ้นอย่าง๻๠ใ๽

“นะ… นั่นมัน…!”

“นักผจญภัย แรงค์ A!”

กลุ่มนักผจญภัยห้าคนเดินออกมาจากฝูงชน

พวกเขาประกอบด้วย

นักดาบ

นักเวท

นักป้องกัน

นักบวชสายฟื้นฟู

และหัวหน้าปาร์ตี้

หัวหน้าของพวกเขาคือชายหนุ่มนักดาบที่มีท่าทางหยิ่งผยอง

เขาชื่อ เซลิส

และมีข่าวลือว่าเขาเป็๲ ลูกหลานของขุนนางในราชวัง

เซลิสมองเรนกับลูคัสด้วยสายตาดูถูก

ก่อนจะพูดขึ้น

“ใครจะไปรู้…”

“บางทีพวกแกอาจจะไป ปล้นซาก๬ั๹๠๱จากปาร์ตี้อื่น ที่กำลัง๤า๪เ๽็๤อยู่ก็ได้”

กิลด์ทั้งห้องเงียบลงทันที

เพราะสิ่งที่เขาพูด

ก็มีความเป็๲ไปได้

เซลิสยังคงพูดดูถูกต่ออีกพักใหญ่

ลูคัสเริ่มทำหน้ารำคาญ

ส่วนเรนก็เพียงยืนเงียบ

จนในที่สุดเรนก็พูดขึ้น

“แล้วไงต่อ”

ทุกคนหันมามองเขา

เรนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“หรือว่าแก… ไม่มีปัญญาสู้มันเอง”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น

เซลิสก็โมโหจัด

เขาชักดาบออกมาทันทีแล้วชี้ไปที่เรน

“แกกล้าดวลกับฉันไหมล่ะ!”

เรนเหลือบมองด้วยหางตา

ก่อนจะตอบเบา ๆ

“อย่างแก…”

“แค่ฉัน ขยับนิ้ว ก็ล้มได้แล้ว”

คำพูดนั้นทำให้เซลิส๱ะเ๤ิ๪ความโกรธ

“แก!!”

เขาพุ่งเข้าหาเรนทันที

แต่—

เรนเพียงยกมือขึ้นช้า ๆ

แล้ว ดีดปลายเล็บออกไปเบา ๆ

ทันใดนั้น

ตูม!!!

แรงลมมหาศาลพุ่งออกไปกระแทกเซลิสเต็ม ๆ

ร่างของเขาปลิวกระเด็นไปชนกำแพงกิลด์

จน กำแพงแตกทะลุ

ทุกคนในกิลด์นิ่งอึ้ง

พรรคพวกของเซลิสรีบชักอาวุธออกมา

แต่ก่อนที่พวกเขาจะทำอะไรได้

ออร่าสีดำ ก็แผ่กระจายออกมาจากร่างของเรน

แรงกดดันมหาศาลปกคลุมทั่วทั้งกิลด์

พื้นหินเริ่มแตกร้าว

นักผจญภัยจำนวนมาก ทรุดลงกับพื้น

แม้แต่นักผจญภัยแรงค์ A หลายคนที่อยู่ในกิลด์ก็เหงื่อตก

“บ้าจริง…”

“นี่มันพลังอะไรกัน…”

“แรงกดดันขนาดนี้… พวกเราที่เป็๲แรงค์ A ยังขยับแทบไม่ได้!”

พรรคพวกของเซลิสเริ่มร้องด้วยความเ๽็๤ป๥๪

“ยกโทษให้พวกเราด้วย!!”

เรนเดินเข้าไปหยุดข้างร่างของเซลิส

แล้วพูดเรียบ ๆ

“อย่างแก…”

“ฉันไม่ต้องชักอาวุธหรือใช้เวทอะไรเลยด้วยซ้ำ”

จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบถุงเงิน

ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วร่ายเวทเบา ๆ

“อีเนลิส”

แสงเวทสีอ่อนกระจายออกไป

กำแพงที่พัง พื้นที่แตก และของที่เสียหาย

กลับคืนสภาพเดิมทั้งหมด

เรนหันไปมองหัวหน้ากิลด์ที่ยืนเหงื่อตก

“ผมไปก่อนนะครับ”

ลูคัสเดินผ่านเซลิสที่นอนหมดสภาพอยู่

เขาก้มลงกระซิบข้างหู

“แกน่ะ… โชคดีแค่ไหนแล้วที่วันนี้ ยังไม่ตาย”

จากนั้นเขาก็เดินตามเรนไปอีกมุมของกิลด์

ลูคัสยิ้มกว้างพลางถือถุงเงิน

“มา ๆ เรน!”

“วันนี้ฉันเลี้ยงเอง!”

เสียงหัวเราะของเขาดังตามหลังไป