บทที่ 27
สาวน้อยเฉียวเิเตี๋ย
ฉู่ซิวเห็นท่าทีของเฉียวิเช่นนี้ ก็รู้ได้ว่าเขาถูกขูดรีดจนหมดตัวแล้ว
ในใจผิดหวัง
แค่นี้เองหรือ?
“ท่านป้า…” เฉียวิโมโห จึงหันไปฟ้องผู้ใหญ่ “ฉู่ซิว นี่มันโกหกชัดๆ เลยนะ”
"ท่านไม่ว่ากล่าวเขาบ้างหรือ?"
เฉียวเิเตี๋ยคิดในใจ ‘จะให้ข้าว่ากล่าวเขางั้นหรือ?’
“พอแล้ว ทรายเงินเ้าก็ได้มาแล้ว เ้าจงกลับไปเถิด!” เฉียวเิเตี๋ยสะบัดแขนเสื้อเบาๆ
“ข้า…”
เฉียวิอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่กล้าขัดใจท่านป้า จึงได้แต่จ้องมองฉู่ซิวอย่างเคียดแค้น แล้วสะบัดแขนเสื้อจากไปอย่างโกรธเคือง
...
“ศิษย์ชั่ว… เ้าหลอกเขาทำไม?” เมื่อหลานชายจากไปแล้ว เฉียวเิเตี๋ยขมวดคิ้ว เอ่ยด้วยน้ำเสียงเ็า ทำท่าราวกับเป็ผู้อยู่เหนือ
“ท่านอาจารย์หมายความว่าอย่างไร?” ฉู่ซิวเก็บทรายเงินทั้งหมดขึ้นมา ด้วยความประหลาดใจ
“นี่เป็การแลกเปลี่ยนที่เขาและข้าต่างก็เต็มใจนะ แต่เดี๋ยวก่อนนะ ท่านเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
“ศิษย์ชั่ว!!!”
“ศิษย์ชั่วอะไรกัน เรียกข้าว่าพี่ชายที่รักสิ…”
“ไปให้พ้น เ้าฝันไปเถอะ!!” ฉู่ซิวเดินช้า ๆ มาที่ บัลลังก์ดอกบัว ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม สายตาจับจ้องที่เรือนร่างอรชรงดงามของนาง ดวงตาของเขาส่องประกายวาววับ
“โอ้โฮ! ท่านอาจารย์ รูปร่างของท่านดูอวบอิ่มขึ้นกว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อนนะ หรือว่าท่านอ้วนขึ้น?”
“(ノ｀Д)ノ ไปให้พ้น~” ผู้เป็อาจารย์โกรธจัด หยิบผลไม้จากโต๊ะขึ้นมาลูกหนึ่งปาใส่ฉู่ซิว
แต่เขากลับคว้ามันไว้ได้ และนำไปกัดกินอย่างอร่อย กรุบกรอบ แถมยังเปรี้ยวหวานอร่อยอีกต่างหาก
“ให้ศิษย์ตรวจดูดีๆ เถอะ…”
“ข้า...ไม่ได้อ้วนขึ้นสักหน่อย...เ้าไปให้พ้น…”
“จริงสิ” ฉู่ซิวดวงตาเป็ประกาย ยิ้มหน้าบานถามว่า “ท่านอาจารย์ ของที่ข้าให้ท่านทำครั้งก่อน ทำเสร็จแล้วหรือยัง?”
“อยู่ในห้องนอน ปล่อยข้า ข้าจะไปเอามาให้เ้า!” ฉู่ซิวผละมือที่วางอยู่บนบ่าหอมของท่านอาจารย์ออก
เฉียวเิเตี๋ยลุกขึ้นยืน จัดกระโปรงให้เรียบร้อย
ใบหน้างามยังคงแดงเรื่อ อยากจะรักษาท่าทีผู้าุโต่อไป แต่พอเห็นสีหน้ายิ้มหน้าบานของฉู่ซิวแล้ว ก็ถอนหายใจส่งเสียงฮึดฮัด ก้าวเท้าหันหลังเดินไปยังห้องนอนด้านใน...
ฉู่ซิวเดินตามหลังนางไปอย่างสบายอารมณ์ ผ่านตำหนักด้านใน เข้าสู่ระเบียงทางเดินที่สวยงาม
ไม่ไกลนัก ยังมีทุ่งดอกไม้ที่ปลูกพืชหลากหลายชนิด สวยงามจนมิอาจบรรยาย
ยามนี้ มีศิษย์หญิงมากกว่าสิบคน กำลังจัดการกิ่งไม้ในทุ่งดอกไม้ เมื่อเห็นทั้งสองแล้ว ต่างก็คารวะ
“คารวะท่านเ้าขุนเขา คารวะศิษย์พี่ใหญ่…” จากนั้นก็ต่างคนต่างทำงานของตนเองต่อ
“ท่านอาจารย์ ท่านว่าหลานเรา จะโกรธข้าหรือไม่?” ฉู่ซิวเดินเคียงข้างเฉียวเิเตี๋ย
ได้ยินดังนั้น หางตาของนางก็กระตุกด้วยความไม่ชอบใจ พลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสั่นเทา
“ศิษย์ชั่ว ข้าขอเตือน！เ้าอย่าล้ำเส้นเกินไปนักเลย”
“อะไร..เรียก ิเอ๋อร์...ว่า...หลานของเราน่ะหรือ?”
“หน้าด้านยิ่งนัก!!”
ฉู่ซิวถอนหายใจ “เห้อ！ ผู้หญิงมักจะปากไม่ตรงกับใจเสมอ”
“พูดความจริง ก็ไม่อนุญาตหรือ?”
“ไสหัวไป…”
——————สองคนด่ากันไปมาจนมาถึงห้องนอน
เ้าปีศาจฉู่รีบวางค่ายกลและวางค่ายกลห้ามเข้าในทันที ท่าทางคล่องแคล่วชำนาญ จากนั้นเขาก็มานั่งลงข้างเบาะ
ไม่นานนัก ท่านอาจารย์ผู้งามดุจเทพธิดาเดินย่องกรายมา อุ้มกล่องไม้ทาสีแดงกว้างเพียงไม่กี่นิ้วมาด้วย
“ของที่เ้า้า…” นางไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ถอดหน้ากากออก ใบหน้างามน่ารักยู่ยี่ ยื่นกล่องให้ฉู่ซิว
ฉู่ซิวเปิดออก ดวงตาพลันใสวาวในทันที
“สมกับที่ท่านเป็ช่างฝีมือ…ท่านอาจารย์” ฉู่ซิวหยิบไข่นกพิราบสีดำหนึ่งในสามฟองจากกล่อง แล้วกดเบาๆ
ไข่นกพิราบสั่นไหวอย่างมหัศจรรย์ด้วยตัวเอง
มีเสียงเฟืองเสียดสีดังแหลมแหลม
“ฝีมือของท่านนี่นะ…” เฉียวเิเตี๋ยเบพปากอย่างดูแคลน
“ก็แค่ของเล่นของพวกมนุษย์ธรรมดา” ถึงจะพูดแบบนั้น
แต่พอเห็นสีหน้าใของศิษย์ตัวดี ในดวงตาอันงดงามของท่านอาจารย์ก็ยังมีความภูมิใจเล็กน้อย
“แต่ว่า~”
ฉีเิเตี๋ยขมวดคิ้วสงสัย “ศิษย์ชั่ว! เ้าทำสิ่งนี้ไปทำไม?”
“พวกนี้ ไม่มีประโยชน์ใช้สอยอะไรเลย”
“เฮอะเฮอะ~” ฉู่ซิวหัวเราะอย่างอ่อนโยน เฉียวเิเตี๋ยมองรอยยิ้มที่เปล่งประกายบนใบหน้าของเขา ไม่รู้ว่าทำไม แต่ในขณะนั้น นางก็รู้สึกหวั่นในใจขึ้นมา...
“เ้าจะเอาพวกนี้ไปทำอะไรกันแน่?” ฉู่ซิวกะพริบตากลมโตบริสุทธิ์ ตอบคำตอบที่ไม่ได้ตรงคำถามเท่าไหร่นัก
“ท่านอาจารย์ ท่านช่างเป็สาวน้อยวัยสามพันปีที่ล้ำค่ายิ่งนัก”
“???” ใบหน้างามของเฉียวเิเตี๋ยเ็าลงในพริบตา “อย่างไร? อายุสามพันปีแก่แล้วหรือ?”
“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
“ท่านจอมเทพผู้ทรงพลังยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึง 6,000 ปี ท่านยังอยู่ในวัยหนุ่มสาวอยู่เลย ย่อมไม่แก่อยู่แล้ว” ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเฉียวเิเตี๋ยก็ดูดีขึ้นมาก
ฉู่ซิวขยี้มือหยิบวัตถุเส้นใยสีดำวงหนึ่งออกมาจากถุงเก็บของ
“นี่…?” เฉียวเิเตี๋ยประหลาดใจ ดวงตางามจ้องมองสิ่งที่ศิษย์ตรงข้ามหยิบออกมา
“เป็ไหมล้ำค่าของแมงมุมอสูรใต้พิภพ เป็สมบัติคุณภาพลึกลับ!!”
“โดยทั่วไปสิ่งนี้ใช้สำหรับทอผ้า มีความนุ่มนวลและยืดหยุ่น มีคุณสมบัติป้องกันได้ระดับหนึ่ง”
“ชุดเสื้อผ้าที่ท่านสวมใส่อยู่นี้ ก็ทอจากสิ่งนี้แหละ”
“ท่านอาจารย์นี่รู้มากจริง ๆ” ฉู่ซิวยิ้มหน้าบาน “วันนี้ข้าจะสอนท่านทอของเล่นสนุก ๆ อย่างหนึ่ง”
“ข้าไม่เรียน…” เฉียวเิเตี๋ยส่ายหน้า ใบหน้างามเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
“ท่านยังอยากให้ข้าถอนตราอยู่หรือไม่?” ฉู่ซิวเอียงหน้าถาม เมื่อได้ยินศิษย์ตนขู่โดยไม่ปิดบัง
“ได้…” เฉียวเิเตี๋ยขบริมฝีปาก พูดออกมาอย่างยากลำบาก
“แล้วที่ทอผ้าล่ะ”
“อยู่ข้างหลัง”
“งั้นจะรออะไรอีก ก็รีบ ๆ ไปสิ…”
-----------สองชั่วยามต่อมา-----------
เฉียวเิเตี๋ยหยิบสิ่งของสีดำบางเหมือนผ้าไหมพลางครุ่นคิด
ฉู่ซิวลูบคาง
“ฝีมือท่านนี่! ถ้าเปลี่ยนไปอยู่ที่อื่นต้องเป็ช่างตัดเสื้อที่มีฝีมือมากแน่นอน…”
“สวมมันสิ!”
“สวม? สิ่งนี้สวมใส่ได้ด้วยหรือ?” ท่านอาจารย์งุนงง
“แน่นอน…”
ฉู่ซิวยิ้มกว้างจนยากจะบรรยาย ชี้ไปที่สิ่งที่นางถืออยู่ในมือ แล้วก็ชี้ไปที่ใต้กระโปรงของนาง ขาที่ยาวและเรียวสมส่วนคู่นั้น เฉียวเิเตี๋ยก้มหน้าลง ยังไม่รู้ว่าศิษย์้าทำอะไร ใบหน้าอันงดงามค่อย ๆแดงก่ำ
“ไสหัวไปเลย!” ถุงน่องสีดำปาใส่หน้าของฉู่ซิว
ฉู่ซิวรับไว้ หัวเราะประหลาด “หึๆ”
“ดูเหมือนท่านอาจารย์จะรู้วิธีสวมใส่นี่”
“มา ๆ ๆ อย่าเกรงใจเลย”
“ของประหลาดเช่นนี้ ข้าไม่สวมหรอก... ศิษย์ชั่ว!! เ้าคิดว่าข้าเป็ใคร?”
ห้านาทีต่อมา
ท่านอาจารย์ที่สั่นเทิ้มจนทนไม่ไหวเพราะเจอกับไม้เรียวของฉู่ซิวเข้าไป ในที่สุดนางก็เลือกที่จะยอมแพ้
ก็แค่นี้แหละ
แผ่นดินใหญ่เทียนฉง ถุงน่องดำชิ้นแรกของคุณภาพลึกลับ ได้ถือกำเนิดขึ้น
บางทีแม้แต่ปีศาจฉู่เองก็ไม่อาจรู้ว่าต่อไปในอนาคต หญิงงามแห่งแผ่นดินใหญ่เทียนฉงอาจจะเปลี่ยนสไตล์การแต่งกายไปโดยสิ้นเชิง เพราะรสนิยมชั่วร้ายของเขาในวันนี้...
“เ้าลูกศิษย์เลวทราม…” เฉียวเิเตี๋ยหายใจฮึดฮัด ใบหน้าแดงก่ำ ปากด่าทอไม่หยุดปาก
“ที่แท้ เ้าก็ให้ข้าทอเ้านั่นก็เพื่อมาทำอย่างนั้นกับข้ารึ!! แล้วก็ไอ้ไม้เรียวบ้านั่นอีก”
“เ้าลูกศิษย์ชั่ว ข้าจะฆ่ากับเ้า!!”
ไม่นานนัก
“ท่านผิดแล้ว!”
ลมพัดปะทะประตูห้องนอน ส่งเสียงแหลมเอี๊ยดอ๊าด
มุมกำแพงมีหญ้าเขียวอ่อนงอกขึ้นมา โยกพลิ้วไหวไปมาเต็มไปด้วยพลังที่น่าอภิรมย์! ท่ามกลางท้องฟ้าสีคราม เมฆเป็ก้อน ๆ ราวกับถูกมือั์ล่องหนคลึงเล่นจนยับเยิน...
4K
