แสงเทียนริบหรี่ส่องต้องม่านผ้าไหมบางเบาที่โอบล้อมเตียงไม้แกะสลักลายัและบุปผา หยาง เหม่ยหลิน ฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลหลี่ นอนซีดเซียวอยู่บนเตียง ดวงหน้าซูบซีดอิดโรยราวจันทร์เสี้ยวที่ถูกเมฆหมอกบดบัง นางรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายยกมือขึ้นััแก้มของบุตรชายที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียง ดวงตาของนางอ่อนโยนดุจสายน้ำแต่ก็แฝงแววกังวลลึก
หลี่ิวัยสิบแปดปี จับมือมารดาไว้แน่น น้ำตาแห่งความหวั่นไหวไหลอาบแก้ม “ท่านแม่ พักเถิดขอรับ อย่าพยายามฝืนเลย” เสียงของเขาสั่นสะท้าน เจือสะอื้นกลั้นไว้เต็มอก
หลี่เชียงส่ายหน้าอย่างเชื่องช้า ฝืนยิ้มบางเบาแม้ความเ็ปแล่นจับทั่วกาย “ลูกแม่… เ้าต้อง… เข้มแข็ง” เสียงของนางแ่เบาราวกระซิบ แต่ทุกถ้อยคำหนักแน่นด้วยความรักและห่วงใย “จงจำไว้… สิ่งที่แม่… ทิ้งไว้ให้…” นางหยุดหายใจขาดเป็่เพื่อรวบรวมแรง “เมื่อถึงเวลา… ที่เหมาะสม… เ้าจง… หา…”
น้ำเสียงนั้นขาดหายไปพร้อมลมหายใจแ่บางสุดท้าย ดวงตาที่เคยอบอุ่นของเหม่ยหลินคลอหยาดน้ำตา หยดหนึ่งไหลรินลงข้างหางตาก่อนนางจะหลับตาลงช้าๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางอย่างโล่งใจเมื่อได้เห็นใบหน้าลูกชายเป็ครั้งสุดท้าย
“ท่านแม่! ไม่—!” หลี่ิร้องลั่น หัวใจดวงน้อยแทบแหลกสลาย เขาซบหน้าลงกับมือเย็นเยียบของมารดา สะอื้นไห้อย่างสุดกลั้น ความปวดร้าวพัดโหมเข้าใส่ดั่งพายุคลั่ง
ในห้องนั้น แม่นมหลิน หญิงชราผู้รับใช้ใกล้ชิดเหม่ยหลินมาั้แ่สาว ยืนสะอื้นเบาๆ อยู่มุมห้อง นางลอบเช็ดน้ำตา ขณะที่เปลวเทียนวูบไหวราวกับจะรับรู้ถึงความสูญเสียที่เกิดขึ้น
เวลานั้นเอง เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง “เกิดอะไรขึ้น!” น้ำเสียงทุ้มเข้มดังขึ้น พร้อมร่างของหลี่เจิ้ง นายท่านแห่งตระกูลหลี่ ผู้เป็บิดาของหลี่ิก้าวพรวดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ที่ด้านหลังเขาคือสตรีใบหน้างดงามในชุดผ้าไหมสีแดงเข้ม ดวงหน้าของนางแต่งแต้มด้วยความกังวล หากแต่แววตากลับซ่อนประกายบางอย่างเมื่อมองเห็นร่างไร้ลมหายใจบนเตียง
“ท่านพี่… ฮูหยินใหญ่…” สตรีผู้นั้นคือซิ่วอิง ภรรยาใหม่ที่เพิ่งแต่งเข้าจวนมาไม่นาน นางยกมือปิดปาก แสร้งเบิกตากว้างอย่างใ “ไม่จริงใช่หรือไม่เ้าคะ ท่านพี่บอกข้าว่านี่ไม่ใช่ความจริง…”
หลี่เจิ้งทรุดลงข้างเตียง จับมือเย็นเฉียบของเหม่ยหลิน น้ำตาของบุรุษผู้แข็งแกร่งไหลริน “เซียงเออร์…ข้าผิดเอง… ที่พาเ้าไปหาหมอไม่ทันการณ์…” เขาพึมพำราวคนละเมอ สำนึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
หลี่ิเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำจ้องบิดาและสตรีแปลกหน้าที่ติดตามมา เขารู้ว่านางคือผู้ใด—ซิ่วอิง หญิงที่บิดาเพิ่งแต่งเข้าบ้านหลังมารดาล้มป่วยได้ไม่นาน แม้ยังไม่ทันครบปีดี นางก็เข้ามาอยู่ในตำแหน่งฮูหยินรองของจวน เื่นี้สร้างความเ็ปให้มารดานัก แต่ท่านแม่ก็หาได้โกรธเคืองต่อหน้าบิดาไม่ นางเพียงเศร้าสร้อยและหวาดหวั่น… จนบัดนี้
“ท่านพ่อ…” หลี่ิเปล่งเสียงออกมาทั้งที่เ็ป “ท่านแม่จากพวกเราไปแล้วจริงๆ หรือขอรับ” เขาถามทั้งที่รู้คำตอบ น้ำเสียงสั่นไหว
หลี่เจิ้งเงยหน้ามองบุตรชาย เพียงเห็นดวงหน้าที่ละม้ายผู้เป็แม่ น้ำตาของเขาก็พรั่งพรู “ิเอ๋อร์… ลูกพ่อ…” เขากางแขนโอบร่างลูกชายเข้ามาแนบอก ปล่อยให้เด็กหนุ่มร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจทานทน ความโศกเศร้าปกคลุมทั่วทั้งเรือน ราตรีนั้นยาวนานและขมขื่นยิ่งนัก
ดวงจันทร์เต็มดวงลอยเด่นกลางนภายามค่ำคืน เปล่งประกายสีเงินเย็นเยียบต้องหลังคากระเบื้องเคลือบของจวนตระกูลหลี่ แสงจันทร์โรยตัวลงสู่สวนดอกเหมยที่กำลังผลิดอกขาวโพลนราวหิมะ ภายในเรือนหลังใหญ่ บัดนี้ไม่มีฮูหยินใหญ่ผู้จิตใจอ่อนโยนอยู่อีกแล้ว เหลือเพียงเงาของอดีตซ่อนตัวอยู่ตามมุมเรือน ให้หลี่ิได้ครุ่นคิดถึงมารดาผู้ล่วงลับ
บนระเบียงศาลาริมสระน้ำในสวนหลังจวน ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มวัยสิบแปดปีในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนนั่งทอดสายตามองผิวน้ำที่สะท้อนเงาจันทร์ หลี่ิเติบโตขึ้นเป็หนุ่มสง่างาม แต่ในแววตาคมคู่นั้นยังมีร่องรอยแห่งความหม่นเศร้าและโดดเดี่ยว หลังการตายของมารดา บิดาของเขาได้ยกฐานะซิ่วอิงขึ้นเป็ฮูหยินใหญ่ในปีถัดมา นางกลายเป็นายหญิงผู้ดูแลกิจการภายในจวนทั้งหมด ส่วนหลี่เจิ้งผู้เป็บิดามักเดินทางไกลไปค้าขายและเข้าเฝ้าเ้านายในเมืองหลวงอยู่เนืองๆ ทิ้งให้ลูกชายอยู่ในความดูแลของฮูหยินซิ่วอิงอย่างเสียมิได้
สายลมค่ำพัดผ่านยอดไผ่ดังซู่ซ่า หลี่ิถอนหายใจยาว มือหนึ่งกำนิ้วมืออีกข้างแน่นโดยไม่รู้ตัว บนฝ่ามือขวาของเขามีจี้หยกชิ้นหนึ่งซ่อนอยู่ภายในแขนเสื้อ จี้หยกรูปดอกเหมยนั้นเป็ของแทนใจจากมารดาที่เขาพกติดตัวตลอดมา ทุกครั้งที่ได้ัั มันทำให้เขารู้สึกเสมือนท่านแม่ยังคงอยู่ใกล้ๆ คอยปลอบโยน
“คุณชายเ้าคะ” เสียงเรียกแ่เบาดังขึ้นด้านหลัง หลี่ิรู้โดยทันทีว่าเป็แม่นมหลิน ผู้ซึ่งเคยดูแลเขาในวัยเยาว์และยังคงรับใช้เขาแม้หลังมารดาเสียชีวิต เขาปาดน้ำตาที่เอ่อคลอออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปยิ้มบางๆ ให้แก่หญิงชรา “มีอะไรหรือแม่นม”
แม่นมหลินยิ้มเศร้าๆ เมื่อเห็นท่าทางนั้น นางเดินเข้ามาใกล้ก่อนยื่นห่อผ้าไหมสีกรมท่าขนาดเล็กให้ “วันนี้เป็วันครบรอบสามปีการจากไปของฮูหยินใหญ่ ข้ามีบางอย่างที่ต้องมอบให้คุณชายน้อยเ้าค่ะ”
หลี่ิเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เขารับห่อผ้ามาถือไว้ รู้สึกถึงวัตถุแข็งบางอย่างภายใน “อะไรหรือ”
“เป็ของที่ฮูหยินใหญ่ฝากไว้ให้คุณชายเ้าค่ะ” แม่นมหลินเอ่ยเสียงเบา ั์ตาฉายแววโศกเศร้า “นางกำชับมิให้มอบจนกว่าจะถึงวันที่เหมาะสม… ข้าเห็นว่าวันนี้ควรแก่เวลาแล้ว”
หัวใจของหลี่ิเต้นระรัว เขาเหลือบมองห่อผ้าในมืออย่างตื่นเต้นและสับสน “ท่านแม่ฝากของไว้หรือ” คำพูดสุดท้ายของมารดาในคืนที่นางสิ้นใจผุดขึ้นในห้วงความคิด จงจำไว้…สิ่งที่แม่…ทิ้งไว้ให้… เมื่่อถึงเวลา…ที่เหมาะสม…เ้าจง…หา… นี่หรือคือสิ่งที่นางหมายถึง!
มือของเขาสั่นเล็กน้อยขณะค่อยๆ คลี่ห่อผ้าไหมออก ภายในนั้นมีจดหมายหนึ่งฉบับและกุญแจทองเหลืองดอกหนึ่งวางแนบกับสมุดบันทึกปกหนังเก่าแก่เล่มเล็ก หลี่ิรู้สึกถึงลมหายใจติดขัด นี่คือมรดกล้ำค่าที่มารดาซ่อนไว้ให้เขากระนั้นหรือ?
“ข้าจะไม่รบกวนคุณชาย ให้คุณชายอ่านและพิจารณาด้วยตนเองเถิดเ้าค่ะ” แม่นมหลินเอ่ยพร้อมก้มศีรษะ ถอยออกไปอย่างเงียบงัน ปล่อยให้หลี่ิอยู่กับสิ่งที่อยู่ในมือ
ชายหนุ่มจ้องมองวัตถุทั้งสามอย่างชั่งใจ เขาตัดสินใจหยิบจดหมายขึ้นมาก่อน มือปลดผนึกแผ่นปิดออกอย่างระมัดระวัง เปิดออกดูลายอักษรอันคุ้นเคยของมารดา หัวใจยิ่งบีบคั้นขณะกวาดสายตาอ่าน
“ถึงลูกรักของแม่ หลี่ิ…”เพียงเห็นประโยคแรก น้ำตาของหลี่ิก็เอ่อล้น เขากะพริบไล่มันแล้วอ่านต่ออย่างตั้งใจ“…เมื่อเ้าอ่านจดหมายฉบับนี้ แม่คงจากเ้าไปแล้ว แม่ต้องขอโทษที่มิอาจอยู่เคียงข้างเ้าอีกต่อไป สิ่งที่แม่ทิ้งไว้ให้เ้าภายในห่อผ้านี้ คือสมบัติประจำตระกูลของแม่ ตำรายาหยกปัญญา ซึ่งตกทอดมาหลายชั่วอายุคน ครอบครัวฝ่ายแม่ของเ้าเป็ตระกูลหมอหลวงที่รับใช้ราชสำนักมาช้านาน ตำรานี้ไม่เพียงบันทึกสูตรยารักษาโรคและพิษนานาชนิด หากยังแฝงเคล็ดวิชาโอสถและการต่อสู้ป้องกันตัวบางประการที่บรรพบุรุษเราได้รวบรวมไว้
เ้าคงแปลกใจที่แม่ไม่เคยเล่าเื่เหล่านี้มาก่อน ด้วยมีเหตุผลบางประการที่แม่จำต้องปิดบัง… แม่กลัวว่าจะเกิดอันตรายแก่เ้า หากความลับของตำราเล่มนี้ล่วงรู้ถึงผู้ไม่หวังดี เมื่อมาถึงบรรทัดนี้ หลี่ิชะงัก เขาสูดหายใจลึก ยังคงสะกดกลั้นใจอ่านต่อ
“…ภายในกล่องไม้ฝังหยกที่ซ่อนไว้ใต้พื้นห้องที่บ้านเล็ก มีทรัพย์สมบัติส่วนตัวของแม่ที่แม่สะสมไว้ ทั้งทองหยองเงินตรา และโฉนดที่ดินรวมถึงบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งซึ่งเป็สินเดิมของแม่ แม่ตั้งใจยกทั้งหมดนี้ให้เ้าได้ใช้ดูแลตนเองในภายภาคหน้า กุญแจทองเหลืองที่แนบมาคือกุญแจเปิดหีบสมบัตินั้น
ลูกของแม่… แม่อยากบอกเ้าว่า อย่าได้ไว้ใจใครง่ายๆ แม้แต่คนในครอบครัวเราเองก็ตาม แม่ไม่ได้้าให้เ้าระแวงไปทุกผู้คน แต่จงใช้สติพิจารณา อย่าด่วนเผยความลับเื่ตำราและสมบัตินี้แก่ผู้ใด จนกว่าจะพบคนที่เ้ามั่นใจว่าเขาจงรักภักดีจริงๆ เท่านั้น โดยเฉพาะ…”
ปลายพู่กันในจดหมายหยุดชะงักไปราวกับผู้เขียนลังเล หรือล้มป่วยก่อนเขียนจบ ความขาดห้วงของข้อความทำให้หลี่ิใจเต้นแรง โดยเฉพาะ… โดยเฉพาะผู้ใดกัน? มารดาตั้งใจจะเขียนเตือนถึงใคร? หรืออาจจะเป็… หลี่ิเม้มปาก ความคิดหนึ่งวาบขึ้นมาในใจ โดยเฉพาะท่านพ่อ… และฮูหยินซิ่วอิง! ใช่แล้ว ก่อนสิ้นใจมารดาพยายามจะเตือนเขาถึงบางสิ่ง นางไม่ไว้ใจบิดาหลังจากที่อีกฝ่ายรับฮูหยินรองเข้ามา บางที… การแต่งงานใหม่นั้นอาจมีเงื่อนงำ
มือที่กำจดหมายสั่นระริกด้วยทั้งความหวาดหวั่นและโกรธแค้นที่เริ่มก่อตัวในอก หลี่ิวางจดหมายลงช้าๆ ก่อนหยิบสมุดปกหนังเก่าขึ้นมาเปิดดูคร่าวๆ ภายในคืออักษรจีนหนาแน่นและภาพวาดสมุนไพร อาวุธลับ ตลอดจนแผนภาพจุดชีพจรคน แม้เขาจะยังมิอาจเข้าใจรายละเอียด แต่ก็รู้ว่านี่คือตำรายาที่มารดากล่าวถึง ตำรายาหยกปัญญา สมบัติล้ำค่าที่อาจมีผู้หมายปองจนคิดก่อการร้าย
1K
