ตกเย็น...
ไอ้พลขับรถมารับคุณหนูอย่างที่เธอได้นัดหมายเอาไว้ กางเกงในลายลูกไม้ถูกวางไว้ที่เดิมราวกับว่าที่นั่งของเ้านายไม่มีใครเข้ามาแตะต้อง แม้จะเสียดายและอยากสูดดมได้นานกว่านี้ แต่มันก็ไม่อยากทำให้คุณหนูรับรู้ว่าขี้ข้าอย่างมันแอบมาใช้ของร่วมกับเ้านาย!
“เชิญครับคุณหนู”
“มาช้าจังนะ”
“พอดีรถติดน่ะครับ”
เมื่อมาถึงหน้าคณะ ชายร่างสูงก็เปิดประตูต้อนรับนักศึกษาสาวให้เข้าไปนั่งด้านใน เกรซจ้องมองไปยังกางเกงในลายลูกไม้ที่ถูกถอดทิ้งไว้บนเบาะ ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มอย่างมีเลศนัย แม้ไอ้พลจะไม่ได้เอาไปแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนหื่นกามอย่างมันจะไม่ััแตะต้องสิ่งนี้เลย
“วันนี้ไม่ต้องรีบนะ ฉันไม่ชอบให้แกขับรถเร็ว”
“ครับคุณหนู”
ร่างอวบอิ่มนั่งไขว่ห้างจ้องมองนอกหน้าต่างบนท้องถนน ผู้คนเริ่มเลิกงานและทยอยกลับบ้านกันทีละนิด แสงไฟจากเสาเริ่มส่องสว่างในขณะที่ท้องฟ้าเริ่มมืดมัวเข้าสู่่หัวค่ำ รถติดยาวเป็แพสนั่นบวกกับความเงียบงันทำให้ร่องสวาทคันกระสันอย่างหนักหน่วง...
แม้จะมีเพื่อนหนุ่มคอยช่วยเหลือเมื่อ่เช้า...
แต่นั่นมันก็ยังไม่หน่ำใจคุณหนูเกรซได้เท่าที่ควร...
“อึก…อื้อออ”
ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่น...
ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังคนขับรถรุ่นพ่อที่จ้องมองท้องถนนด้านหน้า น่องขาเนียนสวยค่อยๆถ่างออกทีละนิด นิ้วเรียวข้างหนึ่งล้วงลงไปใต้ง่าม ทันทีที่ความเปียกแฉะแพร่กระจายเต็มร่อง เรือนร่างเว้าโค้งของคุณหนูเกรซก็ลูบคลำตัวเองด้วยความ้าอย่างหนัก!
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ!!!
“อ๊าาาาาา”
“อื้ออออ”
“อ๊ายยยยยย!!!”
อยู่ๆเสียงเนื้อกระทบกันและเสียงหวีดร้องดังสนั่น
เมื่อไอ้พลได้ยินเช่นนั้นมันก็ใจนไม่คิดหน้าคิดหลัง ั้แ่ที่เกิดเื่วันนั้นชายเถื่อนก็ไม่เคยใช้หน้าจอทีวีรถตู้เปิดดูสิ่งที่้าอีกเลย ไฉนเสียงร้องครวญครางของผู้หญิงญี่ปุ่นถึงได้ะโออกมาอีกครั้งได้ เมื่อรถเคลื่อนไหวเลี้ยวเข้าไปใกล้ฟุตบาท ร่างสูงใหญ่ก็รีบลงมาจัดการปิดหน้าจอทีวีในรถตู้ทันที!
“ขอโทษครับคุณหนู ผมสาบานได้ ผมไม่เคยมาแอบเปิดดูอะไรในรถคันนี้อีกเลยนะครับ!”
“….อะไรของแก”
“มันไม่ใช่ผมจริงๆนะครับ”
ไอ้พลนั่งคุกเข่ายกมือไหว้...
ตอนนี้รถตู้คันใหญ่ได้ขับออกมาจากเขตถนนอันวุ่นวายเรียบร้อยแล้ว ข้างทางฟุตบาทที่รถจอดเทียบเต็มไปด้วยตึกร้างเปลี่ยวเหงาและป่าไม้สูงรกกว้าง ชายวัยหลางคนพนมมือพร้อมกับขอร้องอ้อนวอนให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น เนื่องจากความผิดคราวที่แล้วคุณหนูยังไม่ได้ลงโทษอะไรเลย
ถ้าเกิดว่ามีครั้งที่สอง...ยังไงไอ้พลคงต้องหอบข้าวของกลับบ้านนอกแน่ๆ!
“กล้าดียังไง……ถึงมาปิดทีวีของฉัน”
“…..ครับ?”
“แกได้ยินไม่ผิดหรอก”
“ค…คุณหนู…เป็คน…เปิดเองหรอครับ”
“ใช่…ก็นี่มันรถของฉัน….ฉันจะดูอะไรก็ได้…ไม่ใข่หรอ”
“อ้อ….ค…ครับ…ผม….ผมเข้าใจผิดเอง”
ไอ้พลเงยหน้าขึ้นก่อนจะถอนหายใจ แต่แทนที่มันจะรีบผละตัวออกไปและขับรถต่อ เรียวขาขาวๆที่ลากยาวไปถึงโคนน่องกลับทำให้มันหยุดแน่นิ่ง ขนบางๆกลางแคมที่โผล่ออกมาจากกลางง่ามทำให้คนขับรถกระพริบตาปริบๆ ยิ่งได้จ้องมองนานๆ...มันก็ยิ่งรับรู้ได้ถึงความงามของกลีบชบาสองข้างสีชมพู!
“เมื่อเช้าไอ้ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เื่สักนิด ฉันก็เลยอยากจะช่วยตัวเองให้มันจบๆไป”
“….คุณ…คุณหนูครับ”
“….แต่แกดันมาขัดจังหวะซะก่อน”
“ผม…ผมขอโทษครับ”
“เอาเถอะ…..ไหนๆแกก็จอดรถเข้าข้างทางแล้ว….มุดหน้าเถื่อนๆของแก….เข้ามาตรงกลางนี้ทีสิ”
“อ…อะไรนะครับ!?”