หลังจากที่กินข้าวเรียบร้อยและจ้าวอิงได้กำชับให้พ่อลู่อยู่นิ่ง ๆเพื่อรักษาขาและยังบอกให้เสี่ยวเป่ากินขนมและผลไม้ตอนเที่ยงได้ เพราะคนที่นี่ไม่กินมื้อเที่ยงนั้นไม่ดีต่อการเติบโตเลย
ทำทั้งหมดนี้แล้วจ้าวอิงจึงออกเดินทางไปที่ตำบลเพื่อหาซื้อของใช้เสี่ยวเป่าอยากไปกับนางด้วยแต่นางไม่ได้พาเสี่ยวเป่าน้อยไปด้วยเพราะต้องแบกของใช้มากมายเกรงจะแบกไม่ไหวหากนางไปคนเดียวสามารถนำของเก็บในห้วงมิติทุ่นแรงได้
ระยะทางเดินจากหมู่บ้านลู่ไปยังตำบลประมาณสามสิบลี้ได้เดินทางไปกลับใช้เวลาประมาณสองชั่วยาม ไม่รวมเวลาเดินหาซื้อของ หากเผลอเรออาจจะถึงบ้านมืดค่ำได้ดังนั้นนางจึงต้องเร่งฝีเท้า
เส้นทางออกไปจากหมู่บ้านเป็เส้นทางดินเดินเลียบตามชายป่า มีฝั่งหนึ่งเป็ทุ่งนาอีกฝั่งเป็ชายป่าบ้างเป็ลำน้ำผ่าน โชคดีอากาศใกล้เข้าหน้าฝนจึงไม่ร้อนมาก แต่ความชื้นในอากาศมีมากก็ทำให้เหงื่อออกมากเช่นกัน
‘ร่างอ้วน ๆ นี้ไม่ไหวจริง ๆเดินได้ไม่นานก็แทบก้าวต่อไม่ไหวแล้ว’
จริง ๆนางสามารถนั่งเกวียนวัวรับจ้างได้เพราะที่หมู่บ้านมีเกวียนรับจ้างส่งคนเข้าออกหมู่บ้านอยู่เหมือนกันนั่งครั้งละไม่กี่อีแปะเท่านั้น แต่นางไม่ถูกกับชาวบ้านหลายคนแถมยังเคยทะเลาะกับหลานซื่อและลูเกิงเ้าของเกวียนอีกด้วย ดังนั้นนางจึงไม่เป็ที่ต้อนรับหากจะไปขอนั่งเกวียนด้วย
นางต้องรีบลดความอ้วนออกกำลังกายให้ร่างกายนี้แข็งแรงเหมือนร่างเดิมของนางให้ได้จ้าวอิงจึงกัดฟันเดินต่อไป ใช้เวลาเกือบชั่วยามนางก็เดินมาถึงซุ่มทางเข้าเขตตำบลที่มีป้ายไม้ใหญ่ๆเขียนว่า ‘ตำบลเหลียงสี’
จ้าวอิงไม่ได้เข้าไปทันทีแต่นางนั่งพักใต้ร่มไม้ให้ตัวแห้งก่อนเพราะลักษณะรูปร่างนางอ้วนและเหงื่อท่วมตัวเช่นนี้นางคงไม่เป็ที่ต้อนรับของร้านยาแน่นอนแถมอาจจะโดนกดราคาอีกด้วย
โชคดีที่มีลมพัดมาตลอดไม่นานตัวนางก็แห้งเมื่อเดินเข้าเขตตำบลเห็นถนนสายตรงตัดกลางขนาดกว้างประมาณรถม้าสองคันสวนกันได้แบบช้า ๆ ร้านค้ามีทั้งแบบอาคารชั้นเดียวบางที่เป็อาคารสองชั้นแต่ก็ไม่มีสูงมากกว่านั้น
เสียงพ่อค้าเรียกลูกค้าสองข้างทาง มีร้านค้าประมาณสามสิบถึงห้าสิบร้านไม่รวมแผงลอยที่ชาวบ้านที่มาขายของป่า ปูผ้าวางกับพื้นริมถนนถือว่าค่อนข้างเจริญเลยทีเดียว
นางเดินมาเรื่อย ๆ จึงเห็นโรงหมอขนาดสองชั้นดูสะอาดตามีผู้ดูแล้วเคราแพะนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าร้าน และมีหมอกำลังตรวจโรคอยู่เมื่อเห็นหมอนางเลิกคิ้วอย่างสนใจ
คนผู้นี้รูปร่างผอมบางแต่ดูแข็งแรงผิวขาวและยังดูอายุไม่เกินสามสิบห้าถึงสี่ปีแต่ไว้หนวดเคราเต็มหน้าทำให้ดูแก่กว่าอายุจริง ท่าทางการตรวจและพูดคุยกับคนไข้ ดูรู้ว่าเป็ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งบุคลิกเช่นนี้ไม่น่ามาอยู่ในโรงหมอเล็ก ๆ ในตำบลห่างไกลเช่นนี้ได้
จ้าวอิงไม่ได้เข้าไปโรงหมอแห่งนี้ในทันทีนางเดินไปอีกฝั่งของตลาดเพื่อดูว่าที่นี่มีกี่โรงหมอ ที่ไหนน่าจะเหมาะสมมากที่สุด
อีกฝั่งของตลาดมีโรงหมออีกทีเช่นกันที่นี่ใหญ่โตกว่าโรงหมอแรกประมาณสองเท่ามีชายแก่เครายาวแต่งตัวสะอาดสะอ้านดีนั่งอยู่ด้านหน้า มีคนงานกำลังกวาดใบไม้ด้านหน้ายังไม่มีคนไข้หรือคนที่เข้ามาซื้อสมุนไพร
แต่แล้วก็มีหญิงที่แต่งงานแล้วแต่งตัวด้วยชุดที่ดูมีราคาน่าจะเป็ฮูหยินของครอบครัวที่มีอันจะกินเข้ามา
จ้าวอิงไม่ได้เข้าไปใกล้นัก นางมองห่าง ๆแต่ไม่ได้จับจ้องอยู่จุดเดียว
จู่ ๆมีหญิงสองนางเดินผ่านหน้านางพร้อมกัยนินทาหญิงคนหนึ่งที่เพิ่งจะเดินเข้าโรงหมอข้างหน้าไป
“นั้นฮูหยินจางนี่นาข้าได้ยินข่าวว่าสามีนางไม่ได้ออกไปค้าขายหลายวันแถมยังป่วยอีกเงินทองก็ใกล้จะหมดแล้ว เหตุใดนางไม่ไปที่โรงหมอชุ่ยจู๋นะ ที่นั้นท่านหมอไม่ได้หน้าเืเช่นที่นี่”
“ชู่ว ....เ้าอย่าพูดเสียงดัง คนอวดดีแบบนางกลัวเสียหน้าต่างหากล่ะ”
แล้วเสียงของสตรีทั้งสองก็ออกห่างและเบาลงไป
เมื่อได้ยินดังนั้นจ้าวอิงจึงตัดสินใจหันหลังกลับไปที่โรงหมอแห่งแรกที่นางเห็นเมื่อครู่
ผู้ดูแลเห็นหญิงอ้วนที่เมื่อครู่เขาเห็นนางยืนพินิจท่านหมออยู่จึงเดินมาหานางและสอบถามความ้า
“แม่นางไม่ทราบว่า้าพบหมอหรือ”
ผู้ดูแลเคราแพะถามนาง
“ข้ามิได้มาตรวจโรคเ้าค่ะ แต่มาทั้งซื้อและขายสมุนไพรขอสอบถามท่านรับซื้อสมุนไพรหรือไม่”
ผู้ดูแลเคราแพะมองจ้าวอิงเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มตอบอย่างมีมารยาท
“รับซื้อขอรับไม่ทราบว่าแม่นาง้าขายสมุนไพรอันใดหรือ”
“ข้ามีโสมตากแห้งอย่างดีอยากให้ท่านช่วยดูให้หน่อย”
“เชิญที่โต๊ะข้าก่อน”
ผู้ดูแลเดินนำทางนางไปยังโต๊ะตัวสูงคล้ายเคาน์เตอร์แคชเชียร์ในปัจจุบัน
จ้าวอิงเดินตามเขาไป หลังจากมองสำรวจและสูดดมกลิ่นสมุนไพรแล้วนางได้กลิ่นโสมจาง ๆ เห็ดลิ้นจือ เหง็กเต็ก ตังกุ้ยค่อนข้างจะพอดีกับยาแผนจีนที่นางมีเก็บไว้ทีเดียว
จ้าวอิงหยิบโสมห้าสิบปีที่อบแห้งไว้ออกมาสองต้น และเห็ดหลินจือแห้งดอกขนาดฝ่ามือออกมาสองดอกเช่นกัน
นางเลือกที่อายุน้อยสุดคือห้าสิบปีและขนาดเล็กสุดออกมานางไม่อยากโดนคนปองร้าย และคิดว่าเมืองเล็ก ๆเช่นนี้ของคุณภาพระดับเยี่ยมยอดไม่น่ามีให้เห็นเท่าไหร่นักจึงต้องนำที่คุณภาพแย่ที่สุดที่นางมีออกมา และอีกอย่างนางไว้ใจคนเหล่านี้ไม่ได้
เมื่อผู้ดูแลเคราแพะได้เห็นโสมและเห็ดหลินจือที่หญิงอ้วนผู้นี้นำมาวางก็ตาโตแล้วรีบหยิบขึ้นมาตรวจสอบทันที
“ไม่เลว ๆ โสมอายุห้าสิบปีตากแห้งมาอย่างดีไม่ทำให้เสียคุณค่าสักนิด รากไม่มีขาดหาย เห็ดหลินจือนี่ห้าสิบปีเช่นกัน สมบูรณ์ดียิ่งนักท่านรอสักครู่ข้าจะไปตามเถ้าแก่”
ว่าแล้วเขาก็เดินไปห้องตรวจโรค ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมหมอหนุ่มที่นางเห็นตอนที่เดินเข้ามาในโรงหมอแห่งนี้ จ้าวอิงเลิกคิ้วมองอย่างสนใจ
‘ไม่เลวเลยอายุเท่านี้เปิดกิจการเอง’
แต่ก็ยังมีบางอย่างแปลกอยู่ ซึ่งนางก็ปัดตกอย่างรวดเร็วนางแค่หญิงชาวบ้านธรรมดาไม่ใช่นักวิทย์ฯคนเดิมอีกแล้วเสียหน่อย ไม่ต้องระแวดระวังขนาดนั้นก็ได้
เมื่อเถ้าแก่เดินมาก็มองสำรวจนางแต่ก็ไม่มองจนเสียมารยาทหลังจากนั้นจึงตรวจสอบโสมและเห็ดหลินจือ
“แม่นาง ข้าให้ท่านชิ้นละสามร้อยตำลึงเงินรวมทั้งหมดเป็หนึ่งพันสองร้อยตำลึงเงิน ราคานี้ท่านคิดเห็นว่าอย่างไร”
ตามจริงจ้าวอิงคิดไว้แล้วว่าราคาที่ขายออกน่าจะมากกว่านี้อีกเล็กน้อย แต่การค้าต้องมีกำไร
ซึ่งก็ถือว่าเหมาะสมแล้วไม่กดราคาจนมากเกินไปและนางยังอยากค้าขายต่อกับโรงหมอแห่งนี้ต่อไปด้วยนางจึงพยักหน้าตอบรับ
“ได้เอาตามที่ท่านว่าข้ายังมีความ้าซื้อสมุนไพรบางชนิดด้วย”
แล้วนางก็หยิบเทียบยาของพ่อลู่ออกมาแล้วให้จัดชุดยา
“รบกวนจัดยาตามเทียบนี้ให้สักห้าชุด และ เก๋ากี้,ตังกุย,ฮ่วยซัว, ชวงเกียง,เง็กเต็ก,ชะเอม,อึ่งคี้,ตังเซียม เอาอย่างละไม่มาก เท่ากำมือก็พอ รบกวนท่านชั่งมาเท่า ๆกันก็พอเ้าค่ะ”
สองคนในโรงหมอใแล้วจริง ๆแม่นางท่านนี้เรียกชื่อสมุนไพรได้คล่องแคล่ว ดูคุ้นเคยกับสมุนไพรเป็อย่างดีจึงอดถามไม่ได้
“ขอถามแม่นางว่าจะเอาไปทำสิ่งใดหรือมีใบสั่งยาหรือไม่”
จ้าวอิงเข้าใจได้ว่าสมุนไพรเหล่านี้มีสรรพคุณทั้งบำรุงเืบำรุงช่องท้องกระเพาะลำไส้ แต่ก็อดที่จะมองผู้ดูแลให้มากขึ้นอีกนิดไม่ได้เขาช่างรอบคอบเสียจริง
“ข้าขอบอกตามตรงว่าตัวข้าเองพอรู้เื่สมุนไพรอยู่บ้างและยังมีสมุนไพรที่ยังเก็บไว้อีก วันหน้าจะนำมาขายให้โรงหมออีก แต่เก้ารายการที่บอกไปนั้นไม่ขอปิดบังข้าจะนำไปทำอาหารเ้าค่ะ พวกมันเป็เครื่องตุ๋นบำรุงร่างกายคนในครอบครัวข้าเอง”
จ้าวอิงบอกออกไปครั้งเดียวรวมสามเื่ด้วยกันคือหนึ่งนางมีความรู้เื่สมุนไพร สองนาง้าร่วมมือค้าขายกับโรงหมอและสามนางมีความสามารถทำอาหารเป็ยาได้
เถ้าแก่และผู้ดูแลเป็คนฉลาดเพียงฟังก็เข้าใจได้ทันทีเถ้าแก่จึงเอ่ยว่า
“ข้ามีนามว่าฟางหร่ง ส่วนท่านนี้คือผู้ดูแลหลิวหากต่อไปท่านมาโรงหมออีกติดต่อผู้แลหลิวได้เลย”
“เถ้าแก่ฟาง ท่านหลิว ข้าจ้าวอิง สามีข้าแซ่ลู่อยู่ที่หมู่บ้านตระกูลลู่เ้าค่ะ”
“จ้าวซื่อไม่ต้องเกรงใจท่านรอสักครู่ข้าจัดยาที่ท่าน้าให้ก่อน”
“ข้าขอเสียมารยาท เพราะทิ้งคนไข้ไว้ต้องขอตัวก่อน”
“มิต้องเกรงใจข้าเ้าค่ะ เชิญเถ้าแก่จัดการธุระของท่านเถิด”
ผู้ดูแลหลิวกล่าวแล้วก็หันหลังไปจัดการยาเถ้าแก่ฟางเดินกลับไปที่ห้องตรวจโรคแล้วเช่นกันเพราะเขาทิ้งคนไข้ที่อาการไม่หนักรออยู่
ระหว่างนี้จ้าวอิงเดินดูไปรอบ ๆ ห้องโถง
‘อืม...ช่างดูเรียบง่าย โปร่งโล่ง อากาศถ่ายเทดีจัดยาเป็ระเบียบ ไม่มีฝุ่นสักนิด ไม่ปกติสำหรับหมอบ้านนอกเท่าไหร่’
หากคาดไม่ผิดเถ้าแก่ฟางผู้นี้ไม่น่าจะเป็สามัญชนธรรมมดาน่าจะเป็คุณชายตระกูลใหญ่มีเหตุให้ต้องระเห็จมาอยู่พื้นที่ห่างไกลเช่นนี้
‘ดูเหมือนนางจะจินตนาการตานิยายมากเกินไปแล้ว’
จ้าวอิงหารู้ไว้ว่าที่นางคาดเดาค่อนข้างตรงกับความเป็จริงเลยทีเดียว...
•─────❅❀❅─────•
สาระ :
"เหง็กเต็ก" เป็พืชหัวส่วนที่นำมาทำยาคือส่วนราก มีรสชาติหวานปนฝาดเล็กน้อยส่วนใหญ่นำมาทำเป็เครื่องตุ๋น หรือใส่ในบักกุ๊ดเต๋ มีฤทธิ์เย็นช่วยขจัดความร้อนออกจากร่างกาย บำรุงพลังหยิน แก้ร้อนใน ช่วยปรับสมดุลให้ร่างกาย
คุณสมบัติทางยา : รักษาอาการไอแห้งหรืออาการไอแบบมีเสมหะที่เกิดจากความร้อนที่ปอดบรรเทาอาการปวดศีรษะ ช่วยรักษาอาการปวดท้อง ท้องอืด
"ตังกุย" หรือ "โสมตังกุย"ชื่อไทยเรียกว่า "โกฐเชียง" เป็สมุนไพรที่ช่วยเื่การไหลเวียนของระบบเืในร่างกาย
คุณสมบัติทางยา : รสหวาน เผ็ด ขมเล็กน้อย บำรุงตับ หัวใจ และม้ามบำรุงเื ช่วยการไหลเวียนของเื ทำให้ประจำเดือนสม่ำเสมอช่วยบรรเทาอาการปวดไมเกรนและปวดประจำเดือน เป็ยาระบาย
https://www.wongnai.com/food-tips/chinese-herbs?ref=ct
7K
