ทำงานมาจนครบหนึ่งสัปดาห์ รู้สึกดีแล้วก็หายเบื่อไปเยอะ
วันนี้วันหยุด กะจะโทรชวนกิ๊กออกไปหาของอร่อยกินกัน แต่เพื่อนไม่ไป น่าแปลกที่พักนี้กิ๊กบอกแต่ว่าไม่ค่อยสบาย ถามกี่ทีกี่ทีก็ว่าไม่สบาย จะไปเยี่ยมซะหน่อยก็ห้ามโน่นห้ามนี่ น่าสงสัยจริง
เอาไว้เสร็จภารกิจยกเลิกงานแต่งกับชายเต้ที่หล่อนเริ่มดำเนินการไปแล้วให้สำเร็จก่อน จะแวะไปดูเพื่อนสนิทสักหน่อย
เสียงโทรศัพท์มือถือดังและตัวเครื่องสั่นครืดครืดบนโต๊ะรับแขก ปิ่นรีบหยิบขึ้นมากดรับสายกรอกเสียงไปว่า
“ฮัลโหล...โอเค....รออยู่หน้าบ้านนะคะ เดี๋ยวออกไปค่ะ ...ค่ะ” แล้วกดปิด
จากนั้นสาวปิ่นเดินเร็วจนเกือบจะเป็วิ่งไปที่หน้าบ้าน ไปเจอบางคนที่ขับมอเตอร์ไซด์มาจอดรออยู่ ก่อนจะเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขก มือหล่อนถือกล่องพัสดุขนาดเท่าฝ่ามือเข้ามาหนึ่งกล่อง
ปิ่นรีบแกะกล่องออกดูของด้านใน แล้วฉีกยิ้มอย่างพอใจ หยิบของในกล่องใส่กระเป๋ากางเกงขาสั้นของตัวเอง
ภารกิจ บันไดสามขั้นยกเลิกงานแต่ง ที่หล่อนตั้งชื่อไว้แบบขำๆ เริ่มแล้ว ตัวช่วยได้มาแล้ว เหลือแค่เริ่มสเต็ปแรก
สาธุขอให้สำเร็จทีเถิ้ด ปิ่นภาวนาในใจ ก่อนจะเดินไปหลังบ้าน เป้าหมายคือห้องครัว ะโเรียก
“ป้าแวว ป้าแววคะ”
แม่ครัวบ้านหล่อนผู้มีฝีมือทำของกินได้ทุกอย่าง ร้องตอบ
“คะ คุณปิ่น มีอะไรคะ”
“ป้าคะ ปิ่นเบื่อป้าช่วยสอนปิ่นทำเครื่องดื่มที่มันง่าย ๆ ได้มั๊ยคะ”
“ได้ค่ะ ได้ คุณปิ่นอยากให้ป้าสอนทำน้ำอะไรดีค่ะ กระเจี๊ยบ เก็กฮวย หรือเอ...เอาเป็น้ำตะไคร้มั๊ยคะ หอมชื่นใจดี มีประโยชน์ดีด้วย”
“เคร ค่ะ น้ำตะไคร้ดีกว่า ขอตอนนี้เลยได้มั๊ยคะ ป้าว่างหรือเปล่าคะ”
“ว่างค่ะ
สาวสองวัยยิ้มให้กัน คนแก่เดินนำหน้าคนสาวเดินตาม สองคนหายเข้าไปในห้องครัวพักใหญ่ เสียงทำอาหารดังเป็ระยะ ผ่านไปพักใหญ่ ทั้งคู่ช่วยกันทำน้ำตระไคร้จนสำเร็จ
ปิ่นเดินถือเหยือกแก้วใบเขื่อง ข้างในเป็น้ำตระไคร้ น้ำใสสีอมเหลืองนิดหน่อยมีก้อนน้ำแข็งลอยอยู่ดูน่ากิน
สาวน้อยวางเหยือกบนโต๊ะรับแขก แล้วเดินออกไปนอกบ้าน ตรงไปข้างรั้ว ยืดคอมองบ้านพี่ทิศ เมื่อเห็นรถเก๋งของเขาจอดอยู่ ปิ่นยิ้มอย่างมีเลสนัย ก่อนจะกลับเข้ามาในบ้าน ก้มลงมองเหยือกน้ำ ปิ่นจัดแจงเทน้ำตระไคร้ลงแก้ว หยิบของในกระเป๋ากางเกงออกมา เป็ขวดเล็ก ๆ ขนาดเท่านิ้วโป้ง สาวน้อยเปิดฝาขวด เอียงแล้วหยดลงไปในแก้วน้ำตระไคร้
สาวแสบยกแก้วน้ำตระไคร้ขึ้นตรงหน้า เพ่งมองราวมันคือน้ำวิเศษ สาวน้อยฉีกยิ้มขึ้นมาอีก เดินถือแก้วน้ำตระไคร้ออกไปหน้าบ้านทันที
ปิ่นเดินถือแก้วน้ำตระไคร้ไปกดกริ่งหน้าบ้านของชลทิศ รอสักพักชายหนุ่มออกมาเปิดประตูรับด้วยความสงสัย
“มีอะไรเหรอ ปิ่น”
“คือ เอ่อ..”
ปิ่นลดสายตามองแก้วน้ำในมือ ชลทิศมองตาม แล้วหญิงสาวก็บอกว่า
“พอดีปิ่นเบื่อ เลยหัดทำน้ำตระไคร้ เลยเอามาให้พี่ทิศลองชิมดู นี่ค่ะ”
“ฮึ ฮึ ฮึ”
ชลทิศไม่ตอบ แต่หัวเราะแทน
ปิ่นหน้างอตวัดเสียงใส่อย่างไม่พอใจ
“พี่ทิศหัวเราะอะไรคะ”
“ปล๊าว... ก็ไม่คิดว่า คนอย่างปิ่น จะทำน้ำตระไคร้”
“ทำไม คนอย่างปิ่นทำไม คนเขาอุตสาห์ทำมาให้.. ชิ... ไม่กินก็ไม่เป็ไร”
ปิ่นงอน ทำท่าจะหันหลังกลับ เสียงชลทิศพูดสวนทันทีว่า
“ก็ได้ กินก็ได้ ไม่รู้กลายเป็คนใจน้อยไปั้แ่เมื่อไหร่ ล้อเล่นแค่นี้มา เอามา”
ชายหนุ่ม รับน้ำในแก้วจากหญิงสาวมาถือไว้ ก่อนจะยกดื่มไปครึ่งแก้ว
ปิ่นมองชายหนุ่มกินน้ำตระไคร้แล้วยิ้มแก้มป่อง ก่อนจะแกล้งถามเขาว่า
“พี่ทิศคะ พงศ์กับน้องดาไม่อยู่เหรอ”
“พงศ์นะ ยังไม่กลับ มันโทรมาบอกว่าจะนอนค้างบ้านเพื่อน อีกสองสามวันจะกลับ ส่วนน้องดา ไปเรียนพิเศษั้แ่เช้าแล้ว กว่าจะกลับก็เย็น ปิ่นถามทำไมเหรอ”
“ปิ่นก็ถามไปงั้นเอง เออ... พี่ทิศพี่ทิศมีดิ๊กชั่นนารี่มั๊ยค่ะ พอดีของปิ่นมันขาด ปิ่นทำงานค้างอยู่ วันจันทร์ต้องส่งนายด้วย ขอยืมหน่อยได้มั๊ยคะ”
“อ๋อ ได้ซิ เข้ามาในบ้านก่อนเดี๋ยวพี่ไปหยิบของพี่มาให้”
ชลทิศเดินนำหน้าสาวน้อยเข้าบ้านของตัวเอง ปิ่นเดินตามติด ๆ ชายหนุ่มพยักหน้าให้ปิ่นรอตรงดโซฟารับแขก ตัวเองขึ้นไปบนห้อง สักพัก เสียง
“ตึง”
ดังขึ้น คล้ายเสียงของใหญ่หล่นหรือตก
ปิ่นรีบวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นบนทันทีที่ได้ยินเสียง เห็นประตูห้องเปิดอ้าอยู่ หญิงสาววิ่งเข้าไปในห้อง ภาพที่เห็นคือ
ชลทิศนอนนิ่งบนพื้นห้อง ปิ่นถลันเข้าไปคุกเข่าบนพื้นข้างตัวเขา หญิงสาวเขย่าตัวเขาปากเรียก
“พี่ทิศ พี่ทิศ คะ”
แต่เงียบ
ปิ่นลุกขึ้นยืนกอดอกมอง แล้วยิ้มแก้มตุ่ย พูดกับตัวเองเบา ๆ ว่า
“ภารกิจ บันไดสามขั้นยกเลิกงานแต่ง สเต็ปแรกสำเร็จแล้วขอโทษนะคะพี่ทิศ ปิ่นจำเป็”
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
639
![[END]หนีซอมบี้อยู่ดีๆ ทำไมมาโผล่ยุค 1968](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685074479_664739.webp)
