[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น

บทที่ 47  ของฝาก

เมื่อออกมาจากห้องของลู่จินฉวน ใบหน้าของลู่กัวจื่อก็มืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด

ในที่สุดเขาก็เข้าใจสาเหตุที่เหวินหน่วนปฏิเสธเมื่อวาน ไม่ใช่เพราะเธอเล่นตัวและทำให้ดูคว้ามายาก แต่เป็นเพราะเธอไปมีใจให้คนอื่นแล้ว

และบุคคลนั้นคือลู่จินฉวน

สิ่งที่เกิดขึ้นบนภูเขาในวันนั้น เขาทำมันอย่างลับ ๆ ลู่จินฉวนอาจไม่รู้เรื่องนี้ แม้ว่าจะรู้แต่ก็ไม่มีหลักฐาน ลู่จินฉวนไม่สามารถทำอะไรเขาได้

น่าเสียดาย ถ้าตายไปได้มันจะดีสักเพียงใดกัน!

ทว่าตอนนี้ร่างกายของลู่จินฉวนกลับฟื้นตัวได้ดีกว่าที่เขาฟื้นตัวเสียอีก!

นึกถึงเรื่องนี้แล้วลู่กัวจื่อก็หงุดหงิด

ทุกวันนี้เขายังคงคิดอยู่ว่าจะมีใครในโลกนี้ที่ทำให้หญิงสาวในหมู่บ้านมีความมั่นใจที่จะต่อต้านการแต่งงานที่ดีกับตัวเขา

เขาเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานปูนซีเมนต์จากเมืองหลวง

ในรัศมีสิบลี้ มีผู้หญิงสองคนที่ดูมีคุณสมบัติพอจะเป็นลูกสะใภ้ในดวงใจแม่ของเขา

แต่แน่นอน ลู่กัวจื่อไม่คิดว่าผู้หญิงสองคนนั้นเป็นคนโง่

พวกเธอก็มีทั้งงานและเงินเดือน ไม่ต้องพูดถึงการต้องมาเลี้ยงลูก ๆ ของเขาสองคน ต่อให้ไม่แต่งงานกับเขา พวกเธอก็จะมีอนาคตที่ดีอยู่แล้ว

แต่เหวินหน่วนที่เป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงไร้การศึกษาในหมู่บ้านกลับกล้าปฏิเสธเขา

เดิมทีลู่กัวจื่อคิดว่าเธอกำลังเล่นตัวเพื่อให้ได้สินสอดทองหมั้นหรืออะไรบางอย่างเพิ่มขึ้น

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ชอบเขาเลยจริง ๆ

ลู่กัวจื่อรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

"เหวินหน่วน" ลู่กัวจื่อยิ้ม "เธอดึงดูดความสนใจของฉันได้สำเร็จแล้ว!" 

ในครัวหลังโรงอาหาร เหวินหน่วนที่เพิ่งจัดของเสร็จรู้สึกหนาวสั่นและจามสองสามครั้ง

“ใส่เสื้อผ้าบางไปหรือเปล่า?” ผู้เฒ่ากั่วพูดด้วยรอยยิ้ม “ฤดูใบไม้ผลิยังหนาวอยู่นะ ระวังตัวด้วย"

“อาจมีคนกำลังนินทาหนูก็ได้” เหวินหน่วนไม่สนใจ

เมื่อลู่กัวจื่อออกมาจากฐานทัพ เขาขอให้ซุนเฉาช่วยตรวจสอบสิ่งที่เกิดขึ้นกับเหวินหน่วนเมื่อเร็ว ๆ นี้

ซุนเฉารู้สึกสงสัยเล็กน้อย "คุณเคยเห็นเธอมาก่อนหรือเปล่า" 

ลู่กัวจื่อจำได้ว่าเขาเคยขอให้ซุนเฉามอบของขวัญปีใหม่ให้เหวินหน่วนเมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา "นายเคยเห็นเธอแล้ว เป็นไงบ้าง"

จากนั้นซุนเฉาบอกกับลู่กัวจื่อว่าเหวินหน่วนปฏิเสธอย่างไร…

"น่าสนใจดี" ลู่กัวจื่อเหลือบมองซุนเฉาด้วยรอยยิ้ม

หลังของซุนเฉาสั่นสะท้าน "ลู่… ผู้อำนวยการลู่ เหวินหน่วนเป็นคนแค่เด็กบ้านนอก ทำไมคุณต้องพยายามคว้าเธอมาให้ได้ด้วย…"

“ไม่" ลู่กัวจื่อยิ้มและสูบบุหรี่ในมือของเขาก่อนจะโยนมันทิ้งไปและกระทืบที่พื้นอย่างแรงแล้วพูดขึ้นว่า "ฉันจะแต่งงานกับเธอ"

“ไปซื้อเหล้าองุ่นดี ๆ สักขวดแล้วส่งไปให้ว่าที่พ่อตาของฉัน" เขาบอกซุนเฉา "เขาน่าจะเข้าใจความหมายฉันนะ”

“ไม่ใช่ว่านายบอกกับฉันว่าน้องชายของเหวินหน่วนอยากทำงานในโรงงานปูนเหรอ?” เขาหยุดซุนเฉาที่กำลังจะออกไป “งั้นก็จัดการได้เลย แต่อย่าเล่นบทคนดีเกินไป แค่… ถ่วงเวลาไว้สักหน่อยก็พอ"

ถ้าเหวินหน่วนมีเหตุผล การให้งานที่ดีกับเหวินเชี่ยงก็จะเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย

ซุนเฉาทำงานได้รวดเร็วมาก วันต่อมาเหวินเฟิงฉีกลับมาจากข้างนอกและเห็นรถของซุนเฉาจอดอยู่ที่ประตูบ้าน

เมื่อเห็นเหวินเฟิงฉี ซุนเฉาก็พูดด้วยความเคารพว่า "ผู้อำนวยการรู้ว่าคุณชอบดื่ม บังเอิญมีคนในที่ทำงานส่งเหล้ามาให้สองขวด ผู้อำนวยการไม่รู้ว่านี่เป็นเหล้าที่ดีหรือเปล่า แต่เขาคิดว่าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการชิมเหล้า เขาจึงขอมอบมันให้คุณครับ”

ผู้เชี่ยวชาญ?

เหวินเฟิงฉีฟังแล้วรู้สึกเหมือนว่าเขากลายเป็นปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ไปแล้ว "ถูกต้อง แค่ดมกลิ่นก็รู้ได้เลยว่าเป็นเหล้าชั้นดี!" 

เขาต้อนรับซุนเฉาอย่างมีความสุข

“เหล้าดี” เขาสูดกลิ่น “เหล้าดี”

เขามึนเมาไปกับมันจริง ๆ

พูดตามตรง ซุนเฉาดูถูกคนแบบนี้เป็นอย่างมาก แต่เขาก็ต้องอดทนไว้ ใครให้อีกฝ่ายมีลูกสาวเป็นเหวินหน่วนล่ะ?

จากนั้นเขาก็กล่าวชมสองสามคำ "คุณคือว่าที่พ่อตาของผู้อำนวยการ หลังจากนี้ถ้ามีเหล้าดี ๆ คุณจะได้รับมันก่อนใคร" 

ว่าที่พ่อตา?     

มือของเหวินเฟิงฉีหยุดลง นี่หมายความว่าลู่กัวจื่อยังอยากแต่งงานกับเหวินหน่วนเหรอ?     

เขายิ้ม “ฝากบอกผู้อำนวยการทีว่าผู้หญิงคนนั้นนิสัยไม่ดีและดื้อมาก แต่เมื่อวานผู้อำนวยการได้เจอกับย่าหนีแล้ว แม้ว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน แต่ฉันเฝ้าดูเธอเติบโตมาตั้งแต่เล็ก ถ้าเขาได้แต่งงานกับเธอ เธอจะเป็นภรรยาที่มีคุณธรรมแน่นอน เธอจะเป็นสะใภ้ที่น่าภาคภูมิใจของตระกูลหวัง”     

เหวินเฟิงฉีอวดว่าไม่มีสิ่งใดในท้องฟ้าหรือไม่มีอะไรในโลกที่เทียบกับโจวย่าหนีได้     

ซุนเฉาแอบด่าอยู่ในใจ ‘ถ้ามีพ่อแบบนี้อยู่ในบ้าน เป็นฉันก็คงไปหาคนอื่นมาเป็นพ่อแทนเช่นกัน! ใครบ้างที่มันดูแคลนลูกตัวเองและยกยอลูกคนอื่นแบบนี้?’     

ซุนเฉาสงสัยด้วยซ้ำว่าโจวย่าหนีเป็นคนที่ทำให้ร่างกายของเหวินเฟิงฉีรุ่มร้อนในตอนกลางคืนหรือเปล่า?     

ถ้าเหวินหน่วนรู้ว่าซุนเฉาคิดอะไรอยู่ในใจ เธอคงหัวเราะเสียงดังออกมาอย่างแน่นอน เธอเองก็อยากรู้คำตอบของคำถามนี้เหมือนกัน     

หลังจากออกจากบ้านของเหวินเฟิงฉีมาได้ในที่สุด ซุนเฉาก็เช็ดเหงื่อออกจากหน้าผากของเขา     

ไอ้บ้านี่มันจ้อได้ไม่หยุดจริง ๆ     

เขาตีหน้าซื่อและเล่นโง่ ๆ กับเขาตามน้ำไปเรื่อย ๆ เท่านั้น     

เมื่อนึกถึงใบหน้าของเหวินเฟิงฉีเมื่อครู่นี้ ซุนเฉาก็ไร้คำที่จะพูดกับผู้อำนวยการของเขา พ่อตาคนนี้ต่ำตมเกินไปจริง ๆ     

เมื่อเหวินหน่วนออกมาจากบ้านของหูเสี่ยวหลิง เธอก็เห็นซุนเฉายืนอยู่ที่ประตูลานบ้านครอบครัวเหวิน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาและเธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่     

เธอเดินต่อไปและกลับบ้านพร้อมหนังสือในอ้อมแขน     

"คุณเหวิน" ซุนเฉามองที่เหวินหน่วนพร้อมกับเผยรอยยิ้มบนใบหน้า "เราพบกันอีกแล้ว"     

เมื่อเห็นหนังสือในอ้อมแขนของเธอ เขาก็รู้สึกประหลาดใจ

เมื่อเร็ว ๆ นี้ เหวินเฟิงฉีเล่าว่าเหวินหน่วนไม่รู้จักตัวอักษรสักตัวด้วยซ้ำ เธอไม่สามารถเปรียบเทียบกับโจวย่าหนีที่จบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมได้ หญิงสาวไม่คู่ควรกับลู่กัวจื่อเลย

"คุณเอาหนังสือเล่มนี้มาจากไหน?" เขามองไปที่เหวินหน่วน "ถ้าคุณเหวินชอบอ่าน ผู้อำนวยการของฉัน…"

“เกี่ยวอะไรกับนาย" เหวินหน่วนมองเขาด้วยสายตาเย็นชา

ซุนเฉา "..."

เขาเอือมระอาครอบครัวนี้จริง ๆ พวกเขาไม่มีมารยาทกันเลย

ผู้อาวุโสก็ไม่ทำตัวเหมือนผู้อาวุโส

เด็กสาวในครอบครัวก็ปากเสียมาก!

เขาแค่อยากรู้อยากเห็นไม่ได้หรือไงกัน?

ทุกครั้งที่เหวินหน่วนคิดว่าเมื่อชีวิตที่แล้วซุนเฉาเป็นลูกน้องของลู่กัวจื่อ บ่อยครั้งที่เขาช่วยลู่กัวจื่อปกปิดและหลอกลวงเธอ เธอก็รู้สึกขยะแขยง

ยังต้องให้เธอพูดสุภาพด้วยเหรอ? ฝันไปเถอะ!

หลังจากกลับมาถึงบ้านพร้อมกับหนังสือ เหวินหน่วนก็นั่งอยู่หน้าโต๊ะและเริ่มวางแผนอย่างจริงจัง เธอและหูเสี่ยวหลิงเริ่มเรียนหนังสือเล่มที่สองแล้ว

บอกเลยว่ามันค่อนข้างยาก

“เหวินหน่วน” แม่เฒ่าจ้าวเรียกเธอจากห้องถัดไป “อย่านอนดึกมากนะลูก พรุ่งนี้ต้องไปทำงาน"

 “ค่ะ คุณย่า” เหวินหน่วนตอบเรียบ ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง

ขณะที่กำลังคิดโจทย์เลขในหนังสือ จู่ ๆ เธอก็ได้กลิ่นมินต์จาง ๆ ที่ปลายจมูกตามด้วยเสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ของชายคนนั้น

เธอเงยหน้าขึ้นมองอย่างตื่นเต้นและเห็นลู่จินฉวนยืนอยู่ใต้หน้าต่าง

“อาลู่ ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?” เหวินหน่วนถามเสียงเบา

ลู่จินฉวนยกของในมือขึ้น

มันเป็นของฝากจากญาติที่ลู่กัวจื่อนำมาจากเมืองหลวง

หากเป็นตามปกติเขาคงไม่ต้องการมันอย่างแน่นอน แต่เมื่อเขาเห็นเกี๊ยวในกล่องอาหารกลางวันอะลูมิเนียมในวันนี้ ลู่จินฉวนยอมรับมันไว้ด้วยเหตุผลบางอย่าง

เขาไม่ชอบกินของพวกนี้เลยเอามาให้สาวน้อยกินแทน

"อาหารสำหรับคุณและคุณย่า" ลู่จินฉวนเข้ามาในห้อง วางของบนเตียง และเหลือบมองหนังสือบนโต๊ะของเธอ "ทำไม่ได้เหรอ?" 

เหวินหน่วนพยักหน้า เธอเขินอายเล็กน้อย "มันยากเกินไป”

เธอเคยคิดว่าตัวเองเก่งคณิตศาสตร์ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเป็นเพราะคำถามก่อนหน้านี้ง่ายเกินไป

"ขอฉันดูหน่อย" ลู่จินฉวนพูดขึ้น

เหวินหน่วนยื่นหนังสือให้เขาโดยไม่รีรอ