สองวันต่อมา...
วันนี้ก็เป็วันที่เมย์และเดม่อนจะได้ไปเรียนร่วมกันเป็ครั้งแรก
“นายพร้อมหรือยัง?”
“แปปนึงนะ”เดม่อนพูดก่อนที่จะหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพาย “โอเค พร้อมแล้ว”
“ไม่อยากเชื่อเลยว่าวันนี้ฉันจะต้องเรียนกับนาย”
“ทำไมล่ะเธอไม่ชอบฉันหรอ?”
“แหมก็ดูที่นายทำสิ เมื่อวานนายก็เข้าไปในห้องฉันโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตอีกฉันต้องทำความสะอาดขนของนายที่ตกอยู่ในห้องฉันอีก”
“ทำเป็บ่นไปนะแม่คุณ”เดม่อนแซว
“ฮึ่ย! น่าหมั่นไส้ที่สุด” เมย์บ่น
“แล้วสรุปเราจะไปกันมั้ยเนี่ย?” เดม่อนถาม
“เอาล่ะไปกันก็ได้” เมย์พูดก่อนที่จะเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของเธอ
“ฉันขับให้เอาไหม?” เดม่อนถาม
“ทำไมล่ะ?” เมย์ถาม
“ก็ดูขนาดตัวระหว่างฉันกับเธอสิถ้าให้ฉันซ้อนท้ายเธอ คาดว่าเราไม่น่าจะไปถึงมหาลัยหรอก” เดม่อนพูด
“ก็ได้ๆ”เมย์พูดก่อนที่จะโยนกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ให้กับเดม่อน
“บรืนๆ”เดม่อนสตาร์ถรถก่อนที่เมย์จะขึ้นมาซ้อนท้าย
“ลืมถามเลย...นายขี่เป็....บรืน.....”ก่อนท่ะเมย์จะได้ทันถามอะไร เดม่อนก็บิดคัดเร่ง และพุ่งออกไปอย่างเร็ว
“กรี๊ด!!!!” เมย์ร้องเสียงหลง พร้อมกับกอดเอวของเดม่อนอย่างแน่น
“บรืน...เอี๊ยด...”เขาหักเลี้ยวโค้งอย่างรวดเร็วจนมองไม่เป็ข้างทาง
“เ้าบ้า! ขับให้มันช้าๆหน่อยสิ!” เมย์ะโแต่ดูเหมือนว่าเดม่อนจะไม่ได้ยิน และยังคงขับด้วยความเร็วต่อไป
“เอี๊ยด...”ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงตึกของคณะ
“เป็ยังไงบ้างล่ะ?” เดม่อนถามก่อนที่จะหันไปมองเมย์ และเมื่อเขาหันไปมอง “อุ๊บฮ่ะ!!ๆ...” เขาหัวเราะออกมา เนื่องจากว่าสภาพของเมย์ตอนนี้ผมฟูกระจายเนื่องจากการขี่มอเตอร์ไซค์ด้วยความเร็ว
“บ้า! นายมันบ้าที่สุด!” เมย์ะโก่อนที่จะเข้ามาทุบตีที่แขนเขาแต่เขาก็ป้องกันได้ตลอด
“นายมันบ้า”เมย์พูดพลางเอาหวีเซตผมให้กลับเป็ทรงเดิม
“เอาล่ะจะไปได้หรือยัง?” เดม่อนถาม “ฉันเป็เด็กใหม่นะ”
“ฮึ่ย...ก็ได้ตามฉันมา” เมย์พูดก่อนที่จะเดินนำเดม่อนเข้าไปในตึกของคณะ
ห้องเรียนของพวกเขาอยู่ที่ชั้นสองของตึกคณะ
“ว้าวเมย์เธอไปควงใครมาน่ะ?” เจสทักระหว่างทาง
“เออ...ไม่ใช้สักหน่อย...นี่...เดม่อนเขาเป็นักศึกษาแลกเปลี่ยนจากอีกมิติน่ะ” เมย์พูดแนะนำ
“หรอ? ฮืม...” เจสค่อยๆเดินเข้ามาหาเดม่อน “นายคือเดม่อนใช่ไหม?”
“ใช่...ฉันชื่อเดม่อนแล้วคุณล่ะครับ?” เดม่อนถามด้วยมาดสุภาพบุรุษ
“ฉันชื่อเจสยินดีที่ได้รู้จัก” เจสยื่นมืออกมา
“ผมเดม่อนยินดีที่ได้รู้จัก” เดม่อนจับมือกับเจส
“แหมนายดูเป็สุภาพบุรุษนะเนี่ย” เจสแซว “พวกนายสองคนก็ดูเข้าคู่กันดีนะ”
“ไม่! เธอจะบ้าหรอ!” เมย์พูด หน้าเธอแดงด้วยความเขินอาย
“อย่าไปว่าเธอสิเข้าใจมั้ยทีรัก...” เดม่อนพูดพลางจ้องมาที่เมย์ด้วยสายตาที่มีเล่ห์นัย
“ฮึ่ยนายมันบ้า!” เธอพูดพลางตีไปที่แขนของเดม่อน
“นี่ฉันเจ็บนะ” เขาพูดบ่นพลางลูบริเวณที่โดนตีไป
“ว้าวๆนี่ใครกันเนี่ย?” มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลังของพวกเขาและเมื่อพวกเขาหันไปมอง พวกเขาก็เห็นจอห์น และเพื่อนสนิท(สมุน) ของเขาเดินเข้ามาหา
“ว่าไงเมย์”จอห์นถามพลางเสยผมของเขา
“ก็สบายดี”เมย์ตอบห้วนๆ
“แล้วเธอล่ะเจส”
“ก็เหมือนกันค่า...”เจสตอบ ตัวของเธอแทบละลายด้วยความหล่อเหลาเอาการของเขา
“อ่า...แล้วนี่ตัวอะไรเนี่ย?” จอห์นถามพลางมองมาที่เดม่อน
“เออ...สวัสดีฉันชื่อเดม่อน เป็มนุษย์หมาป่า” เดม่อนพูดแนะนำตัวพลางยื่นมือออกไปทำท่าจับมือ
แต่จอห์นกลับไม่จับมือด้วย
“ฮึ่ย! ฉันไม่จับมือกับตัวประหลาดหรอก” จอห์นพูดเหยียด
“นี่จอห์นให้มันน้อยๆหน่อยสิ!” เมย์เข้าไปห้าม
“อะไรของเธอทำไมเธอถึงปกป้องมันฮ่ะ!” จอห์นพูด “หรือว่าเธอจะ...”
“ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย! เขาเป็นักศึกษาแลกเปลี่ยนจากต่างมิติเลยนะ นายให้เกียรติเขาหน่อยสิ”
“หึเกียรติอะไรกัน เธอสนใจเื่นั้นด้วยหรอ?”
“ใช่ๆ”เพื่อนของจอห์นพูดเสริม
“เห้! ใจเย็นๆกันก่อนทุกคน” เจสเข้ามาห้าม “เรารีบเข้าห้องกันก่อนดีกว่า”
“ก็ได้...”จอห์นพูดก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนของเขา
“ก็...นี่แหละจอห์น”เจสพูดพลางถอนหายใจก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องเรียน
“เดม่อน...นายเป็อะไรหรือเปล่า?” เมย์ถามเพื่อนหนุ่มของเธอ
“ก็...ไม่เป็ไรหรอก”เขาตอบ “เข้าห้องกันดีกว่า”
.
.
.
.
.
.
หลังจากเลิกเรียน
“นี่เดม่อนนายอยากกินอะไรไหม?”เมย์ถามระหว่างที่เดินออกมาจากห้อง
“อืม...ก็ได้แล้วเธออยากกินอะไรล่ะ?” เดม่อนถาม
“ฉันอยากพานายไปกินสิ่งนึงมาก”เมย์พูดอย่างตื่นเต้น
“มันคืออะไรหรอ?”
“น้ำแข็งใส”เมย์ตอบ
“อืม...ฉันขอผ่านแล้วกัน”
“ทำไมล่ะ?”
“ฉันไม่เคยกินมาก่อนเลยน่ะสิ”
“ฉันเลี้ยง”เมย์พูด
“อืม...งั้นไปก็ได้”เดม่อนพูด
“แหมเห็นของฟรีเป็ไม่ได้เลยนะเนี่ย”
“แน่อยู่แล้ว”
.
.
.
.
.
.
จากนั้นพวกเขาก็นั่งรถมอเตอร์ไซค์จนมาถึงที่หน้าร้านน้ำแข็งใสร้านนี้เป็ร้านตั้งอยู่ในตึกแถว มีโต๊ะให้นั่งภายในร้าน
“เอี๊ยด...”เมย์ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปข้างในร้าน ซึ่งมีคนนั่งอยู่เป็จำนวนมาก
“เรานั่งโต๊ะนี้แล้วกัน”เมย์ชี้ไปที่โต๊ะสำหรับนั่งสองคน
“ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีคะ?” พนักงานเดินมาถาม
“ฉันขอพาร์เฟต์สตอเบอรี่ค่ะ”เมย์สั่ง
“แล้วคุณผู้ชายจะรับอะไรดีคะ?”
“ผมขอไม่สั่งแล้วกันนะครับ”เดม่อนตอบ “ผมจะแบ่งกันกินกับเธอ”
“โอเคค่ะ”พนักงานสาวพูดก่อนที่จะเดินไปวางออเดอร์
“เป็ยังไงล่ะเดม่อน”เมย์พูด
“อืม...ร้านก็ดีแหละ”เขาตอบ “คล้ายๆกับที่โลกของฉันเลย”
“ว้าวโลกของนายมีอะไรอย่างนี้ด้วยหรอ?”
“ก็แน่อยู่แล้วสิ”เขาพูด ระหว่างนั้น
“ขอโทษนะคะของที่สั่งได้แล้วค่ะ” พนักงานเสิร์ฟพูดก่อนที่จะวางถ้วยน้ำแข็งใสลงบนโต๊ะ “สตอเบอรี่พาร์เฟต์หนึ่งที่ค่า”
“โห...หน้าตาดูสวยดีแฮะ”เดม่อนพูดก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมาแล้วถ่ายรูปน้ำแข็งใสสีสันสวยงามตรงหน้าเอาไว้ก่อนที่จะหยิบช้อนขึ้นมา ตักน้ำแข็งใส แล้วตักเข้าปากของเขาทันที
“เป็ยังไงบ้างล่ะ?” เมย์ถาม
“อืม!อร่อยดีแฮะ” เดม่อนพูด “หวานเปรี้ยว และเย็นกำลังดี”
“เห็นไหมฉันบอกแล้ว”
“ที่โลกของฉันมันไม่อร่อยเท่านี่เลยแฮะ”
.
.
.
.
หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็จัดการน้ำแข็งใสจนหมด
“อืม...อร่อยดีแฮะ”เดม่อนพูด “เดี๋ยวไว้คราวหลังฉันมาอีก”
“เอาล่ะเรารีบกลับบ้านดีกว่า”
.
.
.
.
หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็ขับมาถึงบ้าน
“เชิญก่อนเลย”เดม่อนพูดก่อนที่จะเปิดประตูให้เมย์เข้าไปก่อน
“แหมนายไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยนี่” เมย์พูดก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้าน
“อ้าวพี่กลับมาแล้วหรอคะ?” ลิซพูดทักทั้งสอง“วันนี้เป็ยังไงบ้างคะ?”
“ก็สบายดีแหละ”เมย์ตอบ “ทุกๆอย่างเป็ไปตามปกติ”
“เดี๋ยวฉันขึ้นไปก่อนนะ”เดม่อนพูดก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนห้องนอนของเขา
เมย์ค่อยๆเดินไปเอาโน้ตบุคของเธอขึ้นมาเล่น ก่อนที่เธอจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าของเธอเพื่อหาแฟลชไดรฟ์ของเธอ
“อ้าวหายไปไหนแล้วล่ะ?” เธอคิดเพราะว่าเมื่อเธอล้วงเข้าไปเธอกลับพบว่าแฟลชไดรฟ์ของเธอหายไป
“น่าจะอยู่กับเดม่อนแน่ๆ”เธอคิดก่อนที่จะเดินขึ้นไปที่ห้องของเขา
“เอี๊ยด...ด”“เดม่อน..นายอยู่ไหม?”เมย์เรียกถามแต่ไร้ซึ่งเสียงตอบ
“เขาหายไปไหนกัน”เธอคิดก่อนที่จะเดินไปรอบๆห้องเพื่อหาเฟลชไดรฟ์ แต่เธอก็หาไม่เจอ
“เอี๊ยด...ปัง!” จู่ๆประตูก็ปิดลง และเมื่อเธอหันไปมองเธอก็เห็นเดม่อนกำลังยืนอยู่ที่ประตู “นี่เธอเข้ามาในห้องของฉันได้ยังไง?”
“แล้วไงล่ะ! ฉันเป็เ้าของบ้านนี่ ฉันจะเข้าที่ไหนเมื่อไหร่ก็ได้” เมย์พูด
“แต่ฉันรู้ว่าเธอมาตามหาอะไร” เขาพูดก่อนที่จะหยิบแฟลชไดรฟ์ของเมย์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงของเขา
“นี่! เอามาเดี๋ยวนี้นะ!” เธอพูดก่อนที่จะเข้าไปแย่งมันมาแต่ก็เปล่าประโยชน์เพราะตัวของเธอเล็กกว่าเขา
“เธอเข้ามาในห้องฉันโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต”เขาบอกเธอ
“แล้วไงล่ะ! ฉันเป็เ้าของบ้านนี้! ฉันจะทำอะไรก็ได้!” เธอพูดพลางพยายามคว้าเอาแฟลชไดร์ฟมาให้ได้
“อ้าวเ้าของบ้านนี้ไม่ใช่พ่อแม่ของเธอหรอ?”เขาถามพลางชูแฟลชไดร์ฟให้สูงขึ้นจนเธอเอื้อมไม่ถึง
“ก็ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่ไง! ฉันเลยเป็เ้าของบ้านแทน!” เธอพูด“เอาแฟลชไดร์ฟมาได้แล้ว!”
“ก๊อกๆ”“พี่คะ พี่ต้องมาดูอะไรนี่สิ” ลิซเคาะประตูเรียกทั้งสอง
“จ่ะๆเดี๋ยวพี่ลงไป” เมย์พูดก่อนที่จะหันมามองเดม่อน “น้องสาวฉันเรียกแหนะ”
“โอเคๆวันนี้ฉันยอมให้ก็แล้วกัน” เดม่อนพูดก่อนที่จะยื่นแฟลชไดร์ฟให้กับเมย์ แล้วทั้งคู่ก็เดินลงไปชั้นล่าง
End
Chapter3
1K
