หนูน้อยผู้เป็นที่รักของเหล่าจอมโจรแห่งขุนเขา

บทที่ 37 ตำหนักหลี่เหอ 

อู่อิงเหนียงมาถึงพอดี ทำให้ทุกคนในครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตากัน

เมื่อกลับถึงบ้าน เซวียเช่อและซูจือจือก็ได้เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในสำนักศึกษาในช่วงหลายวันที่ผ่านมาให้ครอบครัวฟัง

ผู้เฒ่าฉินส่ายหน้าพลางเอ่ย "เจ้าเด็กโง่ ถ้าถูกรังแกในสำนักศึกษาก็ควรส่งข่าวกลับมาแต่แรกสิ"

ขงหวู่พยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้าง ๆ

ซูจือจือกล่าวอย่างสงสัย "ข้าส่งจดหมายมาแล้วนะ"

นางหันไปมองรอบ ๆ "อาเป่าอยู่ที่ใดหรือ?"

เอี๊ยก--

เงามืดทาบทับลงมาจากด้านบน อาเป่าร่อนลงมา

ซูจือจือเดินไปลูบหัวอาเป่า "อาเป่า เจ้าไปที่ใดมา เหตุใดเพิ่งส่งจดหมายมาถึง?"

อาเป่าส่งเสียงร้อง "เอี๊ยก เอี๊ยก" พลางก้มลงมองกรงเล็บของตัวเอง

บนกรงเล็บนกอินทรีมีจดหมายผูกติดอยู่สองฉบับ

ห่าวเหรินแกะจดหมายออกมา

ฉบับหนึ่งเป็นจดหมายที่ซูจือจือเขียนไว้ก่อนหน้านี้ อีกฉบับเป็นจดหมายที่ไป๋สวินเขียนตอบกลับมา

ห่าวเหรินอ่านจดหมายของไป๋สวินแล้วใช้นิ้วหัวแม่มือกับนิ้วกลางนวดขมับทั้งสองข้าง

อู่อิงเหนียงรับจดหมายมา "อาเหริน เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

ห่าวเหรินส่งจดหมายให้ "จดหมายของจือจือถูกอาเป่านำไปส่งบนเขา พวกเขาบอกว่าจะลงจากเขา"

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูจือจือพลันสว่างไสวขึ้นมา นางปรบมือพลางเอ่ย "พวกเขาจะมากันทั้งหมดเลยหรือ? วิเศษจริง!"

ห่าวเหรินมองรอยยิ้มไร้กังวลของซูจือจือ ความรู้สึกในใจก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

หากว่าเรื่องราวในปีนั้นไม่เคยเกิดขึ้น บางทีจือจืออาจจะได้เล่าเรียนในวังก็เป็นได้

ด้วยนิสัยเช่นนี้ของนาง ไม่รู้ว่าจะเป็นภาพที่งดงามเพียงใด

...

เมืองฉางอัน

จวนกงชินอ๋อง เรือนทิงหลาน

มู่หรงหว่านพลิกตัวบนเตียง เมื่อลืมตาขึ้นมองผ่านม่านผ้าแพรก็เห็นเงาร่างพร่าเลือนของหญิงรับใช้

ชุนเยว่เอ่ยถามเสียงเบา "คุณหนู ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?"

มู่หรงหว่านเพิ่งตื่นนอน จึงส่งเสียงอืมตอบอย่างงัวเงีย

ประตูห้องถูกเปิดออก หญิงรับใช้หลายคนทยอยเดินเข้ามาท่ามกลางแสงสว่างที่ลอดเข้ามา

ม่านผ้าแพรถูกเลิกขึ้นอย่างช้า ๆ แสงอาทิตย์ส่องผ่านลวดลายซับซ้อนของบานหน้าต่าง ทอดลงบนผ้าทอบนเตียง

ชุนเยว่ประคองมู่หรงหว่านลุกจากเตียง หญิงรับใช้คนหนึ่งถือกะละมังเงินเดินเข้ามาคอยปรนนิบัติมู่หรงหว่านช่วยล้างหน้าล้างตา

หลังจากมู่หรงหว่านชำระล้างร่างกายเสร็จ ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย นางนั่งลงที่โต๊ะเครื่องแป้งให้ชุนเยว่แต่งผม

"วันนี้ทำผมง่าย ๆ ก็พอ ไปวังช้าไม่ได้"

"เพคะ จวิ้นจู่"

ชุนเยว่มีฝีมือเรื่องแต่งผม เส้นผมของมู่หรงหว่านดูนุ่มสลวยเป็นพิเศษในมือของนาง

และด้วยเพราะนางมีฝีมือในงานประณีต มู่หรงหว่านจึงให้นางอยู่ข้างกายคอยรับใช้

หลังจากที่พระชายาสั่งให้ชุนเยว่รับโทษโบยยี่สิบที นางก็เปลี่ยนหญิงรับใช้คนใหม่ให้มู่หรงหว่าน

แต่มู่หรงหว่านไม่คุ้นเคยกับหญิงรับใช้คนใหม่ ยังรู้สึกว่าชุนเยว่ใช้งานได้ดีกว่า จึงให้ชุนเยว่กลับมารับใช้อีกครั้ง

ชุนเยว่แต่งผมได้ทั้งดีและรวดเร็ว นางปักดอกไม้ประดับมุกสองดอกลงบนมวยผมของมู่หรงหว่านอย่างสมมาตร

มู่หรงหว่านรับประทานโจ๊กไก่หยกขาวไปเพียงสองสามคำ ก็ขึ้นรถม้าเข้าวังไป

บนรถม้า ยังมีพี่ชายฝาแฝดของนางมู่หรงหมิงนั่งอยู่ด้วย

มู่หรงหมิงเอนกายพิงอยู่บนตั่ง ปากเคี้ยวผลไม้แห้ง ท่าทางดูเหลาะแหละไม่เอาไหน

"ฮึ หากช้ากว่านี้อีกหน่อย ข้าคงนึกว่าเจ้ากลัวหนิงอัน ไม่กล้าไปแล้วเสียอีก"

มู่หรงหว่านถลึงตาใส่พี่ชาย

"ใครบอกว่าข้ากลัว?"

ตั้งแต่เดือนนี้เป็นต้นไป มู่หรงหมิงและมู่หรงหว่านต้องเข้าวังไปเรียนหนังสือ

ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณองค์รัชทายาทมู่หรงเจิน

แต่เดิมมู่หรงเจินเรียนหนังสือกับราชครูจางอยู่ที่ตำหนักบูรพา แต่รู้สึกว่าเงียบเหงาเกินไป จึงอยากเรียนร่วมกับบุตรหลานราชวงศ์ที่อยู่ในวัยเดียวกัน

ฮ่องเต้ทรงรักและโปรดปรานองค์รัชทายาทเป็นพิเศษ จึงทรงอนุญาตด้วยความยินดี

เนื่องจากยังอยู่ในวัยเริ่มเรียน หากองค์รัชทายาทชอบความคึกคักก็ไม่เป็นไร รอจนโตขึ้นอีกหน่อย เมื่อถึงเวลาที่ต้องเรียนวิชาการปกครองและศาสตร์แห่งการถ่วงดุลอำนาจ ค่อยแยกเรียนในภายหลัง

การได้เรียนร่วมกับองค์รัชทายาทนับเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้นยังได้รับคำชี้แนะจากราชครูจางอีกด้วย

เมื่อพระชายาเจ็ดเฮ่อเหยียนทราบเรื่องนี้ จึงได้กล่าวคำยกยอต่อหน้าฮองเฮาหลายประการ จนทำให้บุตรทั้งสองของนางได้เข้าวังมาเป็นสหายร่วมเรียน

เมื่อมู่หรงหมิงและมู่หรงหว่านมาถึงตำหนักหลี่เหอ ในตำหนักก็มีองค์ชายและองค์หญิงหลายพระองค์ประทับอยู่แล้ว

หนิงอันกงจู่วัยเจ็ดชันษา เมื่อเห็นมู่หรงหว่านก็แค่นเสียงฮึ แล้วหันหน้าไปทางอื่น

มู่หรงหว่านเป็นเด็กที่เป็นผู้ใหญ่เกินวัย นางรู้สึกไม่พอใจแต่ไม่ได้แสดงออกมา

อย่างน้อยก็ไม่ให้ผู้ใดในวังเห็น

นางหยิบกล่องผ้าไหมขนาดเท่าฝ่ามือออกมา เดินไปหาหนิงอันกงจู่แล้วถวายคำนับ

"หนิงอันกงจู่*[1] เมื่อวานหว่านเอ๋อร์เสียมารยาทไป นี่คือของขวัญขอขมาเพคะ"

เมื่อวานหนิงอันกงจู่และมู่หรงหว่านทะเลาะกันด้วยเรื่องเล็กน้อย

มู่หรงหว่านกลับบ้านแล้วเล่าเรื่องนี้ให้มารดาเฮ่อเหยียนฟัง เฮ่อเหยียนปลอบใจบุตรสาวครู่หนึ่ง แล้วให้บุตรสาวนำของขวัญไปขอขมาหนิงอันกงจู่

หนิงอันกงจู่เป็นธิดาของซูเฟย ปกติได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ จึงไม่อาจล่วงเกินได้

แม้มู่หรงหว่านจะไม่พอใจ ก็ได้แต่กลืนความขุ่นเคืองนั้นลงไป

การรู้จักสถานะของตน และเกรงกลัวอำนาจราชวงศ์ คือบทเรียนแรกของเด็กเหล่านี้

หนิงอันรับกล่องผ้าไหมจากมือของมู่หรงหว่าน

เมื่อเปิดดูพบว่าเป็นปิ่นปักผมรูปนกสาลิกาที่ทำจากหินสนเขียว*[2]และพลอยไพลิน งดงามประณีตราวกับมีชีวิต

ด้วยความที่ยังเป็นเด็ก หนิงอันกงจู่หลงรักปิ่นปักผมนั้นตั้งแต่แรกเห็น ถึงขั้นมองมู่หรงหว่านด้วยสายตาเป็นมิตร

"ไม่เป็นไร ข้าไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อยพรรค์นั้นหรอก"

หนิงอันกงจู่ถือปิ่นนกสาลิกาเล่นอยู่ในมือ

ปิ่นปักผมรูปนกสาลิกานี้เป็นของขวัญปีใหม่ที่ตระกูลของมารดามอบให้มู่หรงหว่านเมื่อปีที่แล้ว มู่หรงหว่านรู้สึกเสียดายแต่ก็ช่วยไม่ได้

มารดาบอกว่าปีหน้าจะทำปิ่นที่สวยกว่านี้ให้นาง

"ขอบพระทัยเพคะ องค์หญิง" มู่หรงหว่านกลับไปนั่งที่ของตน

"ราชครูจางมาแล้ว"

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนร้องเรียก ทำให้ทุกคนรีบนั่งประจำที่

องค์รัชทายาทมู่หรงเจินนั่งอยู่ตรงกลางแถวหน้า บนโต๊ะมีแบบฝึกหัดและอุปกรณ์เครื่องเขียนที่ขันทีจัดวางไว้เรียบร้อยแล้ว

มู่หรงเจินมีใบหน้าคล้ายฮองเฮา หน้าตาสง่างาม ใบหน้าเป็นรูปสี่เหลี่ยม หน้าผากกว้าง ติ่งหูหนาและยาว

แม้จะไม่ถึงกับงดงามแต่ทุกคนต่างกล่าวว่านี่คือใบหน้าที่มีบุญวาสนาล้ำลึก

ชายชราวัยหกสิบกว่าปีเดินเข้ามาในท้องพระโรง

ผมขาวดุจเงิน ร่างผอมบาง แผ่นหลังตรงราวกับต้นสนที่ปกคลุมด้วยหิมะ

ราชครูจางกวาดตามองไปทั่วท้องพระโรง เห็นว่าทุกคนมาพร้อมหน้าแล้วจึงเริ่มกล่าว

"ข้าน้อยขอคำนับรัชทายาท องค์ชาย องค์หญิงและคุณชาย คุณหนูทั้งหลาย งานคัดอักษรที่ข้าน้อยมอบหมายเมื่อวาน ไม่ทราบว่าพวกท่านทำเสร็จแล้วหรือไม่?"

ทุกเช้าสิ่งแรกที่ต้องทำคือตรวจการบ้าน

ราชครูจางมองดูเหล่าขุนนางน้อยที่สูงแค่เอวของตน รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย

ถึงแม้ว่าการได้ถวายการสอนแก่เชื้อพระวงศ์จะเป็นเกียรติของขุนนาง แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ยังเป็นเพียงเด็ก ๆ

ด้านนอกมีคนหนุ่มหน้าตาดีมากมายมาขอคำชี้แนะ แต่เขาไม่มีเวลาสั่งสอน กลับมาสอนเด็ก ๆ กลุ่มนี้ให้รู้จักตัวอักษรเท่านั้น

"ท่านราชครูจาง ข้าทำเสร็จแล้วเจ้าค่ะ" หนิงอันกงจู่คลี่แผ่นฝึกคัดอักษรของตนออก

ราชครูจางเดินไปดู "พอใช้ได้"

หลังจากดูแผ่นฝึกคัดอักษรของมู่หรงเจิน และมู่หรงหว่าน ราชครูจางกล่าว "ไม่เลว"

จากนั้นก็ดูแผ่นฝึกคัดอักษรของคนอื่น ๆ ปากก็พูดแต่คำว่า 

"ไม่เลว" 

"พอใช้ได้" 

"พอไปวัดไปวาได้" 

เมื่อวานมู่หรงเจินใช้เวลาตั้งใจถึงสองชั่วยามกว่าจะทำการบ้านเสร็จ แต่กลับได้รับเพียงคำว่า "ไม่เลว" จากราชครูจาง

เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย "ท่านราชครูจาง คราวหน้าข้าจะตั้งใจฝึกให้ดียิ่งขึ้น"

ราชครูจางกล่าว "องค์รัชทายาทเฉลียวฉลาด หากขยันฝึกฝนย่อมทำได้ดียิ่งขึ้นแน่นอน"

ราชครูจางชมว่ามู่หรงเจินเฉลียวฉลาด แต่คำชมเช่นนี้เป็นเพียงคำพูดสุภาพที่เขาใช้กับบุตรหลานขุนนางทุกคน

หากพูดตามตรงองค์รัชทายาทไม่ได้โง่เขลาหรือเกียจคร้าน แต่หากว่ากันด้วยเรื่องความสามารถและไหวพริบ ก็นับว่าอยู่ในระดับธรรมดาเท่านั้น

แต่ไม่มีใครกล้าพูด แม้แต่ราชครูจางก็ไม่อาจพูดได้

องค์รัชทายาทแห่งแผ่นดินผู้ที่จะเป็นฮ่องเต้ในอนาคต จะให้ใครมาว่าธรรมดาได้อย่างไร

หนิงอันกงจู่ถามว่า "ท่านราชครูจาง ศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดที่ท่านเคยสอนคือผู้ใดหรือ?"

มู่หรงเจินได้ยินดังนั้นก็หันไปมองราชครูจาง

ราชครูจางกล่าวว่า "การได้เป็นอาจารย์ขององค์รัชทายาท นับเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่ของราชครูแล้ว"

เด็ก ๆ ยังเล็ก จึงคิดว่าคำพูดของราชครูจางเป็นการชมรัชทายาท

องค์รัชทายาทมู่หรงเจินก็คิดเช่นนั้น จึงมีรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า

ส่วนมู่หรงหว่านมีความสงสัยจาง ๆ ระหว่างคิ้ว รู้สึกว่าราชครูจางกำลังหลบเลี่ยงคำถามของหนิงอันกงจู่แต่นางก็ไม่ได้พูดอะไร

ราชครูจางไพล่มือไว้ด้านหลัง หันหน้าไปทางแท่นบรรยาย ซ่อนความโศกเศร้าในสีหน้า

ศิษย์ที่โดดเด่นที่สุดที่เขาเคยสอนหรือ?

แน่นอนว่าเขาจำได้

ในตอนที่เขายังไม่ได้เป็นราชครู เคยสอนทายาทรุ่นหลังผู้หนึ่งที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศ

เด็กคนนั้นอายุสามขวบก็อ่านออกเขียนได้ ห้าขวบแต่งบทกวี เจ็ดขวบเขียนความเรียงภายหลังชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วฉางอัน

[1] กงจู่ เป็น ใช้เรียกพระราชธิดาของจักรพรรดิ หรือพระธิดาของอ๋องซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์ชั้นสูง

[2] หินสนเขียว หมายถึง เทอร์ควอยซ์