Demon Lord

 ณ โลกแห่งหนึ่งที่มี 2 เผ่าพันธุ์อยู่คื๵๬๲ุ๩๾์และปิศาจ ด้วยรูปลักษณ์ที่ต่างกันของเผ่าทั้งสองจึงทำให้เกิด๼๹๦๱า๬ระหว่างมนุษย์และปิศาจขึ้นมานานหลายสิบปี พวกปิศาจนั้นมีพลังและร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือกว่ามนุษย์มากจึงทำให้เสียเปรียบและถูกไล่ต้อน เหล่าเทพ๼๥๱๱๦์จึงอยากที่จะช่วยพวกมนุษย์จึงประทานพลังลงมาให้ในร่างของทารกเพศหญิงคนหนึ่ง เด็กคนนั้นเติบโตขึ้นมาใน๰่๥๹๼๹๦๱า๬จึงทำให้ความแค้นที่เธอมีต่อพวกปีศาจเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่งเธอมีอายุครบ 20 ปีเธอได้ขึ้นรับตำแหน่งผู้กล้าและเป็๲ผู้นำทัพเข้าสู้กับกองทัพของจอมปิศาจ

" เพื่อมวลมนุษย์บุกเข้าไป!! " ผู้กล้าหญิงนำทัพของฝ่ายมนุษย์ทะลวงกองทัพของปิศาจที่ป้องกันปราสาทจอมปิศาจอยู่ แต่พรรคพวกของผู้กล้ายังมีคนมีฝีมืออีกมากมายที่เข้าร่วมด้วยทำให้สู้กับพวกปิศาจได้อย่างสูสี" ท่านจอมปิศาจทัพของพวกมนุษย์มาถึงที่ทางเข้าแล้วขอรับ!! " ปิศาจตัวหนึ่งเข้ามารายงานจอมปิศาจในท้องพระโรง" อย่าแตกตื่นไปพวกมันไม่มีทางชนะข้าได้หรอก " จอมปิศาจพูด ในตอนนั้นที่หน้าประตูจอมเวทย์ฝ่ายมนุษย์ก็ทำลายประตูได้สำเร็จ" ประตูปราสาทถูกทำลายแล้วบุกเข้าไป!! " ผู้กล้าหญิงพูด กองทหารส่วนหนึ่งตรึงกำลังอยู่ที่หน้าประตูเพื่อป้องกันไม่ให้พวกปิศาจเข้าไปเสริมในปราสาท แต่ในปราสาทก็มีพวกแม่ทัพปิศาจมาขัดขวางแต่พรรคพวกของผู้กล้าจึงเข้าสู้เพื่อเปิดทางให้ผู้กล้าไปสู้กับจอมปิศาจ" จอมปิศาจถึงวันตายของเจ้าแล้ว!! " ผู้กล้าหญิงพูด" หึ นี่น่ะเหรอผู้กล้าที่อาจหาญต่อกรกับกองทัพปิศาจที่เกรียงไกรของข้า " จอมปิศาจนั่งอยู่บนบัลลังค์ท่าทางไม่ทุกข์ร้อนอะไร" พวกปิศาจของเจ้าข่มเหงพวกมนุษย์มานานเกินพอแล้ว วันนี้แหล่ะข้าจะจัดการเจ้าให้ได้!! "" หึๆๆ น่าขำ มนุษย์ธรรมดาอ่อนแออย่างเจ้าจะไปทำอะไรได้!! " จอมปิศาจปล่อยสายฟ้าใส่แต่ผู้กล้าหญิงก็ใช้ดาบดูดซับสายฟ้านั่นเอาไว้" อ...อะไรกัน!? " จอมปิศาจตกใจมากที่สายฟ้าถูกดูดซับไป" นี่คือดาบที่ตีด้วยแร่ที่ถูกสายฟ้าผ่ากลางทุ่งร้างมันทนทานต่อสายฟ้าได้ แค่สายฟ้าของเจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก "" หนอย...ถ้างั้นลองเจอเพลิงเผาผลาญนี่หน่อยเป็นไง!! " จอมปิศาจยิงลูกไฟผู้กล้า เธอสะบัดผ้าคลุมมาห่อหุ้มปกป้องร่างกายแล้วเธอก็โดนไฟของจอมปิศาจเข้าไปเต็มๆจนไฟลุกท่วมตตัว" ฮ่าๆๆๆ โดนไฟของข้าเผาผลาญเป็นจุลไปซะ!! "" อย่ามาดูถูกกับนะ!! " ผู้กล้าสะบัดผ้าคลุมอย่างแรงทำให้ไฟสลายไป" ป....เป็นไปไม่ได้!! " จอมปิศาจพูด" ผ้าคลุมนี้ถูกถักทอด้วยขนของแกะภูเขาไฟ เปลวเพลิงที่เหมือนกับไฟจุดต้มน้ำของเจ้าไม่ระคายหรอก!! "" ข้าดูถูกเจ้ามากเกินไป....ข้าจะขอทุ่มสุดกำลังเพื่อสังหารเจ้า!! " จอมปิศาจปลดปล่อยพลังของตนเองออกมาแล้วเข้าต่อสู้กับผู้กล้า ทั้งคู่สู้กันอย่างดุเดือดจนในที่สุดผู้กล้าก็ออกมาจากท้องพระโรงพร้อมศรีษะของจอมปิศาจ" จอมปิศาจ....ถูกสังหารแล้ว!! " ผู้กล้าชูศรีษะจอมปิศาจพร้อมตะโกนดังลั่น จากการตายของจอมปิศาจทำให้พวกปิศาจต่างขวัญเสียและหนีกันไปคนละทิศละทาง" หนอยเจ้าผู้กล้า....มันยังไม่จบหรอก!! " ในตอนนั้นเองก็มีแสงลอยออกมาจากร่างของจอมปืศาจ
โลกมนุษย์ ค.ศ. 2020 กรุงเทพมหานคร เวลา 7.30 น. ชีวิตของผู้คนดำเนินไปด้วยความเร่งรีบตั้งแต่เช้า ผู้คนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์มือถือในระหว่างที่กำลังเดินทางไปที่ทำงานหรือโรงเรียนแต่ทว่ามีชายคนหนึ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่บนรถไฟฟ้า ไม่นานนักรถไฟฟ้าก็มาถึงสถานีที่เขาจะลง ชายคนนั้นเบียดเสียดกับผู้คนเพื่อลงจากรถ เขาทำงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่งและมักจะโดนหัวหน้าเรียกด่าอยู่ทุกวันจนมันกลายเป็นกิจวัตรของเขาไปเสียแล้ว
" ฮิๆ โดนเรียกไปด่าอีกแล้วล่ะเธอ ไม่รู้ว่าจะมาทำงานทำไมเนอะ "" ใช่ๆ " พวกเพื่อนร่วมงานต่างพากันนิินทาเขา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรเขาเพียงแค่ทำงานให้เวลาผ่านไปวันๆเท่านั้นเมื่อถึงตอนเย็นเขาก็เดินทางกลับห้องพักระหว่างทางเขาจะต้องขึ้นรถไฟฟ้ากลับแต่ก็ถูกคนที่กำลังคุยโทรศัพท์คนหนึ่งเบียดออกจากแถวแถมเมื่อคนๆนั้นขึ้นรถเปแล้วยังหันกลับมาต่อว่าเขาว่ายืนขวางทาง เมื่อมาถึงแถวที่พักของเขาย่านเพชรเกษมเขาก็จะโบกวินมอเตอร์ไซต์แถวนั้นให้ไปส่งซึ่งเขามักจะถูกเพิ่มราคาด้วยเหตุผลว่ามันดึกแล้วแต่เขาก็ทนจ่ายไปแม้จะรู้ว่าโดนหลอก ห้องเขาไม่มีเฟอร์นิเจอร์มากมายนักแต่มีหนังสืออยู่มากมายหลายประเภทพวกมันถูกจัดเก็บเป็นอย่างดี" อ่านจบไปอีกเล่มแล้วเหรอเนี่ย มีเล่มใหม่มาขายรึเปล่านะ " ชายคนนั้นเปิดคอมพิวเตอร์แล้วเปิดหาข้อมูลในอินเตอร์เนตเพื่อสั่งซื้อหนังสือเล่มใหม่จากนั้นเขาก็ทานอาหารเย็นแล้วอาบน้ำนอน เช้าวันต่อมาเขาก็ก็ไปทำงานตามเดิมและก็ยังถูกด่าเหมือนเดิมเขากลับมานั่งที่โต๊ะแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่" เร็กซ์โดนด่าอีกแล้วเหรอ โดนทุกวันเลยนะนายเนี่ยคงเพราะผลงานไม่เข้าตาหัวหน้าล่ะมั้ง " เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งเข้ามาคุยด้วย" ..... "" เอางี้มั้ยชั้นจะให้นายร่วมทีมทำงานด้วย ตอนนี้คนในทีมชั้นมันป่วยน่ะเลยไม่มีคนทำงานส่วนการพิมพ์ ชั้นจะให้นายแทนหมอนั่นเลยโอเคมั้ย? ถ้านายพิมพ์งานพวกนี้เสร็จทันวันพรุ่งนี้ " เพื่อนร่วมงานเอาเอกสารตั้งนึงมาวางบนโต๊ะ" ....ถ้าพิมพ์เสร็จในวันนี้สินะ " เร็กซ์ถาม" อ้า พรุ่งนี้ชั้นจะเสนอผลงานแล้วรับรองว่าหลังจบงานนี้ได้รับคำชมเยอะแน่นอน "" ....เข้าใจแล้วชั้นจะจัดการให้ "" เจ๋งเป้ง ยินดีที่ได้ร่วมงานกับนายนะ " เย็นวันนั้นเร็กซ์ไม่ได้กลับที่พักเขาอยู่ที่บริษัทเพื่อพิมพ์งานจนถึงเช้าแล้วไม่ได้นอน เมื่อถึงตอนเช้าเพื่อนร่วมงานที่คุยกันเมื่อวานก็เข้ามาหาพร้อมยาชูกำลังหนึ่งขวด" ว้าว เสร็จทันด้วยแฮะสุดยอดเลยวุ้ย นี่นายไม่ได้นอนเลยเหรอ? "" อือ ก็นายบอกว่าวันนี้จะเสนองานนี่ " เร็กซ์พูด" อู้ว ขอบใจจริงๆว่ะ อ๊ะ ชั้นต้องเข้าไปเสนองานแล้วขอบใจนะ "" อ๊ะ เดี๋ยวชั้นไปด้วย " เร็กซ์ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า" ไม่ต้องๆ เดี๋ยวพอเสนอเสร็จแล้วชั้นจะเรียกนายเข้าไปเองนายนั่งรออยู่ตรงนี้เถอะนะ " หลังจากนั้นเพื่อนร่วมงานคนนั้นก็เข้าไปเสนองาน เร็กซ์รู้สึกตื่นเต้นมากเวลาผ่านไปเขารู้สึกปวดท้องจึงมาเข้าห้องน้ำระหว่างนั้นเองก็มีคนเข้ามา" สุดยอดเลยว่ะนายทำได้ไงเนี่ย " ชายคนหนึ่งพูด" คนมันเก่งเว้ย ชั้นนั่งทำงานทั้งคืนเลยนะตอนแรก็กลัวว่าจะไม่เสร็จแต่ก็เสร็จ " ชายอีกคนพูด เร็กซ์จำเสียงของเขาได้เขาคือคนที่บอกให้เร็กซ์มาช่วยทำงาน" หัวหน้าอึ้งเลยนี่หว่าแบบนี้โบนัสสิ้นปีมีหวังพุ่งกระชูด "" เอ้อ ก็ทำนองนั้นแหล่ะ ฮะๆๆๆ " เร็กซ์รู้สึกช๊อคมากที่ได้ยิน เขารีบใส่กางเกงแล้วออกมาจากห้องน้ำเมื่อออกมาเขาก็พบหัวหน้ากำลังยืนชื่นชมเพื่อนร่วมงานที่เขาช่วยทำงานให้ในตอนนั้นเพื่อนร่วมงานคนนั้นก็หันมาเร็กซ์คิดว่าเขาจะบอกกับหัวหน้าทว่าสิ่งที่เขาพูดออกมานั้น...." เร็กซ์นี่นายดูโทรมมากเลยนะตั้งใจจะมาทำงานจริงรึเปล่าเนี่ย? " คำพูดของเขาทำให้เร็กซ์ยืนอึ้งพูดไม่ออก" เอ๋ สภาพแบบนั้นอย่าบอกนะว่าแอบไปหลับในห้องน้ำมา แย่ที่สุดเลยนะ " เพื่อนร่วมงานคนอื่นหัวเราะเยาะแถมเขายังถูกหัวหน้าต่อว่าตรงนั้นอีก เขามองเพื่อนร่วมงานคนนั้นอยู่ท่ามกลางเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆและได้รับความชื่นชมแต่ตัวเขากลับโดนต่อว่า
เย็นวันนั้นเร็กซ์เดินโซซัดโซเซกลับเพราะไม่ได้นอนมาทั้งวัน เขาเสียใจมากที่ถูกหลอกให้ทำงาน
" ชั้นนี่มันบ้าจริงๆอดหลับอดนอนทำงานให้คนอื่นแต่ตัวเองกลับถูกต่อว่า....แถมยังไม่มีผลงานกับสิ่งที่ทำอีก...เฮ้อ รีบกลับไปนอนดีกว่า....หนังสือที่สั่งจะมาถึงรึยังนะ " เร็กซ์เริ่มเซไปเซมาและวูบลงไปที่ถนนในจังหวะเดียวกันกับที่มีรถเมล์วิ่งมา เขาถูกรถชนอย่างจังทำให้กลิ้งไปตามถนน เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและมีเลือดไหลท่วม ผู้คนที่เห็นต่างตกใจบางคนก็หยิบมือถือมาถ่ายคลิป บางคนก็เข้ามาช่วยเหลือเขา" ให้ตายสิ คนเรานี่ขนาดเห็นคนกำลังจะตายอยู่ตรงหน้ายังจะถ่ายรูปกันอีกเหรอ....น่าสมเพชจริงๆคิดว่าแค่ถ่ายคลิปอะไรนั่นจะช่วยคนได้งั้นเหรอ? มนุษย์นี่มัน....น่ารังเกียจจริงๆ " เร็กซ์คิด ในตอนที่สติของเขากำลีงเลือนลางรอบข้างของเขาก็หยุดนิ่ง" เจ้าเกลียดมนุษย์ขนาดนั้นเลยเหรอ? " เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น" ....ใครน่ะ? " ทันใดนั้นก็มีเปลวไฟสีดำปรากฎขึ้นมาตรงหน้าเขา" ข้ารู้สึกได้ว่าเจ้ามีความเกลียดชังมนุษย์ ถ้าเกิดเจ้ามีอำนาจพอที่จะล้างเผ่าพันธุ์มนุษย์เจ้าจะทำมั้ย? " เร็กซ์นึกถึงเพื่อนร่วมงานที่หลอกลวงและเหยียดหยามเขา ผู้คนที่เขามีแต่คนน่ารังเกียจ" ......ถ้าทำได้....จะจัดการ....ไม่ให้เหลือเลย "" ในที่สุดข้าก็เจอแล้ว เจ้านี่แหล่ะเหมาะสมที่จะเป็นผู้สืบทอดพลังของข้า จงรับพลังของข้าไปซะแล้วทำลายล้างมนุษย์ทั้งหมดให้สิ้น!! "" รับพลัง....งั้นเหรอ? " ทันใดนั้นเปลวไฟก็พุ่งเข้าไปในตัวของเร็กซ์ แล้วทุกอย่างก็มืดลงทำให้เขามองอะไรไม่เห็น แต่แล้วเขาก็รู้สึกถึงลมที่พัดมากระทบผิวเขา" ลมงั้นเหรอ? " เร็กซ์ลืมตาขึ้นแล้วพบว่าตัวเขานอนอยู่กลางทุ่งหญ้า เขามองไปรอบๆและได้เห็นทิวทัศน์ที่ไม่คุ้นตา" ที่นี่มัน.....ไม่ใช่กรุงเทพนี่? หรือว่าที่นี่คือสวรรค์?  " เร็กซ์ลองหยิกตัวเองดู" เจ็บแฮะ คนตายยังรู้สึกเจ็บได้อยู่อีกเหรอ? หรือว่าเรายังไม่ตายนะแผลตามตัวก็หายไปแล้ว....แล้วไฟที่เข้ามาในตัวเราตอนนั้นมันคืออะไรกันนะ? " ในตอนนั้นเองหญิงสาวที่หลับไหลอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งเพราะรู้สึกถึงอะไรบางอย่างจึงทำให้เธอลืมตาตื่นขึ้น" ความรู้สึกนี้ไม่ผิดแน่....พลังของท่านจอมปิศาจ ถึงแม้จะแค่เล็กน้อยแต่ข้าก็รู้สึกได้ท่านจอมปิศาจ " หญิงสาวพูด เธอระเบิดหินที่ปิดปากถ้ำออก เธอปิดเอาไว้เพื่อไม่ให้มีใครหาเจอ หญิงสาวหลับตาลงเพื่อให้รับรู้ถึงพลังของจอมปิศาจ" ทางนั้นสินะ ข้าจะไปพบท่านเดี๋ยวนี้ล่ะค่ะ ท่านจอมปิศาจ "
To be continued...