ในปี ค.ศ. 1966 ทางตอนเหนือของจีน หมู่บ้านเหอเจียจ้วงยังค่อนข้างยากจน ถึงแม้หมู่บ้านจะอยู่ไม่ไกลจากเมือง แต่ไม่มีการสร้างโรงงานของรัฐ ชาวบ้านจึงพึ่งพางานเกษตรกรรมเพื่อหาเลี้ยงชีพ และบันทึกคะแนนงานตามความสามารถของตัวเอง
วันนี้เป็วันแต่งงานของลูกชายคนที่สี่ของตระกูลฉี ชาวบ้านส่วนใหญ่ในเหอเจียจ้วงมีนามสกุลเหอและรองลงมาคือฉี จึงมีแขกมาร่วมอวยพรในงานแต่งงานมากมาย
ในยุคที่เพิ่งผ่านภัยพิบัติทางธรรมชาติทั้งภัยแล้งและน้ำท่วม ผู้คนขาดแคลนเสบียงอาหาร เนื่องจากมีจำนวนจำกัดและมีราคาแพง จนบางครอบครัวต้องกินรากไม้ เปลือกต้นไม้ และเปลือกถั่วเพื่อประทังชีวิต งานแต่งของลูกชายคนที่สี่ของตระกูลฉีมีการเลี้ยงอาหารที่ประกอบไปด้วยปลา หมู และน้ำมันเป็จำนวนหลายจาน ทำให้ผู้คนในหมู่บ้านแทบจะปล้นอาหารบนโต๊ะกันจริงๆ
สาเหตุที่ตระกูลฉีสามารถจัดหาอาหารดีๆ ได้ก็เนื่องจากลูกชายคนที่สี่ ฉีหงซิง เป็ทหารระดับผู้บังคับกองพันด้วยอายุเพียง 26 ปี ทุกเดือนเขาจะส่งเงินและคูปองกลับบ้านเพื่อกตัญญูต่อพ่อแม่ของเขา
คนในเหอเจียจ้วงต่างก็แอบซุบซิบกันว่าใครจะโชคดีได้แต่งงานกับฉีหงซิงเพื่อมีความสุขกับเงินและคูปองที่ผู้ชายส่งมาให้
จนวันหนึ่งหวังกุ้ยหัวแม่ของฉีหงซิงได้เชิญผู้คนมางานแต่งงานโดยอวดทุกคนว่าลูกชายของเธอจะแต่งงานกับสาวในเมืองที่จบการศึกษามัธยมปลาย
ข่าวนี้ทำให้หมู่บ้านเหอเจียจ้วงะเิจริงๆ การแต่งงานกับผู้คนในเมืองถือเป็ความฝันของขาโคลนในชนบทจริงๆ
วันนี้เ้าบ่าวฉีหงซิงขี่จักรยานคันใหม่ติดดอกไม้สีแดงไปรับเ้าสาวในเมือง
เมื่อกลับมาถึงเรือนหอที่เพิ่งสร้างใหม่ตามคำขอของเ้าสาว ตอนนั้นคนที่มาร่วมงานแต่งจึงได้เห็นเ้าสาวในเมืองที่เลื่องลือกัน
เธอสวมชุดกระโปรงสีแดงสด ผิวสีขาวเหมือนหิมะ ผมสีดำยาวถึงเอวของเธอถูกถักเป็เปียสองข้างวางไว้บนหน้าอกอวบอิ่มของเธอ ใบหน้าของเธองดงามเหมือนนางฟ้า ด้วยดวงตาสุนัขจิ้งจอกที่เย้ายวนใจคู่หนึ่ง และริมฝีปากบางสีชมพู
น่าเสียดายที่เธอดูไม่มีความสุข ดวงตาของเธอมืดมนไม่สดใสเหมือนเ้าสาวที่กำลังจะแต่งงาน
เย่ชิงหรั่นไม่มีความสุขจริงๆ เธอมีคนรักอยู่แล้วชื่อซ่งกวงิ พวกเขาโตมาด้วยกัน เรียนมาด้วยกัน ถือได้ว่าเป็คู่รักในวัยเด็ก
แต่เมื่อพวกเขาเรียนจบและกำลังจะแต่งงานกัน จู่ๆ ซ่งกวงิก็เสียชีวิตเนื่องจากการป่วยอย่างรุนแรง เย่ชิงหรั่นเสียใจมากจนอยากตายตามไป
พ่อแม่ของเย่ชิงหรั่นจึงรีบหาคนดีมาแต่งงานกับเย่ชิงหรั่นโดยเร็วที่สุดเพื่อให้เธอลืมซ่งกวงิไป แต่พวกเขาไม่ได้คาดคิดว่าเย่ชิงหรั่นไม่เคยคิดที่จะแต่งงานกันคนอื่นที่ไม่ใช่ซ่งกวงิ
ไม่ว่าเธอจะคัดค้านหรืออดอาหารประท้วงอย่างไร เธอก็ไม่สามารถหยุดงานแต่งงานนี้ได้ เธอจึงแอบเตรียมยาเบื่อหนูมาใช้ฆ่าตัวตายในคืนแต่งงานของเธอ
"อย่านะ!"
วาดจันทร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝันของเธอ ในฝันเธอเห็นชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งชื่อเย่ชิงหรั่นั้แ่วัยเด็กถึงอายุ 18 ปี เหตุการณ์สุดท้ายที่เธอเห็นคือเย่ชิงหรั่นกินยาเบื่อหนูและเสียชีวิตในคืนแต่งงานของเธอ
"นี่มันที่ไหนกันเนี่ย"
วาดจันทร์ตกตะลึงและมองไปรอบๆ อย่างตื่นตัว เธอพบว่าตัวเองสวมชุดสีแดงสดแบบไร้รสนิยม นั่งอยู่บนเตียงไม้ที่มีผ้าฝ้ายหยาบสีฟ้าปูอยู่
เฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดในห้องทำจากไม้ใหม่เอี่ยม มีโต๊ะ เก้าอี้ ตู้เสื้อผ้า และโต๊ะเครื่องแป้ง ผนังบ้านทำจากดินและปูด้วยหนังสือพิมพิ์เก่าๆ แทนการทาสี บนผนังมีกระดาษตัดเป็รูปตัวอักษรมงคลสีแดงมากมาย
"ห้องนี้มันคุ้นๆ นะ"
วาดจันทร์อดไม่ได้ที่จะตัวสั่น เธอหลับตาลงอย่างแรง และลืมตาขึ้นอีกครั้งแต่ก็ยังอยู่ในห้องเดิม เธอจึงรีบลงจากเตียงไปส่องกระจกที่โต๊ะเครื่องแป้ง
เมื่อเห็นคนในกระจกเธอก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
นี่ไม่ใช่เย่ชิงหรั่นในความฝันหรอ เพื่อความมั่นใจวาดจันทร์จึงใช้มือตบหน้าของตัวเองแรงๆ
เพี๊ยะ
"อุ๊ย เจ็บจริงๆ แฮะ"
วาดจันทร์เอามือลูบหน้าของเธอเพื่อลดความเ็ป
เธอสับสนมาก เธอนอนอยู่ที่บ้านของเธอไม่ใช่เหรอ? ทำไมเธอถึงตื่นขึ้นมาในร่างของเย่ชิงหรั่นอย่างอธิบายไม่ได้ แล้วบ้านหลังใหม่ที่เธอเพิ่งซื้อจากน้ำพักน้ำแรงของเธอล่ะ เธอเพิ่งได้นอนอยู่ในบ้านของตัวเองสามวันเท่านั้น
วาดจันทร์เกิดในครอบครัวคนจีน พ่อของเธอเป็คนจีนแท้ๆ ที่มาทำธุรกิจในเมืองไทย แม่ของเธอเป็คนไทยเชื้อสายจีน บ้านของเธอใช้ภาษาจีนเป็หลัก เธอจะใช้ภาษาไทยเมื่อต้องไปโรงเรียนหรืออยู่นอกบ้าน
เธอเป็พี่สาวคนโต และมีน้องชาย 2 คน พ่อแม่ของเธอรักลูกชายมากกว่าลูกสาว เธอจึงเข้มแข็งและพึ่งพาตัวเองมาโดยตลอด เธอซื้อบ้านหลังเล็กๆ ในวัย 27 ปี ด้วยเงินจากทำงานอย่างหนักหลังจากเรียนจบ
เธอคิดว่าหลังจากนี้จะได้เพลิดเพลินกับความสุขของความอิสระ หาแฟนสักคน มีลูก อย่างคนทั่วไป เพราะตอนเธอยังเด็กเธอยุ่งกับการตั้งใจเรียนอย่างหนัก เรียนจบแล้วก็ตั้งใจทำงานหนัก เพื่อที่จะหลุดพ้นจากการควบคุมของพ่อแม่ จนเธอไม่มีเวลาไปศึกษาดูใจกับใคร ทั้งๆ ที่เธอก็เป็คนสวยคนหนึ่ง
ดีแล้วตอนนี้เธอไม่จำเป็ต้องอยู่ในการควบคุมของพ่อแม่ แต่ยังมีสามีเป็ตัวเป็ตนอีกด้วย
วาดจันทร์ไม่ใช่สิ จากนี้ไปเธอคือเย่ชิงหรั่น เธอถอนหายใจออกมาด้วยความขมขื่น