ณ ตำหนักรัชทายาทแคว้นหนาน
“ว่ามา”
ร่างสูงในชุดคลุมที่น้ำเงินเอ่ยถาม เมื่อเห็นองครักษ์เงาเข้ามาภายในห้องทำงาน หลังจากที่มอบหมายงานให้เขาไปทำ
"กระหม่อมได้สืบทราบมาแล้วว่าคุณหนูหวังเฟิงเฟิงได้ว่าจ้างวานให้พรรคเหมันต์ไปทำทีว่ามาคุ้มครองคุณหนูหวังลี่เหยา แต่แท้จริงแล้วกลับซ้อนแผนให้กลุ่มนักฆ่าอีกกลุ่มรับคำสั่งให้ลอบฆ่าคุณหนูหวังลี่เหยา ขณะที่นางเดินทางไปถึงที่ชายแดนแคว้นหนานที่ใกล้เขตแดนแคว้นเว่ย พะย่ะค่ะ”
ประกายตาของบุรุษชุดสีน้ำเงินเหี้ยมขึ้นมาทันทีที่ได้ยิน นึกถึงสตรีที่เสแสร้งอ่อนหวานยามอยู่กับเขา ก็นึกรังเกียจนางนัก
"นางช่างโเี้จริงๆ นางคงคิดว่า ถ้าไม่มีหวังลี่เหยาเปิ่นไท่จื่อคงจะสมรสกับนางเป็แน่สตรีผู้นี้ช่างร้ายกาจนัก หากมิใช่ว่าเปิ่นไทจื่อไม่้าจะรู้เื่ราวของหวังลี่เหยา นางก็คงไม่ได้อยู่ในสายตาไทจื่อแบบนี้หรอก”
หนานกงอี้ ขบฟันด้วยความโมโหที่ทุกอย่างที่ทำมา กำลังจะผิดแผนจากที่วางเอาไว้ เพียงเพราะสตรีอย่างหวังเฟิงเฟิง ความทะเยอทะยานของนางมากมายจนไม่ประมาณตนเอาเสียเลยเขาเป็ถึงโอรส์ ส่วนนางเป็ใคร เป็แค่ลูกบ่าวเท่านั้น เพียงคิดอยากจะเป็นางกำนัลก้นตำหนักของเขายังเป็ไม่ได้ด้วยซ้ำ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จนแทบอยากจะฆ่านางให้ตายคามือของเขาเอง
“เ้าจงรีบไปเตรียมทหารมือดีที่สุด ไปช่วยนางให้ปลอดภัย แล้วส่งตัวนางมาหาเปิ่นไท่จื่อที่ตำหนักนี้ พรุ่งนี้เปิ่นไทจื่อจะไปเข้าเฝ้าเสด็จพ่อขอพระราชโองการเพื่อลงโทษท่านราชครูหวัง”
หนานกงอี้รีบร้อนขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อขอราชโองการปะาชีวิตราชครูหวังทั้งตระกูลในข้อหาหลอกลวงเบื้องสูง โดยให้หวังเฟิงเฟิงแอบอ้างเป็หวังลี่เหยาเมื่อ10ปีที่แล้ว จนเป็เหตุให้ฟ้าดินลงโทษแคว้นเหยาให้เกิดภัยแล้งยาวนานถึง10ปี เขายอมรับว่าใส่ร้ายท่านอาจารย์ของเขาด้วยความโมโห แต่แล้วอย่างไรล่ะใครใช้ให้ราชครูหวังทำแบบนี้กับเขา เขาที่เป็ลูกศิษย์ของหวังซ่งซู การที่นางมาเป็ชายาของเขามันไม่ดีตรงไหนกัน ชื่อเสียง ลาภยศเงินทองมีอะไรที่เขาจะให้นางไม่ได้กัน ในเมื่อตระกูลหวังไม่เห็นด้วยงั้นก็ตายไปซะ นางจะได้พึ่งพาเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
เขาคิดวางแผนเอาไว้แล้ว เขาจะชิงตัวหวังลี่เหยามาไว้ที่ตำหนักของเขาเอง รอนางปักปิ่นเมื่อไหร่ ก็ร่วมหอกับนาง หากเปลี่ยนข้าวสารให้กลายเป็ข้าวสุกไปแล้ว ใครหน้าไหนจะกล้ามาแย่งชิงนางไปอีด แผ่นนี้ต้องเป็ของหนานกงอี้ผู้นี้ผู้เดียวเท่านั้น
ห้องทรงอักษร ของฮ่องเต้แคว้นหนาน
“ถวายบังคมเสด็จพ่อ ลูกมาขอราชโองการให้ปะาชีวิตตระกูลหวังพะย่ะค่ะ”
“เกิดเื่ใดขึ้นอี้เออร์ ทำไมถึงได้ต้องมาขอให้พ่อลงปะาตระกูลหวังกันเล่า?”
ฮ่องเต้หนานกงชิงเอ่ยถามด้วยความใราชครูหวังขึ้นชื่อเื่จงรักภักดีเป็ขุนนางที่ซื่อสัตย์ที่ไว้วางใจที่สุดผู้นึง ที่ผ่านมาก็เป็อาจารย์ที่สอนองค์รัชทายาทมาั้แ่ยังเยาว์ ถือว่าเป็คนที่ทำประโยชน์ให้กับแคว้นไม่น้อย
“ท่านราชครูหวังได้หลอกลวงเบื้องสูงพะย่ะค่ะเสด็จพ่อ ลูกสืบทราบมาว่าบุตรสาวที่อยู่ในจวนราชครู ที่ชื่อหวังเฟิงเฟิงที่เรารู้จัก แท้จริงแล้วนางไม่ใช่บุตรสาวที่แท้จริงของราชครูหวัง เมื่อ10ปีที่แล้ว ราชครูหวังนำนางมาสับเปลี่ยนกับบุตรสาวตัวจริง เพื่อหลอกลวงผู้อื่น ตัวจริงของนางชื่อหวังลี่เหยา ไม่ได้เปลี่ยนชื่ออะไรทั้งนั้น การที่ราชครูทำแบบนี้ถือว่าเขาหลอกลวงเสด็จพ่อ หลอกลวงทุกคน ลูกคิดว่าเพราะสาเหตุนี้์จึงพิโรจ จนทำให้เกิดภัยแล้งหลายปีแบบนี้พะย่ะค่ะเสด็จพ่อ”
“จะเป็ไปได้อย่างไรกัน เ้าแน่ใจอย่างนั้นหรือ แล้วเ้ามีหลักฐานมายืนยันไหมว่าราชครูหวังตั้งใจจะปกปิดเื่นี้จริงๆ”
หนานกงชิงฮ่องเต้แทบไม่อยากจะเชื่อว่าราชครูคนสนิทจะกล้าปิดบังเื่ใหญ่ขนาดนี้กับพระองค์
“ลูกแน่ใจพะย่ะค่ะ ลูกตามสืบเื่นี้มาหลายปีจนได้รู้ที่ซ่อนของนาง อีกสองวันท่านราชครูหวังจะส่งนางไปที่เข้าเหลียงซานเพื่อให้เลยอายุ15ปีถึงตอนนั้นแล้วถึงจะไปรับกลับมาพะย่ะค่ะ”
หนานโซอี้รวบรวมหลักฐานทั้งหมดทั้งของจริง ของปลอมมามอบให้องค์ฮ่องเต้หนานกงชิงเพื่อแสดงว่าสิ่งที่เขาพูดเป็ความจริงไม่ได้ใส่ร้ายท่านราชครูหวัง ครั้นพระองค์ทรงตรวจสอบหลักฐานทั้งหมด ทรงไม่พอพระทัยเป็อย่างมาก จึงมีรับสั่งให้ทหารไปนำตัวราชครูหวังพร้อมทั้งตระกูลมารับโทษ
“ดียิ่งนักราชครูหวังซ่งซู แอบทำเื่เลวร้ายการใต้จมูกเจิ้น สั่งการลงไปราชครูหวังชงซู่หลอกลวงเบื้องสูง คิดคดทรยศ หวังจะให้แคว้นหนานจะต้องล้มสลาย โดยได้แอบซ่อนเทพธิดาแห่งแคว้นเอาไว้ จนเป็เหตุให้ราษฎรเดือดร้อนให้ปะาเก้าชั่วโคตร ส่วนเทพธิดาหวังลี่เหยาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องให้สมรสกับรัชทายาทหนานกงอี้”
ฮ่องเต้กล่าวด้วยความโมโหหากแคว้นอื่นทราบเื่นี้จะต้องพากันมาเพื่อชิงตัวนางอย่างแน่นอน เพื่อป้องกันการแย่งชิงตัวระหว่างเดินทางจึงได้มีรับสั่งให้แม่ทัพที่เก่งกาจที่สุดไปรับนางมาด้วยตัวเอง
“สั่งการออกไปให้แม่ทัพใหญ่ออกติดตามแล้วคุ้มครองนางกลับมาโดยเร็วที่สุด”
"พะย่ะค่ะ ฝ่าา"
ฮ่องเต้หนานกงชิงมองหน้าพระโอรสที่ทรงรักที่สุดอย่างเป็กังวล พระองค์ทรงหวังว่าคนที่ส่งไปจะไปช่วยหวังลี่เหยาทันเวลาไม่ถูกฆ่าหรือถูกชิงตัวไปแคว้นอื่นเสียก่อน
697
