ทะเลหมอกยังคงปกคลุมรอบภูผาใหญ่ สายลมยามรุ่งสางพัดผ่านยอดไม้สูงที่ทอดตัวเหมือนกำแพงธรรมชาติ เงารุ้งของเพลิงิญญาที่เหอหลงอวี่เพิ่งควบคุมได้เมื่อคืน ยังคงเร้นกายอยู่ในดวงตาเขา แสงสีทองแดงและสีน้ำเงินซ้อนกันเบาบาง เป็สัญลักษณ์ของการก้าวข้ามขอบเขตบางสิ่งที่กำลังจะมาเยือน
เหอหลงอวี่นั่งสมาธิอยู่เบื้องหน้าหม้อยาลายั กลิ่นสมุนไพรและแร่ธาตุจากสมุนไพรหายากลอยอบอวลไปทั่ว ร่างกายเขาแ่บางเต็มไปด้วยเหงื่อ เย็นกับร้อนปะทะกันในเส้นปราณ เหมือนร่างจะถูกฉีกออกเป็สองด้าน
เหอหลงอวี่ (ความคิดในใจ):
“เปลวไฟที่สอง... มันคือดาบสองคม หากควบคุมไม่ได้ มันจะเผาผลาญทั้งหม้อยาและจิติญญา แต่หากข้าไม่ลอง ข้าก็จะติดอยู่เพียงขั้นพื้นฐานตลอดไป...”
เสียงกึกก้องเบา ๆ ดังจากหม้อยา ลายัที่สลักไว้เปล่งประกายทอง เศษเถ้าถ่านในอากาศพลันหมุนวนตามแรงปราณของเขา ราวกับหม้อยากำลังทดสอบผู้ถือครอง
ทันใดนั้น ดวงตาเหอหลงอวี่พลันพร่ามัวไป ทิวทัศน์รอบตัวกลายเป็ห้วงเพลิงไร้สิ้นสุด เขายืนอยู่ท่ามกลางทะเลไฟสีแดงสด ลาวาไหลเวียนรอบกาย ้ามี เปลวเพลิงขนาดมหึมา ในรูปร่างัเพลิง เฝ้ามองเขาอย่างเย่อหยิ่ง
ัเพลิง (เสียงทดสอบ):
“เ้าเป็เพียงเด็กที่อยู่ขั้นพื้นฐาน ยังคิดจะกุมเปลวเพลิงคู่? หากไร้ความกล้า จงถอยเสีย อย่าได้แปดเปื้อนแดนเพลิงนี้!”
เหอหลงอวี่กำหมัดแน่น แม้ความร้อนจะแผดเผาผิวกายจนเหมือนแตกสลาย แต่ดวงตาของเขากลับไม่ยอมหลบ
เหอหลงอวี่:
“ข้า... อาจเป็เพียงเด็กน้อยในสายตาของเ้า แต่หากไม่ลองเสี่ยง ข้าก็ไม่มีวันกลายเป็นักเล่นแร่แปรธาตุที่แท้จริง! ข้าขอเดิมพันด้วยทุกสิ่งที่ข้ามี!”
เขายกสองมือขึ้น เพลิงสีทองแดงในมือขวาและเพลิงสีน้ำเงินในมือซ้ายค่อย ๆ ปะทะกันกลางอากาศ เสียงแตกดัง ปังงง! ก่อนที่แรงสั่นะเืจะแผ่กระจายออกเป็คลื่นเพลิง
ร่างกายเขาแทบรับไม่ไหว เืซึมออกจากริมฝีปาก แต่สายตากลับคมกริบกว่าครั้งไหน ๆ
เหอหลงอวี่ (ความคิด):
“ไฟที่ต่างกัน หากบังคับให้หลอมรวมย่อมะเิ... แต่ถ้าใช้จังหวะสมดุลพอดี พวกมันจะกลายเป็หนึ่งเดียว!”
เขาหลับตา หายใจลึกช้า ๆ ััถึงกระแสพลังที่วิ่งจากหัวใจไปยังเส้นปราณทั้งร่าง ก่อเกิดเป็ วงแหวนสมดุล ที่โอบล้อมเปลวไฟทั้งสอง
ในที่สุด เพลิงทองแดงและเพลิงน้ำเงินก็รวมตัวเป็เปลวเพลิงสีม่วงหมุนวนอย่างสง่างาม พลังรุนแรงแต่มั่นคง
ัเพลิงเบื้องหน้าพลันหัวเราะก้อง
ัเพลิง:
“หึ... เ้าผ่านการทดสอบขั้นแรก แต่จงจำไว้ เปลวไฟคู่จะยอมเชื่อฟังเฉพาะผู้ที่กล้าเผชิญทุกข์และทุกความเ็ป หากเ้าหยุดเพียงแค่นี้ เ้าจะถูกไฟกลืนกิน!”
เสียงกึกก้องดับลง ดวงตาเหอหลงอวี่ลืมขึ้นอีกครั้ง เขากลับมาอยู่ตรงหม้อยาเช่นเดิม เปลวไฟสีม่วงลอยอยู่เหนือฝ่ามือ ส่องสว่างไปทั่วห้องโอสถ
เขาหอบหายใจแรง ๆ เหงื่อท่วมตัว แต่แววตาเต็มไปด้วยความยินดีและความมั่นใจ
เหอหลงอวี่ (พึมพำ):
“นี่คือ... ไฟิญญาคู่ของข้า... ข้าไม่อาจหยุดเพียงแค่นี้ได้แล้ว...”
แต่ในเงามืดที่ริมหน้าต่าง ศิษย์ชั้นสูงของสำนักผู้หนึ่งยืนมองเหตุการณ์อยู่ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
ศิษย์ชั้นสูง (คิดในใจ):
“เด็กคนนี้... เพิ่งอยู่ขั้นพื้นฐานกลับควบคุมไฟิญญาคู่ได้ หากเื่นี้แพร่สะพัดออกไป สำนักอื่นคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่...”
แววตาเต็มไปด้วยทั้งความริษยาและความหวั่นเกรง
ปิดตอนเหอหลงอวี่นั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าหม้อยาลายั เปลวไฟสีม่วงสว่างวาบอยู่ในอากาศราวกับดาวดวงใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้นบนโลกยุทธจักร เส้นทางของเขาได้เปลี่ยนไปตลอดกาล 
484
