วรินทร์ เป็ลูกสาวเ้าของโรงงานน้ำตาล เธอเพิ่งเรียนจบปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ กะว่าจะทำงานสืบต่อกิจการของพ่อ ด้วยความที่เธอเป็คนลุยๆ และยังโสด ทำให้พ่อเป็ห่วงมาก เพราะอยากให้ลูกสาวเป็ฝั่งเป็ฝาเสียที ดังนั้นจึงประกาศกับคนที่้าติดต่อซื้อที่ดินที่ปากช่องว่า ต้องเป็ลูกเขยของเขาเท่านั้นถึงจะยอมยกที่ดินที่นั่นให้
ดังนั้นบรรดานักธุรกิจที่้าที่ดินผืนนั้นจึงต้องหาทางพิชิตใจลูกสาวของวรพต เ้าของโรงงานให้จงได้
เมื่อวรินทร์ได้ยินแผนการของพ่อที่้าให้ตนแต่งงานจากแม่ของตัวเอง เธอจึงไปจ้างสาวสวยคนหนึ่งมาสวมรอยเป็เธอ จินตนา สาวเปรี้ยวจึงรับจ้างงานนี้ โดยเธอต้องใช้ชื่อวรินทร์ และสามารถอาศัยอยู่ที่คอนโดของวรินทร์ตามใจชอบ
ส่วนตัววรินทร์ตัวจริงก็ไปเข้าค่ายอาสาที่ชุมชนห่างไกลแถวภาคเหนือ วรินทร์ได้รวบรวมผ้าห่ม เสื้อกันหนาว สิ่งของจำเป็ไปบริจาคผู้ยากไร้ ซึ่งในขณะนั้นเข้าสู่หน้าหนาวพอดี
จินตนาสาวเปรี้ยวนั้นปกติจะทำงานขายของออนไลน์ แต่ถ้ามีบรรดานักธุรกิจที่หวังจะมาจีบวรินทร์เพื่อหวังที่ดินดังกล่าว เธอก็จะแกล้งยินยอมไปดินเนอร์กับผู้ชายเ่าั้ แต่ไม่มีใครเลยที่สามารถพิชิตใจของเธอได้
จนกระทั่งมีทัศวัตน์กับทัศนนท์สองพี่น้องนักธุรกิจหนุ่มขายวัสดุก่อสร้าง พวกเขาแข่งขันกันจีบวรินทร์ตัวปลอม ความจริงจินต์นั้นก็พอใจในรูปลักษณ์ของหนุ่มทั้งสอง แต่ทว่าเธอก็รู้ตัวเองดีว่าเธอไม่คู่ควรกับพวกเขา ดังนั้นเธอจึงต้องใช้ความอดทนอย่างสูงที่จะทำให้ตัวเองไม่หลงชอบหนุ่มทั้งสอง
ทัศนนท์เป็คนเ้าเล่ห์ แม้ว่าจินต์จะพยายามหลบหน้าแค่ไหน เขาก็ตามหาเธอจนเจอ
“จะไปไหนหรอครับวรินทร์” ทัศนนท์ดักหน้าหญิงสาว
“คุณนนท์ คุณรู้ได้ยังไงคะ ว่าจินต์เอ้ยวรินทร์อยู่ที่นี่” จินต์เผลอหลุดปากแต่แก้ตัวทัน
“ผมรู้ก็แล้วกันครับ ไปทานข้าวกับผมเถอะนะ” ทัศนนท์อ้อน
“แต่วรินทร์มีนัดแล้วค่ะ” จินต์พยายามปฏิเสธ
“นัดกับใครครับ เลื่อนเขาไปก่อนเถอะ” นนท์เอาแต่ใจ
“วรินทร์สั่งซื้อเสื้อกันหนาวสไตล์เกาหลีค่ะ มันมีตัวเดียวด้วย ถ้าวรินทร์ไม่เจอเขา เขาจะขายให้คนอื่น”
“แล้วทำไมต้องไปรับด้วยตัวเองด้วยครับ ปกติเขาส่ง ems ไม่ใช่หรอ” นนท์แปลกใจ
“ก็วรินทร์อยากได้เร็วๆ นี่คะ”
“งั้นให้ลูกน้องผมไปติดต่อซื้อให้ครับ แล้วคุณไปกับผม” นนท์เผด็จการ
“แต่ว่า….” จินต์ลังเล
“เอาเบอร์โทร บิลค่าเสื้อให้ลูกน้องผมครับ เดี๋ยวผมซื้อให้” นนท์ไม่สนใจคำตอบของวรินทร์ เขายื่นมือมารอรับอย่างเอาแต่ใจ
วรินทร์จำต้องยื่นบิลค่าเสื้อให้กับเขา แล้วนนท์ก็โอบเอวเธอแล้วพาเธอไปขึ้นรถ
“คุณอย่าเผด็จการสิคะ และไม่ควรโอบวรินทร์แบบนี้ด้วย พวกเรายังไม่ได้เป็อะไรกันเสียหน่อย” จินต์พยายามห้ามปรามเขา
“อีกหน่อยพวกเราก็ต้องแต่งงานกันครับ” นนท์พูดยิ้มๆ เพราะทั้งดีใจที่วรินทร์ยอมไปทานข้าวกับเขา และตัวเขาสามารถเอาชนะพี่ชายตัวเองได้
ทัศวัตน์รู้สึกเจ็บใจเพราะเขาถูกน้องชายแกล้ง มีคนแกล้งปล่อยลมยางรถเขา ทำให้เขาไปพบวรินทร์ไม่ทัน
“บ้าจริง ทำไมมันเ้าเล่ห์แบบนี้นะ” วัฒน์เจ็บใจ
“อ้าวลูก วันนี้ไม่ออกไปไหนหรอ” แม่แปลกใจ
“ผมโดนเ้านนท์แกล้งครับ มันให้ลูกน้องมาปล่อยลมยาง เลยไปไหนไม่ได้” วัฒน์ฟ้อง
แม่ทำได้แต่ส่ายหน้าให้กับสองพี่น้องคู่นี้ เธอแอบเสียใจที่ทั้งสองไม่ปรองดองกันเหมือนพี่น้องบ้านอื่นๆ
ในระหว่างที่วรินทร์หรือจินต์ไปทานข้าวกับนนท์ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนโรแมนติก ลูกน้องของนนท์ก็โทรมา
“ว่าไงเชษณ์ ได้เสื้อกันหนาวมามั้ย” นนท์ถาม
“คือว่าเ้านายครับ สงสัยคุณวรินทร์จะถูกหลอกครับ คนขายเสื้อเป็นักต้มตุ๋น ความจริงพวกมันเป็นักเลงหลอกลักพาตัวผู้หญิงไปขาย โชคดีที่ผมกับลูกน้องอัดพวกมันได้เสียก่อน ตำรวจจับกุมพวกมันไว้หมดแล้วครับเ้านาย”
“ทำดีมากเชษณ์ ขอบใจพวกนายมากจริงๆ” นน์กล่าว
นนท์วางสาย
วรินทร์หรือจินต์เห็นนนท์ทำหน้าเครียด ก็เลยรีบถามทันที “มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“คุณถูกหลอกแล้วครับ คนที่คุณนัด ความจริงแล้วพวกเขาเป็นักเลง พวกเขาตั้งใจจะลักพาตัวคุณไปขาย โชคดีที่ผมให้ลูกน้องไปติดต่อพวกมันแทนคุณนะ” นนท์กล่าวอย่างโล่งอก
“เป็ความจริงหรอคะ ยังไงก็ต้องขอบคุณคุณจริงๆ” จินต์คิดในใจว่า “ถึงว่ามันถึงคิดค่าเสื้อในราคาถูก เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ”
“เมื่อไหร่คุณจะยอมใจอ่อนให้ผมเสียทีล่ะครับ” นนท์พูดยิ้มๆ
“พวกเราเป็เพื่อนกันเถอะนะคะ ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้รักฉันจริงๆ หรอก คุณก็แค่อยากได้ที่ดินผืนนั้นไปเท่านั้นเอง” จินต์กล่าวเพราะเธอรู้เื่ราวทั้งหมด
“งั้นใช้เวลาเป็เครื่องพิสูจน์ก็แล้วกันครับ” นนท์กล่าวอย่างหนักแน่นเพราะเขารักผู้หญิงตรงหน้าจริงๆ
นนท์พาวรินทร์ไปส่ง และคิดในใจว่า “ทำไมช่างใจแข็งนักนะ”
ในวันต่อมาวรินทร์หรือจินต์ก็ต้องใที่วัฒน์มาพบเธอที่คอนโดแต่เช้า
“ขอโทษค่ะคุณวัฒน์ วรินทร์ว่าจะไปซื้อขนมไทยเ้าอร่อยแต่เช้าค่ะ” จินต์พยายามปฏิเสธเขา
“หรือว่าคุณ้าหลบหน้าผมกันแน่” วัฒน์กล่าวอย่างรู้ทัน
“เปล่าเสียหน่อย ร้านขนมไทยเ้านี้ทำอร่อยมากจนคนเขาแย่งกันซื้อ พวกเขาถึงขั้นต่อคิวกันซื้อเลยนะคะ ถ้าวรินทร์ไม่รีบไป มันจะหมดเสียก่อน” จินต์พยายามแก้ตัว
“งั้นผมไปด้วยครับ ถ้าคุณซื้อเสร็จแล้ว ไปเที่ยวทะเลกับผมนะครับ” วัฒน์กล่าว
“ก็ได้ค่ะ ไว้วรินทร์สามารถซื้อขนมได้เสียก่อน วรินทร์ถึงจะยอมไปกับคุณ”
แต่ทว่า พอวัฒน์พาวรินทร์ลงจากรถเพื่อไปร้านขนมชื่อดัง ก็พบว่า มีคนต่อคิวยาวมาก คิวยาวเป็กิโลแทบไม่น่าเชื่อ
“สงสัยคงหมดก่อนแน่เลยค่ะ คิวยาวซะขนาดนี้ ถ้าหมดก่อนวรินทร์ขอไม่ไปทะเลกับคุณนะคะ” จินต์ถือโอกาส
“ผมมีวิธีครับ รับรองคุณได้ไปทะเลกับผมแน่ๆ” จากนั้นวัฒน์ก็เรียกบอดี้การ์ดสองคนที่ติดตามมาด้วย พร้อมกับกระซิบอะไรบางอย่างกับพวกเขา
“เอาจริงหรอครับเ้านาย”
“น่า ผมจะจ่ายให้อย่างงาม” วัฒน์กล่าว
บอดี้การ์ดสูงโปร่งหุ่นดี หน้าตาหล่อเหลา ก็เดินไปที่รถของเ้านายพร้อมกับถอดเสื้อโชว์กล้ามท้องซิกซ์แพ็กอย่างสวยงาม ส่วนลูกน้องอีกคนก็ะโสั่งให้ชายงามโพสต์ท่านั่นโน่นนี่ และถ่ายรูป
ผ่านไปเพียงไม่นาน คนที่ต่อคิวเริ่มให้ความสนใจชายรูปงามคนนั้น โดยเฉพาะเกย์ กะเทย สาวประเภทสอง รวมทั้งผู้หญิงบางคน ก็รีบออกจากแถวแล้วเดินไปมุงที่รถของวัฒน์เพื่อดูชายรูปงามถ่ายแบบ
วรินทร์หรือจินต์ใที่มันเป็ไปตามแผนการของวัฒน์ และแล้ววรินทร์ก็สามารถซื้อขนมไทยได้ตาม้าใน่เวลาเพียงไม่นาน
พอซื้อของเสร็จ วัฒน์เดินไปโอบเอววรินทร์พร้อมกับส่งซิกซ์บอกลูกน้องว่าเลิกภารกิจได้
ชายงามคนนั้นถึงกับโล่งอก เพราะมันเป็หน้าหนาว ตอนนี้เขาเริ่มตัวสั่นแล้ว
ชายงามรีบโค้งคำนับขอบคุณผู้ชมแล้วรีบสวมเสื้อทันที ในท่วงท่าที่สง่างาม แต่พอผู้คนแยกย้าย ชายคนนั้นรีบขอเข้าไปอยู่บนรถเพราะ้าความอบอุ่นอย่างมาก
คนที่ถ่ายรูปให้ ถึงกับสงสารเพื่อนและรำพึงว่า “มันจะคุ้มค่ายาหรือเปล่านะ”
“เป็ไงครับ คุณต้องไปทะเลกับผมได้แล้วนะครับ” วัฒน์กล่าวอย่างมีชัย
“ก็ได้ค่ะ แต่ขอวรินทร์กลับคอนโดเพื่อเก็บของก่อนนะคะ” จินต์พยายามถ่วงเวลาเพื่อหาทางแก้ไข
จินต์จำใจต้องรักษาคำพูด เธอเลยให้วัฒน์รออยู่บนรถ ส่วนเธอรีบขึ้นไปเก็บของที่คอนโด ด้วยความที่จินต์กลัวว่าเธอจะพลาดท่าตกเป็ของวัฒน์ ดังนั้นเธอจึงทำเป็แกล้งส่งไลน์ไปบอกนนท์ว่า “่นี้คุณไม่ต้องมาหาวรินทร์นะคะ คุณวัฒน์เขาพาวรินทร์ไปชะอำค่ะ”
นนท์ที่เห็นข้อความของวรินทร์ถึงกับนั่งไม่ติดที่ เขาเจ็บใจที่พี่ชายจะมาแย่งผู้หญิงที่หมายปอง เขาเลยให้ลูกน้องไปสืบว่าพี่ชายพักอยู่ที่ไหน เพื่อที่เขาจะได้ตามไปกันท่า เขาจะไม่ยอมให้พี่ชายแย่งวรินทร์ไปจากเขาแน่นอน
*******************************************
ถึงกระนั้นวัฒน์ก็ยังให้เกียรติวรินทร์ เขาเช่าห้องพักคนละห้องกับเธอ แล้วยอมปล่อยให้เธอทำธุระส่วนตัวได้อย่างอิสระ
“คืนนี้พวกเราเจอกันที่ภัตตาคารด้านล่างนะครับ” วัฒน์นัดแนะ
“ค่ะคุณวัฒน์” จินต์ยิ้มให้แล้วรีบปิดห้องทันที เธอคิดในใจว่า “คืนนี้ฉันจะรอดมั้ยเนี่ย”
เมื่อถึงเวลานัดหมาย จินต์แต่งชุดราตรีแล้วลงลิฟท์ แต่พอลิฟท์เปิด เธอก็ใที่เห็นนนท์
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่คะ” จินต์ใเหมือนรถไฟชนกันยังไงไม่รู้
“ผมซะอย่าง แต่ผมไม่ยอมให้คุณไปพบพี่วัฒน์หรอกนะ ไปทานข้าวในห้องผมกันเถอะ” นนท์ทำการเดินไปฉุดหญิงสาว
จินต์ใกับความรุนแรงของนนท์ “ปล่อยวรินทร์นะคะ ทำไมคุณทำหยาบคายแบบนี้คะ”
“ผมก็แค่หวงคุณเท่านั้นเอง” นนท์จับแขนหญิงสาวให้เดินไปพร้อมกับเขา
และแล้วจินต์ก็ถูกผลักเข้าไปในห้องพักของนนท์
จินต์เดินไปนั่งที่เก้าอี้ เธอหันหน้าหนีและไม่พูดกับเขา
“ผมสั่งอาหารแล้วนะครับ พวกเรามาทานด้วยกันนะครับ” นนท์พยายามง้อ
“ทำไมคุณไม่ให้เกียรติวรินทร์บ้างคะ” จินต์ต่อว่า
“ผมจะไม่ยอมให้พี่ชายผมแย่งคุณไปหรอก” นนท์พูดอย่างคนเอาแต่ใจ
จินต์ทำอะไรไม่ได้ เธอก็เลยส่งไลน์ไปยกเลิกวัฒน์ โดยอ้างว่าเธอไม่สบายขอนอนพัก และห้ามไม่ให้วัฒน์รบกวนเธอเด็ดขาด
พอหนุ่มสาวทานอาหารเสร็จ นนท์ก็รีบขนขยะไปทิ้งเรียบร้อย เขารีบเดินกลับไปที่ห้อง ก็เป็ไปตามคาดคือ จินต์ตั้งใจจะหนีกลับห้องตัวเอง่นี้ แต่นนท์กลับมาเร็วมาก ทำให้หญิงสาวหนีออกไปไม่ทัน
“พวกเราทานข้าวด้วยกันแล้วไงคะ วรินทร์จะกลับห้อง”
“ผมอยากคุยกับคุณครับ พวกเรามาคุยกันก่อนนะ” นนท์รั้งตัวหญิงสาว
“มันไม่เหมาะนะคะ ชายหญิงอยู่ด้วยกันสองต่อสองแบบนี้”
แต่นนท์ก็สามารถดึงตัวหญิงสาวกลับเข้าไปในห้องเขาได้อย่างง่ายดาย
“คุณมีอะไรจะคุยก็ว่ามาสิคะ วรินทร์จะได้ไปนอน”
สักพักนนท์ก็ได้ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด เขาดึงตัวหญิงสาวเข้ามากอดพร้อมกับถือโอกาสจูบกับเธอ
วรินทร์พยายามดิ้นสุดชีวิตทั้งทุบทั้งตี แต่ก็ไร้ผล
เมื่อวรินทร์ตกอยู่ในสภาพเคลิบเคลิ้ม นนท์ก็อุ้มหญิงไปวางบนเตียง เขาทั้งจูบทั้งเล้าโลม บทบรรเลงเพลงรักได้เริ่มขึ้น จนกระทั่งทั้งคู่ไปถึง์พร้อมกัน
นนท์โอบกอดหญิงสาวอย่างทะนุถนอม พร้อมกับแอบถ่ายภาพที่ทั้งคู่นอนด้วยกันไปเยาะเย้ยพี่ชาย
จินต์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมามีสติเต็มที่ เธอก็รีบทุบตีนนท์ “ทำไมคุณทำแบบนี้คะ คุณไม่ให้เกียรติวรินทร์เลย”
“ผมรักคุณนะวรินทร์ ผมเสียคุณไปไม่ได้จริงๆ”
“คุณก็แค่อยากเอาชนะพี่ชาย และ้าที่ดินเท่านั้น แต่ฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลย คุณไม่มีทางชนะหรอกค่ะ” จินต์พูดด้วยความโกรธ
จินต์รีบใช้ผ้าห่มพันกาย แล้วรีบก้มไปเก็บเสื้อผ้าเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว
นนท์พยายามวิ่งไปตามเธอ แต่จินต์รีบปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าเขา
“อภัยให้ผมเถอะนะคนดี พวกเราจะแต่งงานกันให้เร็วที่สุด” นนท์เคาะประตูห้องน้ำ
สักพักก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังมาก
นนท์จึงต้องรีบนำผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอว แล้วเดินไปเปิดประตูห้อง
วัฒน์รีบต่อยน้องชายอย่างโมโห “นายกล้าทำอะไรบ้าๆ แบบนี้ได้ยังไง”
“วรินทร์เป็ของผมแล้วพี่ ผมชนะพี่แล้ว” นนท์รู้สึกสะใจ
“แค่อยากเอาชนะฉัน นายกล้าทำร้ายจิตใจวรินทร์แบบนี้เลยหรอ” วัฒน์เจ็บใจ
“ผมรักวรินทร์ ผมจะแต่งงานกับเธอให้เร็วที่สุด” นนท์เถียง
วรินทร์หรือจินตนาสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอปาดน้ำตา พร้อมกับทำการเดินเข้าไปห้ามสองพี่น้องต่อยตี “หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ พวกคุณไม่ต้องทะเลาะกันอีกต่อไปแล้วค่ะ ฉันไม่ใช่วรินทร์ค่ะ วรินทร์จ้างให้ฉันมาสวมรอยเป็เธอเท่านั้น ดังนั้นต่อไปพวกคุณเลิกยุ่งเกี่ยวกับฉันอีก ลาก่อน” จินตนารีบวิ่งหนีสองพี่น้องทันที
ทั้งวัฒน์และนนท์ต่างพากันอึ้ง พวกเขานึกไม่ถึงว่าผู้หญิงที่พวกเขาเทียวจีบจะเป็วรินทร์ตัวปลอม
สองพี่น้องแยกย้ายกันกลับไปที่กรุงเทพฯ
นนท์กลับไปที่ห้องนอนของตนเอง เขากำลังทบทวนตัวเองว่า สรุปเขารักวรินทร์ตัวปลอมหรือเปล่า หรือเพียงแต่้าที่ดินที่ปากช่องเท่านั้น แต่เวลาที่เขานอนหลับตาทีไร เขาก็คิดถึงแต่ผู้หญิงสาวสวยคนนั้นอย่างไม่มีวันลืมเลือน จนกระทั่งเขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ
“นายเชษณ์ นายรีบไปสืบทีว่าวรินทร์ตัวจริงไปอยู่ที่ไหน” นนท์สั่ง
“เ้านายยังไม่เลิกล้มความตั้งใจอีกหรอครับ” เชษณ์สงสัย
“น่า ฉันมีเหตุผล”
และแล้วนนท์ก็ได้เบอร์โทรของวรินทร์ตัวจริง
“สวัสดีค่ะ วรินทร์พูดค่ะ”
“ผมนนท์นะครับคุณวรินทร์”
“คุณได้เบอร์โทรฉันมาได้ยังไงคะ”
“ผมสืบได้เองครับ” นนท์กล่าว
“คุณคงจับได้แล้วว่าผู้หญิงคนนั้นปลอมเป็ฉัน” วรินทร์คาดการณ์
“ครับ”
“ดังนั้นคุณคงรู้ดีว่า ฉันไม่้าแต่งงานกับพวกคุณ เลิกยุ่งกับฉันเถอะนะคะ” วรินทร์กล่าวหนักแน่น
“ผม้าที่อยู่ของผู้หญิงคนนั้นครับ” นนท์บอกวัตถุประสงค์ที่แท้จริง
“คุณสนใจเธอหรอคะ” วรินทร์สงสัย
“ใช่ครับ ผมรักเธอ และเธอก็เป็ของผมแล้วด้วย” นนท์พูดอวด
“อะไรนะคะ” วรินทร์ใ
“ผมขอร้องเถอะนะครับ ช่วยบอกผมเถอะว่าเธออยู่ที่ไหน” นนท์ขอร้อง
“คุณไม่้าที่ดินแล้วหรอคะ”
“ครับ ผม้าเพียงผู้หญิงคนนั้น” นนท์กล่าวหนักแน่น
“ก็ได้ค่ะ ฉันจะส่งที่อยู่ไปให้คุณ แต่คุณต้องง้อเธอเองนะคะ” วรินทร์ใจอ่อน
“ขอบคุณครับคุณวรินทร์” นนท์กล่าวอย่างซึ้งใจ
“เธอชื่อจินตนาค่ะ เป็แม่ค้าขายของออนไลน์ และฉันได้ส่งข้อความเป็ที่อยู่ของเธอให้คุณแล้ว” วรินทร์ยอมบอกข้อมูล
“ขอบคุณครับ” นนท์จึงออกตามหาตัวจินตนาทันที และเขาก็ได้ไปเจอเธอที่ที่ทำการไปรษณีย์แห่งหนึ่ง
จินตนากำลังจะวิ่งหนี แต่ถูกนนท์กอดจากด้านหลัง “อย่าทิ้งผมไปอีกเลยนะครับจินต์ ผมคิดถึงคุณมากเลยรู้มั้ย”
“ก็ฉันสารภาพทุกอย่างแล้ว คุณยัง้าอะไรอีกคะ” จินต์กล่าว
“แต่งงานกับผมนะครับ ผมรักคุณจริงๆ” นนท์สารภาพรัก
“ฉันไม่มีที่ดินให้คุณหรอกนะ” จินต์ยังคงน้อยใจ
“คุณให้ลูกกับผมก็พอครับ” นนท์พูดยิ้มๆ
“ปล่อยฉันไปเถอะค่ะ ยังไงพ่อแม่คุณก็ไม่ยอมรับฉันหรอก” จินต์กังวลเื่ฐานะ เธอคิดว่าเธอไม่คู่ควรกับเขา
“งั้นผมจะพาคุณไปพบพวกท่านเดี๋ยวนี้ครับ” นนท์อุ้มแฟนสาวไปขึ้นรถ
“ปล่อยนะคะ คุณอายคนอื่นบ้างสิ” จินต์รีบโวยวาย แต่ก็ไม่อาจสู้ความเอาแต่ใจของนนท์ไปได้
และแล้วจินตนาก็ได้ตกลงปลงใจแต่งงานกับนนท์ และเธอก็นึกไม่ถึงว่าพ่อแม่ของนนท์จะยอมรับในตัวเธอ
หลังจากแต่งงาน นนท์ควงภรรยาแสนสวยออกงานเป็ประจำ เขารู้สึกมีความสุขมากที่สมหวังในความรัก แม้จะไม่ได้ชนะพี่ชายในเื่ธุรกิจก็ตาม
ทางด้านวัฒน์ ความจริงแล้วเขาไม่ได้รักวรินทร์ตัวปลอมเลยสักนิด เขาเพียงแต่้าที่ดินที่ปากช่องเท่านั้น ดังนั้นเขาตั้งใจว่าจะพยายามเอาที่ดินที่นั่นมาให้ได้ โดยไม่จำเป็ต้องแต่งงานกับวรินทร์ตัวจริง
วรินทร์กลับมาจากเชียงราย เธอก็รีบไปฝึกงานกับพ่อ พอฝึกได้ประมาณหนึ่งเดือน พ่อวรินทร์ก็ให้เธอย้ายไปประจำอยู่ที่ปากช่องเพื่อดูคนงานทำสวนองุ่นที่นั่นชั่วคราว
หลังจากนั้นไม่นาน วรินทร์ก็มีเสียงติฉินนินทาว่าเธอแอบคบกับผู้ชายหลายคน คำนินทาเ่าั้รู้ไปถึงหูของวัฒน์ ทำให้เขายิ่งไม่อยากแต่งงานกับวรินทร์ ดังนั้นเขาจึงหาวิธีซื้อที่ดินที่้ามาให้ได้
สามเดือนผ่านไป พ่อของวรินทร์ประสบปัญหาเป็หนี้ หลังจากโรงงานขาดทุนย่อยยับ วัฒน์จึงถือโอกาสบังคับให้พ่อของวรินทร์ยอมขายที่ดินที่ปากช่องให้กับเขาเพื่อล้างหนี้ พ่อวรินทร์ไม่มีทางเลือกจึงต้องเรียกลูกสาวกลับไปที่กรุงเทพฯ
“ขายที่ดินไม่ได้นะคะพ่อ แล้วคนงานที่นี่ล่ะ พวกเขาจะทำยังไง” วรินทร์กังวล
“พ่อขอโทษนะลูก แต่พวกเราไม่อาจโอบอุ้มคนงานได้ทั้งหมดจริงๆ” พ่อจนปัญญา
วรินทร์ไม่สามารถห้ามพ่อได้จริงๆ เธอก็เลยต้องวางแผนช่วยคนงาน
วัฒน์รู้สึกดีใจที่พ่อของวรินทร์ตกลงขายที่ดินให้กับเขา เขาก็เลยรีบเดินทางไปปากช่องเพื่อไปดูที่ดินดังกล่าว แต่ทว่าอยู่ดีๆ รถของวัฒน์ก็ยางะเิ ทำให้เสียหลักพุ่งชนต้นไม้ โชคดีที่คนงานที่สวนองุ่นของวรินทร์ช่วยชีวิตเขาไว้
วัฒน์พักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเป็เวลาสองสัปดาห์ พอฟื้นขึ้นมาก็ได้ยินหมอกำลังคุยกับคนที่ชื่อวรินทร์ เขาสงสัยว่าจะเป็คนเดียวกับลูกสาวเ้าของโรงงาน ดังนั้นเขาจึงแกล้งทำเป็ความจำเสื่อม แล้วขอเข้าไปทำงานกับวรินทร์
“ผมขอร้องล่ะครับ ช่วยผมด้วย ผมไม่มีที่ไปจริงๆ” วัฒน์อ้อนวอน
“แต่สวนองุ่นกำลังจะถูกขายแล้ว ยังไงนายก็ทำงานกับฉันไม่ได้อยู่ดี” วรินทร์เองก็จนปัญญา
“งั้นขอผมอยู่ชั่วคราวก็ได้ครับ รอผมฟื้นความทรงจำเสียก่อน” วัฒน์กล่าว
วรินทร์เห็นแก่เพื่อนมนุษย์ด้วยกันเธอก็เลยยินยอมให้วัฒน์เข้าไปพักที่สวนองุ่นของเธอชั่วคราว
ในตอนนี้วัฒน์ได้กลายเป็คนขับรถให้กับวรินทร์ เพราะวัฒน์ไม่ถนัดทำไร่ทำสวน จึงทำให้เขาเห็นพฤติกรรมของวรินทร์ เขาพบว่าวรินทร์นั้นเดินทางไปพบชายเ้าของไร่ และชายเ้าของสวนหลายคนมากเลย เขาคิดในใจว่า “คุณนี่ไม่รักนวลสงวนตัวเอาเสียเลย”
แต่ทว่าวันถัดมาเขาก็เริ่มรู้วัตถุประสงค์ที่วรินทร์พบเ้าของสวนเ่าั้ นั่นคือ วรินทร์้าฝากให้คนงานในสวนองุ่นย้ายไปทำงานกับเ้าของสวนเ่าั้ แต่ทว่าพวกเขาสามารถรับคนงานได้ไม่เยอะจริงๆ
นายวัฒน์ได้ขับรถไปส่งคนงานตามไร่และสวนต่างๆ ทำให้ในตอนนี้วรินทร์เหลือคนงานอีกครึ่งหนึ่งจากของเดิม
วรินทร์เริ่มคุ้นเคยกับนายวัฒน์ เธอจึงปรับทุกข์กับเขา “ทำยังไงดีล่ะ แล้วคนงานที่เหลือจะทำงานที่ไหน ยิ่งเศรษฐกิจแบบนี้ด้วยแล้ว”
“ทำไมคุณต้องสนใจคนอื่นด้วยล่ะครับ เดี๋ยวพวกเขาก็หางานได้เอง” วัฒน์สงสัย
“ฉันรู้ แต่ถ้าฉันพอช่วยได้ ฉันก็จะทำ ยังไงพวกเขาก็เป็คนเก่าคนแก่ที่ช่วยกันโอบอุ้มสวนองุ่นมาถึงทุกวันนี้ นายเองก็เหมือนกัน จำได้บ้างหรือยัง ฉันจะได้ไม่ต้องหางานใหม่ให้นายไง” วรินทร์ถาม
“ยังเลยครับ” วัฒน์แกล้งทำคอตก
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ วัฒน์เริ่มสนิทและคุ้นเคยกับคนงานที่สวนองุ่น ทำให้เขารู้ว่าพวกคนงานมีน้ำใจกับเขามาก ทั้งแบ่งอาหารและขนมให้เขาไม่เคยขาด จนกระทั่งเขาเริ่มมีความเห็นอกเห็นใจพวกเขาเ่าั้
ดังนั้นวัฒน์จึงตัดสินใจบางอย่าง
*******************************************
“อะไรนะคะพ่อ วัฒน์พาพ่อแม่มาสู่ขอวรินทร์ แล้วพ่อว่ายังไงคะ”
“พ่อยังไม่ได่ตอบอะไร เพราะพ่อรอลูก โดยเขายื่นเงื่อนไขว่า จะยอมให้ลูกทำสวนองุ่นต่อไป แต่ถ้าไม่แต่ง ที่ดินก็ต้องตกเป็ของเขา ลูกว่ายังไงล่ะ”
วรินทร์เป็คนขี้สงสาร เมื่อเธอมองไปที่คนงาน เธอไม่อาจทิ้งพวกเขาได้จริงๆ จึงว่า “ตกลงค่ะพ่อ วรินทร์ยอมแต่งงานกับเขาค่ะ”
และแล้ววรินทร์ก็ได้แต่งงานกับวัฒน์ แต่ทว่าในวันแต่งงานอยู่ดีๆ ก็มีมือปืนบุกมายิงที่ไหล่วัฒน์ถึงในงานแต่งงาน คนร้ายกำลังจะยิงอีกนัด แต่บอดี้การ์ดรีบยิงสกัดไว้ ทำให้คนร้ายต้องรีบพากันหนี น่าเสียดายที่พวกมันหนีรอดไปได้
ทุกคนรีบไปโรงพยาบาล และไปรออยู่ที่หน้าห้องไอซียู ผ่านไปสองชั่วโมงหมอเดินออกมาบอกว่าวัฒน์ปลอดภัยดี ทำให้ทุกคนพากันโล่งอก แต่ทว่า
แม่ของวัฒน์กลับโทษว่าวรินทร์เป็คนจ้างมือปืนมาฆ่าวัฒน์
“ไม่จริงนะคะคุณแม่ วรินทร์ไม่ได้เป็ผู้บงการจริงๆ ค่ะ” วรินทร์พยายามชี้แจง
“อย่ามาเรียกฉันว่าแม่ ออกไปซะ ห้ามเข้าใกล้ลูกชายฉันอีก” แม่วัฒน์กล่าวเสียงห้วน
วรินทร์ในสภาพเ้าสาวจำต้องเดินคอตก แล้วขับรถกลับคอนโดตัวเอง
*******************************************
ณ บ้านของนนท์
นนท์เคาะประตูห้องนอนเรียกภรรยา
“คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ ผมทำผิดอะไร ทำไมไล่ผมมานอนนอกห้องแบบนี้ครับจินต์” นนท์โวยวาย
“คุณไม่ได้ผิดหรอกคะ จินต์ผิดเอง จินต์สงสารวรินทร์ค่ะ จินต์รู้จักเธอดีว่าเธอไม่มีทางฆ่าคนได้หรอก พอนึกถึงเธอ จินต์ก็เศร้าใจและอยากอยู่คนเดียวค่ะนนท์”
“แต่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเราเลยนะครับ” นนท์กล่าว
“วรินทร์เป็ผู้มีพระคุณของจินต์ หากเธอทุกข์ฉันก็ทุกข์ด้วย พวกเราแยกกันอยู่สักพักนะคะ ขอจินต์รู้สึกดีขึ้นเสียก่อน” จินต์กล่าว
ก็เลยต้องลำบากนนท์ นนท์ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาก็เลยจ้างให้ลูกน้องไปสืบว่าใครเป็คนทำร้ายพี่ชายกันแน่ ต้องหาหลักฐานเอาผิดพวกมันให้จงได้
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ วัฒน์ฟื้นเป็ปกติ แต่เขาน้อยใจวรินทร์มาก เธอไม่เคยมาเยี่ยมเขาเลยั้แ่เขาาเ็สาหัส ทำให้อารมณ์เขาไม่ค่อยได้อยู่กับร่องกับรอย มีเพียงแม่ของเขาเท่านั้นที่คอยเฝ้าเขาอย่างใกล้ชิด
และแล้วสักพักตำรวจก็มาขอพบวัฒน์ พวกเขามาแจ้งว่าสามารถจับคนร้ายตัวจริงได้แล้ว เขาได้จ้างวานให้มือปืนมายิงวัฒน์ในวันแต่งงาน สรุปว่าเขาคนนั้นคือนักธุรกิจคู่แข่งของวัฒน์ที่ชื่อสหชาติ นนท์ซึ่งเป็น้องชายของวัฒน์สามารถรวบรวมหลักฐานมาได้ทั้งหมด ทำให้มัดตัวสหชาติแ่าแบบดิ้นไม่หลุด
วัฒน์ก็เลยโทรไปขอบคุณน้องชาย
“ไม่ต้องมาขอบคุณฉันหรอก ฉันไม่ได้ทำเพื่อนาย” นนท์กล่าว
“อ้าว แล้วทำเพื่ออะไร” วัฒน์สงสัย
“เมียบังคับให้ฉันต้องล้างมลทินให้วรินทร์ ไม่งั้นเธอจะไม่ให้ฉันนอนด้วย” นนท์แอบฟ้อง
“ฉันเข้าใจแล้ว ยังไงก็ขอบใจก็แล้วกัน” วัฒน์กล่าว
แม่ของวัฒน์แอบรู้สึกผิด แต่ยังไม่มีโอกาสขอโทษวรินทร์
วัฒน์ยังคงน้อยใจวรินทร์ที่เธอไม่มาเยี่ยมเขา และรู้สึกเบื่อๆ เขาจึงออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ เขาเดินไปได้ไม่นาน ก็เริ่มมองเห็นหญิงในดวงใจ วรินทร์กำลังเดินเข้าไปที่วอร์ดที่เขาพัก ดังนั้นวัฒน์จึงรีบแอบย่องไปเฝ้าดูเธอ
วัฒน์มองเห็นว่าวรินทร์เดินเข้าไปคุยกับพยาบาล พร้อมกับฝากของให้เขาด้วย สักพักก็เห็นวรินทร์แอบดูที่ประตูห้องผู้ป่วยพิเศษ พอเธอไม่เห็นวัฒน์ เธอก็เลยรีบจากไปทันที
วัฒน์สงสัยเลยเดินไปสอบถามพยาบาล ได้ความว่าวรินทร์มาเยื่ยมวัฒน์ทุกวัน แต่เนื่องจากแม่ของวัฒน์ห้ามเธอเข้าใกล้เขา เธอก็เลยแค่มองดูอยู่ห่างๆ เท่านั้น มีบางคืนที่แม่และสาวใช้ไม่อยู่ เธอก็แอบมานอนเฝ้าในระหว่างที่วัฒน์ยังคงหมดสติ
พอวัฒน์เข้าใจวรินทร์เป็อย่างดีแล้ว เขาจึงตัดสินใจบางอย่าง
ณ คอนโดวรินทร์ เธออาบน้ำจนเสร็จ แต่ยังไม่ทันแต่งตัว อยู่ดีๆ ก็มีคนมาเคาะประตู
“ใครคะ” วรินทร์ะโถาม
“มีของมาส่งครับ”
วรินทร์คิดว่าคงพบคนส่งของแค่แป๊ปเดียว เธอก็เลยสวมเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินไปเปิดประตู
พอเปิดมาแล้วกลายเป็วัฒน์ เธอก็ใ “คุณ มาทำอะไรที่นี่คะ”
“ผมเอาตัวผมมาส่งไงครับ” แล้ววัฒน์ก็รีบผลักประตูเข้าไปในห้องนอนของวรินทร์
“คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ” วรินทร์ใ
“พวกเราแต่งงานกันแล้วนะครับ ผมต้องได้เข้าหอกับคุณสิ” วัฒน์ทวง
“แต่แม่คุณ…” วรินทร์อ้างแม่ของเขา
“แม่ผมเข้าใจคุณแล้วครับ” แล้ววัฒน์ก็อุ้มหญิงสาวไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว
“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะคะวัฒน์” วรินทร์พยายามร้องห้าม
“คืนนี้ผมมาทวงสิทธิ์ครับ” วัฒน์พูดยิ้มๆ
และแล้วหญิงสาวก็ไม่อาจต้านทานแรงคิดถึงของวัฒน์ได้
เช้าวันรุ่งขึ้น วัฒน์ตื่นขึ้นมาไม่พบหญิงสาวเคียงข้างกายก็ใ เขารีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินตามหาในคอนโดเสียทั่ว แต่หาตัววรินทร์ไม่เจอทำให้วัฒน์กังวลหนัก
“วรินทร์ครับ อย่าโกรธผมเลย ผมรักคุณจริงๆ นะ” แต่ภายในห้องก็ยังเงียบเชียบ
วัฒน์โทรหา มือถือวรินทร์ก็ปิด เขาเลยรีบออกไปจากห้องเพื่อบอกให้ลูกน้องออกตามหาภรรยาของเขา แต่ทว่าพอเปิดประตูก็เห็นวรินทร์ถือข้าวต้ม ขนม ผลไม้เต็มไม้เต็มมือ
“คุณจะหนีวรินทร์หรอคะ ได้วรินทร์แล้วทิ้งแบบนี้ มันน่าน้อยใจจริงๆ” วรินทร์น้อยใจ
“ใครบอกล่ะครับ ผมตั้งใจจะออกตามหาคุณ ผมตื่นมาไม่เจอคุณ รู้มั้ยผมใมากเลยนะครับ” วัฒน์โอบกอดภรรยา
“วรินทร์ไม่เชื่อหรอกค่ะ คนเ้าเล่ห์อย่างคุณ”
“งั้นก็เปิดมือถือได้แล้วครับ จะได้เห็นเบอร์ติดต่อมันมีกี่สายที่พยายามติดต่อคุณ” วัฒน์กล่าว
“ตายจริง แบตหมดค่ะ งั้นวรินทร์ยอมเชื่อคุณก็ได้ มาทานของอร่อยๆ กันดีกว่านะคะ รู้มั้ยวรินทร์ถึงขั้นต้องต่อคิวซื้อเลย คิวมันยาวมากค่ะ เลยมาช้านิดนึง” วรินทร์กล่าว
แทนที่วัฒน์จะช่วยหญิงสาวถือของ แต่เขากลับถือโอกาสที่หญิงสาวมือไม่ว่าง รีบกอดและหอมแก้มเธอทั้งสองข้าง
“เดี๋ยววรินทร์ก็ช้ำหมดหรอกคะ มาช่วยวรินทร์ถือของเดี๋ยวนี้เลย” วรินทร์พูดเขินๆ
วัฒน์จึงนำอาหารจากมือหญิงสาวไปเทด้วยอาการปลื้มใจ
และแล้วสามีภรรยาก็ได้ทานอาหารมื้อแรกร่วมกันอย่างเอร็ดอร่อย
จบบริบูรณ์
52K
![ปาฏิหาริย์รักสองโลหิต [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1681653524_8441541.webp)
![แฟนคิง [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1566460710_21055341.webp)