เช้านี้หลันหลันแต่งกายเรียบร้อยและงดงามกว่าปกติหญิงสาวคิดจะเอายาและเครื่องมือแพทย์มาส่งแต่กลับถูกพยาบาลรุ่นน้องเรียกไว้ก่อนจะเดินมาวนรอบๆ หญิงสาวและอดที่จะแซวหลันหลันไม่ได้
"หมอหลันวันนี้ดูเรียบร้อยและสวยกว่าปกตินะคะ"
"ใช่ค่ะ วันนี้เป็วันพิเศษอะไรหรือเปล่าคะ"
ทั้งสองแซวหลันหลันทั้งๆ ที่รู้ว่าหญิงสาวแต่งกายเพื่อจะไปร่วมงานแต่งของหม่าเหวิน
"หมอหลันจะให้เราไปเป็เพื่อนหรือเปล่าคะ พวกเรากำลังจะออกเวรพอดีค่ะ"
หลันหลันมองทั้งสองยิ้มๆ แม้ว่าเซียวเซ่าและฮัวหู่จะอายุน้อยกว่่่าหลันหลันมากนักแต่ทั้งสองกับสนิทสนมกับหลันหลันมากกว่าพยาบาลคนอื่น ๆ ในตึก
"ถ้าพวกเธอไปด้วยได้ก็ดีเหมือนกันนะแต่ฉันต้องเอายาและเครื่องมือแพทย์...."
หลันหลันเอ่ยตอบทั้งสองแม้หญิงสาวจะเข้มแข็งและพยายามไม่คิดอะไรแต่หญิงสาวกลับไม่แน่ใจว่าคนที่ไปร่วมงานจะคิดหรือพูดอะไรหรือเปล่าเมื่อเห็นตนเองไปร่วมงานแต่งในครั้งนี้
"เดี๋ยวกลับมาค่อยคืนก็ได้ค่ะ รอพวกเราแป๊บนะคะ"
ความจริงเมื่อวานหลังจากหลันหลันกลับไปถึงบ้านก็ทิ้งตัวลงนอนทันทีข้าวของที่ซื้อมาจึงมิได้ถูกเก็บแต่อย่างใดแม้กระทั่งอาบน้ำหญิงสาวก็ยังละเลยนอนทั้งอย่างนั้นและหลับสนิทจนรุ่งเช้าวันนี้หญิงสาวจึงดูสดใสเพราะได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มอีกทั้งของที่ต้องขนก็อยู่ในช่องมิติไม่ได้แบกหามให้เหนื่อยจึงทำให้หญิงสาวไม่มีสิ่งใดให้กังวลมากนัก
"อื่ม"
เซียวเซ่าและฮัวหู่หายไปสักพักก่อนจะออกมาหาหญิงสาวพร้อมกับของบางอย่างในมือ
"ดูเหมือนคุณยายห้อง 109 จะออกจากโรงพยาบาลไปเมื่อเช้านี้นะคะพยาบาลที่ดูแลได้ฝากหนังสือนี้ให้หมอหลันด้วยค่ะ บอกว่าคุณยายฝากให้ดูเหมือนจะเป็หนังสือที่พวกเราเพิ่งอ่านจบไปและตอนนี้กำลังเป็ที่นิยมด้วยนะคะ"
หลันหลันหยิบหนังสือนั้นขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าหนังสือเล่มนั้นเป็หนังสือที่คุณยายหลีเจินเป็คนแต่งและหน้าปกได้เขียนบางอย่างเอาไว้
'สักวันเราจะได้พบกันอีก'
หลันหลันไม่เข้าใจความหมายที่คุณยายหลีเจิน้าสื่อหญิงสาวจึงได้นำหนังสือใส่ลงในกระเป๋าใบของตนเองอย่างไม่คิดสิ่งใด
หลันหลันเซียวเซ่าและฮัวหู่ก้าวเท้าพ้นออกมาจากลิฟท์ทั้งสามมองตรงออกไปอย่างตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าตลอดสองข้างทางที่นำไปสู่ห้องแต่งงานถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สีชมพูสดใสอีกทั้งยังประดับด้วยผ้าและของตกแต่งที่หรูหราราคาแพงหากจะว่าไปโรงแรมที่หม่าเหวินและจื่อเซี้ยเลือกจัดงานแต่งถือได้ว่าเป็โรงแรมชื่อดังของเมืองก็ว่าได้หลันหลันมองไปรอบ ๆ และคำนวนค่าใช้จ่ายในใจ 'ถือว่าสิ้นเปลืองมากกับงานเลี้ยงแต่งงานแบบนี้'
"งานแต่งหมอเหวินครั้งนี้คงหมดไปเยอะนะคะ"
"ใช่ ดูท่าแล้วพวกเขาคงอยากให้แขกที่มาตื่นตาตื่นใจจนลืมเื่ที่...."
"อะแฮ่ม"
หลันหลันกระแอมเบาๆ เพื่อให้เพื่อนรุ่นน้องทั้งสองของเธอหยุดคุยเื่ส่วนตัวของอดีตคู่หมั้นหญิงสาวทั้งสามเดินตรงไปหน้างานในทันทีขณะที่ทั้งสามกำลังหยุดอยู่ตรงหน้าประตูนั้น
"หลันหลัน"
เสียงบุรุษคุ้นหูเรียกชื่อหลันหลันหญิงสาวทั้งสามหันไปพร้อมกันพบว่าบุรุษที่เรียกชื่อหลันหลันนั้นคือบุรุษที่หักอกหญิงสาวและเป็คนสำคัญที่งานนี้จะขาดไม่ได้ในวันนี้
"ไม่คิดว่าคุณจะมา"
หลันหลันยิ้มให้หม่าเหวินแต่มิได้ตอบประการใดก่อนจะหันไปยิ้มให้จื่อเซี้ยที่ยืนปั้นหน้ายิ้มอย่างไม่เป็ธรรมชาติอยู่ด้านข้าง
"พวกเธอเข้าไปก่อนเถอะ ฉันว่าจะไปดูวิวด้านข้างเสียหน่อย นาน ๆจะได้มาที่นี่สักครั้ง"
หลันหลันเอ่ยขึ้นชั้นที่หม่าเหวินและจื่อเซี้ยใช้จัดเป็งานเลี้ยงนั้นมีระเบียงที่ยื่นออกไปทำให้เห็นความสวยงามของเมืองและเป็จุดชมวิวที่ผู้คนต่างชื่นชอบ
"จริงด้วยสิ เช่นนั้นฮัวหู่เธอไปเอาน้้ำมานะฉันจะไปเป็เพื่อนหมอหลัน"
"ได้สิ"
ฮัวหู่เดินออกไปเซียวเซ่าและหลันหลันเดินออกไปยังระเบียงที่ตอนนี้ถูกตกแต่งอย่างงดงามไม่แพ้ในห้องจัดงานแม้กระนั้นผู้คนที่มายืนถ่ายรูปมุมระเบียงก็มีมากเช่นกันขณะที่ทั้งสองกำลังยืนชมวิวอยู่นั้นจู่ ๆ กลับมาคนมาชนหลังหลันหลันอย่างไม่ตั้งใจ
"อุ๊ย!!!ขอโทษค่ะ"
"ไม่เป็ไรค่ะ ฉันเองก็ผิดที่ไม่เห็นคุณ"
สตรีหน้าตาไม่คุ้นถอยมาชนหลันหลันก่อนจะเอ่ยขอโทษอย่างรวดเร็วหญิงสาวเองก็มิได้ติดใจเอาความอันใด
"หมอหลัน แย่แล้วค่ะ ชุดของหมอ..."
หลันหลันก้มลงมองชุดตัวเองที่ตอนนี้เปื้อนไปด้วยไวน์แดงเป็แถบยาวอย่างครุ่นคิดว่าจะทำเช่นใดดี
"แปลกจัง"
เซียวเซ่าเอ่ยขึ้นหลันหลันที่ขมวดคิ้วมองชุดก่อนจะตัดสินใจเดินไปห้องน้ำเพื่อหาชุดมาเปลี่ยนได้หันมามองหน้าหญิงสาวตรงหน้า
"แปลกอะไรหรือ"
"ผู้หญิงคนที่มาชนหมอนั้นพอชนเสร็จก็หายไปเลยเหมือนตั้งใจมาชนแล้วหนี"
"เธอก็คิดมากเกินไป เดี๋ยวฉันจะไปห้องน้ำนะเซียวเซ่ารอฮัวหู่อยู่ที่นี่เผื่อฮัวหู่มาจะได้หากันเจอ"
"หมอหลันไปเองได้จริงๆ เหรอคะ ให้ฉันไปด้วยดีไหมฉันรู้สึกไม่วางใจเลย"
"ไม่เป็ไร ฉันไปเองได้"
หลันหลันมองเซียวเซ่าด้วยแววตาอบอุ่นก่อนจะเดินไปทางห้องน้ำหญิงสาวเดินตรงไปยังห้องน้ำบนชั้นแต่กลับพบว่าห้องน้ำชั้นที่จัดงานได้มีการปรับปรุงจึงทำให้หญิงสาวต้องเดินลงไปชั้นล่างเพื่อเข้าห้องน้ำแทนขณะที่หญิงสาวกำลังจะเดินลงบันไดนั้นจู่ ๆ หญิงสาวรู้สึกเหมือนมีแรงผลักจากด้านหลังเท้าที่เคยอยู่บนขึ้นบันไดตอนนี้กลับมิได้อยู่บนสิ่งใดร่างน้อย ๆ ของหญิงสาวค่อย ๆลอยลงมาจากชั้นที่จัดงานนั้น 'ใครกันที่ผลัก' หญิงสาวทันหันไปมองจึงพบว่า้าบันไดมีสตรีที่เพิ่งชนตนเมื่อสักครู่ยืนอยู่บนหัวบันไดนั่นเองแต่ไม่ไกลออกไปนั้นสตรีในชุดสีขาวที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคือเ้าสาวของงานเลี้ยงนี้ได้ยืนยิ้มร้ายมาทางหลันหลันมือทั้งสองของนางจับประสานกับบุรุษในชุดสูทสีดำของหม่าเหวินที่เป็เ้าบ่าวในงานนี้สายตาของบุรุษที่มองมาทางหลันหลันนั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดห่วงใยและละอายใจอยู่ในนั้น
"ว้ายยยย มีคนตกบันได ช่วยด้วย ๆ"
"หมอหลัน ๆ หลีกไปพวกเราจะลงไปช่วยหมอหลัน"
'ทำไมกันทำไม' ความสงสัยที่ก่อเกิดในจิตใจก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดำไร้ซึ่งเสียง กลิ่นและความรู้สึกใด ๆ
18K
