(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 36 จวี๋เอ๋อร์ฟื้นแล้ว (รีไรต์)

ซูโหรวเอ๋อร์น้ำตาคลอเบ้า เอ่ยเรียกอวี้ซานเป้าด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พี่ซานเป้า"

แต่ชายหนุ่มกลับพูดเพียงว่า "เจ้ากลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนเถอะ ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี ข้าจะดูแลลูกเอง"

เขาพูดโดยไม่มองหน้าซูโหรวเอ๋อร์

ซูโหรวเอ๋อร์รู้สึกหวาดหวั่นอย่างประหลาด นางกัดริมฝีปากล่าง คิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นใบหน้าอิดโรยของสามี นางก็ลังเล และสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

หญิงสาวมองอวี้หย่งจวี๋ที่ยังคงสลบไสลอยู่บนเตียงอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนเอ่ยเสียงเบา "งั้นข้ากลับก่อนนะ เดี๋ยวจะแวะมาดูจวี๋เอ๋อร์ใหม่"

อวี้ซานเป้าพยักหน้ารับเบา ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

รุ่งเช้าของวันวันที่สาม อวี้หย่งจวี๋ก็ฟื้นขึ้น 

ตอนนั้นซิ่งซิ่งกำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เด็กชายบนเตียง นางหยิบหญ้าหางกระรอกขึ้นมาหลาย ๆ อันแล้วเอามาถักเป็นของเล่น

นี่เป็นสิ่งที่อาสี่ อวี้ซือหยางสอนนาง ซิ่งซิ่งสนใจมันมาก ถึงแม้จะยังดูงุ่มง่าม แต่เด็กน้อยก็ถักมันอย่างมีความสุข นางถักเป็นเปียที่คดงอได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

"แค่ก แค่ก แค่ก..."

เสียงไอแผ่วเบาดังขึ้น ซิ่งซิ่งตกใจจนเกือบทำผมเปียถักในมือหล่น

ทันใดนั้น ซิ่งซิ่งก็รู้สึกตัว เบิกตากลมโตมองไปยังอวี้หย่งจวี๋ที่กำลังไอบนเตียง นางรีบจนลืมสวมรองเท้าและวิ่งออกไปด้วยเท้าเปล่า ตะโกนว่า "ท่านปู่ ท่านย่า พี่จวี๋เอ๋อร์ตื่นแล้ว! พี่จวี๋เอ๋อร์ตื่นแล้ว!"

ไม่นาน ผู้คนมากมายก็มาที่ห้อง

คนที่วิ่งมาถึงหน้าสุดย่อมเป็นซูโหรวเอ๋อร์ สองวันนี้ไข้ของนางค่อย ๆ ลดลง อาการก็ดีขึ้นกว่าเดิมมาก แต่เพราะอวี้หย่งจวี๋ยังไม่ตื่น นางจึงยังคงกระวนกระวายอยู่เล็กน้อย

ช่างบังเอิญเสียจริง นางมาดูลูกชายตอนเช้า เพิ่งกลับไปห้องตัวเองเพื่อหยิบผ้ามาเย็บปักได้ไม่นาน เพียงแค่ชั่วเวลาจุดธูปหนึ่งดอก อวี้หย่งจวี๋ก็ตื่นแล้ว!

ซูโหรวเอ๋อร์ตื่นเต้นอย่างยิ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะอวี้หย่งจวี๋บาดเจ็บ ตอนนี้นางคงกอดเขาไว้ในอ้อมกอดแล้ว

"ลูกรักของแม่ ตอนนี้ลูกรู้สึกอย่างไรบ้าง?"

อวี้หย่งจวี๋ยังคงงุนงงอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ายังไม่ทันรู้สึกตัว

แม่เฒ่าเว่ยตามมาข้างหลัง เห็นริมฝีปากของหลานชายตัวน้อยแห้งผาก จึงขมวดคิ้ว รินน้ำใส่ชาม เอาหลังมือแตะชามเพื่อทดสอบอุณหภูมิน้ำ แล้วจึงส่งให้ซูโหรวเอ๋อร์ที่อยู่หน้าสุด "ป้อนน้ำให้จวี๋เอ๋อร์ก่อน"

ซูโหรวเอ๋อร์เม้มริมฝีปากเล็กน้อย รับน้ำมา แล้วโอบกอดอวี้หย่งจวี๋เพื่อป้อนน้ำ

เด็กชายดื่มไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เบะปากร้องไห้เสียงสั่น "แม่ ข้า ข้าตกจากภูเขา... เจ็บมากเลยครับ..."

ซูโหรวเอ๋อร์ผู้เป็นแม่รู้สึกราวกับหัวใจจะแตกสลาย

นางกอดอวี้หย่งจวี๋แน่น ไม่สามารถเอ่ยคำตำหนิใด ๆ ออกมาได้เลย

พ่อเฒ่าอวี้คลายคิ้วที่ขมวดอยู่ ยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ "จวี๋เอ๋อร์ตื่นแล้วก็ดี ตื่นแล้วก็ดี! แม่หมอต๋าซีบอกว่า ถ้าตื่นแล้วก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว"

ทุกคนที่เป็นกังวลมาหลายวันก็ปล่อยวางความกังวลลงทั้งหมด

"เอาล่ะ ๆ แยกย้ายกันไปได้แล้ว"

แม่เฒ่าเว่ยไล่คนอื่น ๆ จากอีกสองครอบครัว "ทุกคนมาเบียดกันอยู่ที่นี่ ห้องก็มีพื้นที่แค่นี้ ไม่อึดอัดกันหรือไง ไป ๆ ๆ ทุกคนกลับไปทำธุระของตัวเองเถอะ!"

คนจากอีกสองครอบครัวต่างเดินออกไปอย่างมีความสุข แต่อวี้ซือหยางเดินไปถึงประตูแล้วไม่ลืมที่จะหันกลับมาพูดกับอวี้หย่งจวี๋ "อวี้หย่งจวี๋ สองวันนี้อาสานม้าตัวเล็ก ๆ ให้หลานอีกตัวด้วย สวยมากเลยนะ! รอหายดีแล้วอาจะเอามาให้!"

อวี้หย่งจวี๋ได้ยินแล้วก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาก ตอบรับว่า "ขอบคุณอาสี่มากครับ!"

อวี้หย่งกุ้ยร้อง "ว้าว" ก่อนจะคว้าแขนของอวี้ซือหยาง "อาสี่จะลำเอียงไม่ได้นะ ข้าอยากได้กระต่ายน้อย อายังไม่ได้สานให้ข้าเลย!"

อวี้ซือหยางยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ไป๋เสี่ยวเฟิ่งก็ฟาดมือลงบนหัวของลูกชาย "จวี๋เอ๋อร์ป่วยอยู่นะ ลูกยังมาแย่งของกับน้องอีก น่าภูมิใจนักนะ!"

อวี้ซือหยางเกาหัวอย่างเขินอาย "มีทุกคนนั่นแหละ! ไว้อาสี่จะสานให้ทุกคนเอง!"

หลาน ๆ ชอบของที่เขาสาน เขาดีใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว!

อวี้ซือหยางเดินออกไปอย่างมีความสุข

อวี้หย่งจวี๋นอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของซูโหรวเอ๋อร์ มองดูญาติพี่น้องในครอบครัวพูดคุยหัวเราะกันออกไปจากประตูห้อง เขาอายุยังน้อย บอกไม่ถูกว่าความรู้สึกอบอุ่นในใจที่ทำให้เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวนั้นคืออะไร

แต่เขารู้สึกมั่นคงอย่างบอกไม่ถูก

ซิ่งซิ่งอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ยื่นเปียหญ้าที่ถักได้ครึ่งหนึ่งออกมา มองอวี้หย่งจวี๋ด้วยความคาดหวัง "ข้าถักเอง ให้พี่เอาไปเล่นนะ" 

อวี้หย่งจวี๋เบะปาก กำลังจะพูดอย่างรังเกียจว่า "ไม่เอา" แต่เขาก็นึกขึ้นได้ถึงตอนที่เขาฟื้นขึ้นมาเห็นว่าเด็กหญิงกำลังนั่งถักเปียหญ้าอยู่ข้างเขา

คำว่า "ไม่" นั้น เหมือนจะเอ่ยมันออกมาไม่ได้เสียแล้ว

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เด็กชายจึงยอมเอ่ยปากขึ้นมาด้วยน้ำเสียงลดตัวลงมาเล็กน้อย "...ข้าขอดูก่อนว่ามันสวยหรือเปล่า ค่อยตัดสินใจว่าจะเอาไปเล่นไหม!"

พูดจบ เขาก็เหมือนรู้สึกอาย จึงหันหน้าหนี ไม่ยอมมองหน้าซิ่งซิ่งอีก

ได้ยินคำรับปากเช่นนี้ ซิ่งซิ่งก็รู้สึกดีใจ

ถึงแม้พี่ชายจะไม่ค่อยดีกับนางเท่าไหร่ เด็หญิงก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ สิ่งที่นางจำได้ มีเพียงร่างเล็ก ๆ ของพี่ชายที่ล้มลงอยู่ตรงเชิงเขานั้น ภาพที่ดูน่าสงสารเหมือนคนใกล้ตาย

น่าสงสารจริง ๆ!

ทำให้นางนึกถึงตัวเอง ถ้าตอนนั้นท่านย่าไม่ช่วยชีวิตนางเอาไว้ นางก็คงนอนอยู่บนโขดหินแบบนั้น ปล่อยให้ลมฝนพัดผ่าน ถูกแมลงกัดแทะ โดยไม่มีใครสนใจ

ซูโหรวเอ๋อร์ได้ยินลูกชายกับซิ่งซิ่งพูดคุยโต้ตอบกัน นางก็ได้แต่กัดริมฝีปาก ไม่พูดอะไรออกมา

ภายในห้อง นอกจากอวี้หย่งจวี๋ที่กำลังรักษาตัวอยู่ ตอนนี้ก็มีเพียงพ่อเฒ่าอวี้ แม่เฒ่าเว่ย ซิ่งซิ่ง รวมถึงอวี้ซานเป้าและซูโหรวเอ๋อร์

อวี้ซานเป้าหันไปมองภรรยา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "...เงินเก็บไม่กี่ตำลึงที่ห้องเรา เจ้าเก็บไว้ที่ไหน คราวนี้แม่ใช้เงินไปมากโขกับการรักษาจวี๋เอ๋อร์ เจ้าเอาเงินหนึ่งตำลึงไปสมทบเป็นค่าใช้จ่ายส่วนกลางเถอะ" 

ซูโหรวเอ๋อร์ชะงักไป ครู่ต่อมาใบหน้าของนางก็ดูไม่ค่อยสบายใจ พูดจาตะกุกตะกัก

แม่เฒ่าเว่ยขมวดคิ้วอย่างไม่เห็นด้วย "ไม่ต้อง..." 

แต่อวี้ซานเป้ากลับขัดจังหวะแม่ของเขาอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นนัก "แม่ เรื่องนี้แม่ไม่ต้องยุ่ง" 

แม่เฒ่าเว่ยขมวดคิ้วแน่นขึ้น ไม่พูดอะไรอีก

ร่างกายของซูโหรวเอ๋อร์แข็งทื่อ นางถึงกับไม่กล้าเงยหน้าขึ้น เรียกอวี้ซานเป้าด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "พี่ซานเป้า..." แต่อวี้ซานเป้ากลับจ้องมองนางอย่างไม่ลดละ 

ซูโหรวเอ๋อร์จนปัญญา นางไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนเป็นสามี

ใบหน้าของอวี้ซานเป้าเย็นชาลง "เงิน... เงินทั้งหมดในห้องเราหายไปหมดเลยหรือ?"

ซูโหรวเอ๋อร์ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น พูดตะกุกตะกัก

แม่เฒ่าเว่ยกับพ่อเฒ่าอวี้เริ่มจับสังเกตได้  หญิงชราขมวดคิ้ว

อวี้ซานเป้าหายใจเข้าลึก "แล้วเงินในห้องของเราเล่า?" 

วันนี้เขาตั้งใจจะให้ซูโหรวเอ๋อร์พูดออกมาจากปากของนางเอง 

ซูโหรวเอ๋อร์ถูกบีบคั้นจนจนมุม จึงได้แต่กัดฟันพูดว่า "ก่อนหน้านี้ ข้ากลับบ้านพ่อแม่... ก็ต้องเอาของติดไม้ติดมือไปบ้าง..."

เมื่อนางพูดจบ แม้แต่สีหน้าของพ่อเฒ่าอวี้ก็ยังเปลี่ยนไป

แม่เฒ่าเว่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ โกรธจนไฟแทบจะพุ่งออกมา

แต่ตอนนี้อวี้หย่งจวี๋ยังป่วยอยู่ นางไม่อยากให้ลูกสะใภ้ต้องลำบากใจต่อหน้าหลานชาย

แม่เฒ่าเว่ยทำสีหน้าเย็นชา "สะใภ้สาม แล้วก็เจ้าด้วย ออกไปข้างนอกกับข้า" 

ซูโหรวเอ๋อร์ไม่อยากออกไป จึงบ่ายเบี่ยงว่า "...แต่ข้าต้องดูแลจวี๋เอ๋อร์"

แม่เฒ่าเว่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตอนนี้เจ้าถึงนึกได้ว่ามีลูกชายงั้นรึ?! ตอนที่เอาเงินไปคิดถึงลูกบ้างไหม?!"

ซูโหรวเอ๋อร์พูดไม่ออก ได้แต่มองไปที่อวี้ซานเป้าอย่างขอความช่วยเหลือ