บทที่ 31 สุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋นเปิดออก เงื่อนงำเริ่มปรากฏ
เซียวเยี่ยนเกาหัวด้วยความสงสัยบางอย่าง ทว่า เสียงของตานเฉินจื่อกลับดังขึ้นกะทันหัน
"เ้าหนู อย่าคิดมากเลย ข้ามีข้อตกลงกับผู้าุโ เมื่อสุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋นเปิดออก ข้าเกรงว่าคงไม่สามารถติดตามเ้าไปได้"
"อะไรนะ?! ตานเหล่า ท่านจะ..."
"ถูกต้อง ข้าต้องติดตามผู้าุโไป เมื่อเ้าเข้าสู่สุสานแล้ว จงระมัดระวังทุกฝีก้าว"
เมื่อได้ยินคำกำชับของตานเฉินจื่อ แม้เซียวเยี่ยนจะรู้สึกอาลัย แต่ก็จนปัญญาจึงทำได้เพียงตอบตกลง
หลินม่อเห็นท่าทางอาลัยอาวรณ์ของเซียวเยี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
"วางใจเถิด ข้าเพียงแค่ขอยืมใช้ชั่วคราวเท่านั้น เมื่อสุสานบรรพจารย์ปิดลง ข้าจะคืนให้แก่เ้า"
เมื่อได้ยินดังนั้น เซียวเยี่ยนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
"ผู้าุโโปรดตามสบายขอรับ!"
พูดจบ เขาก็โคจรพลังิญญาเล็กน้อย แหวนสีแดงเพลิงบนนิ้วพลันบินออกมาอย่างกะทันหัน และลอยมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินม่อ
"ซี้ด... คราวนี้ก็ต้องรอดูวันพรุ่งนี้แล้ว!"
หลินม่อรับแหวนมาด้วยมือข้างหนึ่ง พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
...
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
นอกเมืองชิงอวิ๋น ผู้คนเนืองแน่นราวกับคลื่นมนุษย์
การเปิดสุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋น ไม่เพียงแต่มีความสำคัญยิ่งต่อสำนักชิงอวิ๋นเท่านั้น แต่สำหรับตระกูลซู ตระกูลเซียว ไปจนถึงเหล่าผู้บำเพ็ญพเนจรในรัศมีพันลี้รอบเมืองชิงอวิ๋นแห่งนี้ ล้วนเป็เื่ใหญ่ทั้งสิ้น
ดังนั้น จึงมีผู้บำเพ็ญพเนจรจำนวนนับไม่ถ้วนมาชุมนุมกันั้แ่เช้าตรู่
สิ่งที่น่าแปลกคือสำนักชิงอวิ๋นซึ่งควรจะเป็ผู้ขับไล่คนเหล่านี้ออกไป กลับไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ปล่อยให้เหล่าผู้บำเพ็ญพเนจรกลุ่มนี้มาชุมนุมและปักหลักพักแรมได้ตามใจ
ส่วนตระกูลซูและตระกูลเซียวได้เดินทางมาถึงนอกเมืองตั้งนานแล้ว ยามนี้พวกเขาล้อมรอบเรือวิเศษของสำนักชิงอวิ๋นไว้ทั้งสี่ทิศราวกับเป็บ่าวรับใช้
เรือวิเศษชิงอวิ๋นขนาดมหึมาลอยเด่นอยู่กลางอากาศเหมือนูเาั์ โดยมีตระกูลบริวารและผู้บำเพ็ญพเนจรจำนวนมหาศาลอยู่เบื้องล่าง
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของหลินม่อที่ยืนอยู่ไกล ๆ เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
"สำนักชิงอวิ๋นบอกว่าเป็ที่พึ่งของสองตระกูลใหญ่ แต่ในความเป็จริงกลับดูเหมือนจงใจตักตวงผลประโยชน์เสียมากกว่า เพราะมีสองตระกูลใหญ่และผู้บำเพ็ญพเนจรเหล่านี้ จึงทำให้ชิงอวิ๋นยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงนี้"
หลินม่อพึมพำเบา ๆ ภายในแหวนสีแดงเพลิงในมือ มีเสียงของตานเฉินจื่อลอยออกมา
"ท่านผู้าุโกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ผู้มีความสามารถทั่วหล้าล้วนเข้าสู่สำนัก ส่วนผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำในตระกูล ก็เปรียบเสมือนวัวเสมือนม้าที่คอยส่งพลังให้ จึงจะสามารถสร้างสำนักเซียนที่ยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินม่อเกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แต่เพราะเกรงว่าจะแสดงพิรุธ จึงไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม
ในทางกลับกัน ตานเฉินจื่อยิ่งปักใจเชื่อว่าหลินม่อคือยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่ที่หาตัวจับยาก
'เป็อย่างที่คิด ยอดฝีมือสันโดษที่ชอบเดินทางเพียงลำพังเช่นนี้ ย่อมไม่ชอบขี้หน้าพวกสำนักเป็ธรรมดา
หากอยู่ในดินแดนตอนกลาง คงมีสำนักเซียนที่เป็ศัตรูอยู่มากมายเป็แน่' ตานเฉินจื่อเดาะลิ้นด้วยความรู้สึกทอดถอนใจ
ในขณะนั้นเอง บนเรือวิเศษชิงอวิ๋น พลันมีร่างในชุดคลุมสีเขียวบินทะยานออกมา
เขาคือจินฮ่วน ศิษย์สำนักชิงอวิ๋นผู้มีพลังต่อสู้สูงเกือบพัน!
"สุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋นจะเปิดออกแล้ว!
ตามกฎ ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับกลั่นลมปราณสามารถเข้าไปได้ทั้งหมด
ตระกูลบริวารของสำนักชิงอวิ๋นแต่ละตระกูลเข้าได้สิบคน ส่วนผู้บำเพ็ญพเนจรเข้าได้เพียงร้อยคนเท่านั้น!
คนที่เหลือ หากฝ่าเข้าไปโดยพลการต้องตาย!"
จินฮ่วนะโก้อง เสียงนั้นสั่นะเืเลื่อนลั่น ราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสก ๆ
ครืน!
ท้องฟ้าทั้งผืนพลันเปลี่ยนสีในพริบตา เมฆดำบดบังแสงอาทิตย์จนมืดมิด
"นี่มัน..."
สายตาของหลินม่อไหววูบ ด้วยระดับบำเพ็ญของจินฮ่วน ย่อมไม่สามารถก่อให้เกิดความโกลาหลยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้ ดูท่าคงจะใช้สิ่งของวิเศษบางอย่าง
และเป็ดังที่คาด เมื่อสิ้นเสียงของจินฮ่วน ไม้บรรทัดหยกขนาดเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา เขาโยนมันขึ้นไปเบา ๆ มันก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที
ไม้บรรทัดนั้นขยายขนาดขึ้นตามแรงลมจนกลายเป็แท่งั์ยาวสิบในชั่วพริบตา
ฟึ่บ!
ชั่วพริบตาต่อมา ไม้บรรทัดหยกก็วาดผ่าน ูเาั์นอกเมืองถูกตัดขาดราวกับเต้าหู้ ปากทางเข้าสุสานหินสีดำสนิท สูงประมาณสามร้อยฉื่อจึงปรากฏขึ้น
"นี่คือสุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋นหรือ? นึกไม่ถึงเลยว่า ทางเข้าสุสานจะซ่อนอยู่ในูเา!"
รูม่านตาของหลินม่อหดเล็กลง ส่วนผู้คนใตู้เายามนี้ต่างก็เกิดความโกลาหล
ผู้บำเพ็ญพเนจรหลายร้อยคนต่างน้ำลายสอด้วยความโลภ แต่เพราะเกรงกลัวต่ออำนาจของสำนักชิงอวิ๋น จึงไม่กล้าเคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า ได้แต่รอให้คนจากตระกูลซูและตระกูลเซียวเข้าไปก่อน จึงค่อยกรูเข้าไปที่ปากทางสุสานราวกับฝูงผึ้ง!
"บุกเข้าไป! โอกาสอยู่ตรงหน้าแล้ว!"
"หลีกไป หลีกไป! อย่ามาขวางข้า!"
"ใครขวางข้าต้องตาย! ไสหัวไป!"
เหล่าผู้บำเพ็ญพเนจรต่างร่ายอาคมและใช้เครื่องมือวิเศษ พริบตาเดียวก็ตะลุมบอนกันนัวเนีย เพราะมีจำนวนจำกัดเพียงร้อยคนเท่านั้นที่เข้าได้ ทุกคนจึงต้องต่อสู้กันอย่างเอาเป็เอาตาย
"ที่แท้สิทธิ์ของผู้บำเพ็ญพเนจรร้อยคนต้องแย่งชิงกันเอง แต่ว่า... เหตุใดศิษย์สำนักชิงอวิ๋นถึงไม่เข้าไปด้วย? ซ้ำแต่ละคนยังมีสีหน้าเย้ยหยันอีก?"
ดวงตาของหลินม่อฉายแววครุ่นคิด เขาสงสัยลึก ๆ ว่า สุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋นแห่งนี้อาจมีแผนการอื่นแฝงอยู่
เพราะเขาสงสัยมานานแล้วว่า ในเมื่อสุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋นอยู่ที่นี่ เหตุใดสำนักชิงอวิ๋นถึงไม่ย้ายสำนักมาอยู่ที่นี่?
อีกทั้งยังไม่เฝ้าระวังอย่างเข้มงวด ซ้ำยังยอมให้คนนอกเข้าไปได้ เื่นี้ผู้ที่มีไหวพริบย่อมมองออกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ตระกูลซูและตระกูลเซียวมีหรือจะไม่รู้ แต่ทุกคนยังคงคลั่งไคล้ถึงเพียงนี้ เื้ัเื่นี้ช่างน่าคิดนัก...
"ไป เข้าสุสานก่อน ข้าอยากจะเห็นนักว่า สำนักชิงอวิ๋นกำลังเล่นตลกอะไรอยู่!
ไป!"
สายตาของหลินม่อไหววูบ เขาซ่อนกลิ่นอายแล้วแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มผู้บำเพ็ญพเนจร พุ่งทะยานไปพร้อมกับกลุ่มคนที่กำลังวิ่งกรูเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง
รอบกายมีอาคมระดับกลั่นลมปราณวูบผ่านเป็ระยะ ทว่า ด้วยััศักดิ์สิทธิ์ระดับสร้างรากฐานของหลินม่อ เขาจึงหลบหลีกได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนสีหน้า
มีเพียงผู้บำเพ็ญพเนจรระดับกลั่นลมปราณขั้นปลายไม่กี่คน ที่รู้สึกถึงความผิดปกติเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างของหลินม่อพุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว แต่ละคนก็หน้าถอดสี
"เป็ไปได้อย่างไร! คนผู้นี้หลบอาคมของข้าได้!"
"นั่นสิ! หรือจะเป็ผู้บำเพ็ญระดับกลั่นลมปราณขั้นที่เก้า?"
"ไม่! ต่อให้เป็ขั้นที่เก้า ก็ไม่มีทางหลบได้ง่ายดายขนาดนี้!"
"..."
เสียงอุทานด้วยความใดังขึ้นไม่ขาดสาย แต่หลินม่อไม่สนใจ เขาเพียงซ่อนกลิ่นอายและมุ่งหน้าต่อไป
ใบหน้าถูกคลุมด้วยผ้าิญญาสีดำ หลบเลี่ยงสายตาของคนจากสำนักชิงอวิ๋น และในที่สุดก็ก้าวเข้าสู่สุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋น!
"วึ่ม~"
วึ่ม วึ่ม วึ่ม!
เมื่อร่างของหลินม่อก้าวเข้าสู่สุสานบรรพจารย์ชิงอวิ๋น ััศักดิ์สิทธิ์ลึกลับสายหนึ่งกวาดผ่านร่างกายของเขา แต่กลับไม่พบสิ่งผิดปกติใด ๆ ราวกับมันมองว่าเขาเป็เพียงผู้บำเพ็ญระดับกลั่นลมปราณขั้นที่หนึ่งธรรมดา ๆ
ซึ่งหลินม่อเองก็ไม่ทราบเื่เหล่านี้ เขารู้สึกเพียงความผิดปกติเล็กน้อย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตนเองมาอยู่ในทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่!
"หือ? นี่มัน..."
เมื่อมองสภาพแวดล้อมรอบตัว หลินม่อก็รู้สึกประหลาดใจ
"สุสานบรรพจารย์ไม่ได้อยู่ในูเาหรอกหรือ?
เหตุใด... ถึงมีทุ่งหญ้า แล้วบนฟ้านั่น... ดวงอาทิตย์สองดวง?"
หลินม่อเงยหน้ามองฟ้า เห็นเพียงความว่างเปล่าเหนือศีรษะมีดวงอาทิตย์สีทองเหลืองอร่ามแขวนอยู่ถึงสองดวง รอบกายไม่มีเงาร่างของผู้คนแม้แต่คนเดียว
"ตานเฉินจื่อ เ้าพอจะรู้เบื้องลึกของสุสานแห่งนี้หรือไม่?" หลินม่อเอ่ยถาม
"ไม่รู้ขอรับ" ตานเฉินจื่อเงียบไปครู่หนึ่ง
"แต่ภายในสุสานนี้มีความมหัศจรรย์จริง ๆ ครั้งก่อนที่ข้ามา ก็รู้สึกประหลาดใจแล้ว
ปากทางเข้าสุสานไม่เพียงแต่สลักค่ายกลลวงตา แต่ยังมีค่ายกลเคลื่อนย้ายด้วย
เพียงแต่ไม่รู้ว่าที่ใดในแผ่นดินเฉาเทียนของเรา ถึงมีสิ่งมหัศจรรย์ที่ดวงอาทิตย์สองดวงปรากฏพร้อมกันเช่นนี้"
หลินม่อได้ยินดังนั้นก็ใจสั่นสะท้าน ที่แท้ตนเองถูกเคลื่อนย้ายมายังที่อื่น!
"ช่างเถิด จะอยู่ที่ไหน การตามหาสมบัติคือสิ่งสำคัญที่สุด!
ไม่รู้ว่าจะได้เจอลูกสาวตัวน้อยของข้าหรือไม่?"
หลินม่อลูบคาง พร้อมกับเคาะแหวนที่นิ้วชี้
"ตานเหล่า ถึงเวลาที่เ้าต้องแสดงฝีมือแล้ว!"
7K
