บทที่ 11 ตั้งรับ
"ท่านแม่รู้หรือไม่เ้าคะ ถ้อยคำที่ท่านแม่เอ่ยออกมาต่ำยิ่งกว่าฐานะของข้าเสียอีก ทำไมกันเ้าคะเพียงเพราะข้ามิใช่หลินอี้เฟ่ยท่านเลยไม่ชอบข้าใช่หรือไม่? วันนี้ข้าจะบอกความรู้สึกที่มีต่อท่านแม่เช่นกันเ้าคะ ว่าข้าเองไม่ได้ชอบท่านเลยสักนิดเวลาอยู่ต่อหน้าท่านแม่ทัพไม่บอกไปเลยล่ะเ้าคะ ว่าท่านไม่้าให้ข้าเป็ฮูหยิน ท่านต้องยกตำแหน่งนี้ให้หลินอี้เฟ่ย อืม... ข้าพอรู้เพราะว่าท่านไม่กล้าที่จะเอ่ยเช่นนี้กับท่านแม่ทัพเลยมาบอกข้าในเวลาที่ท่านแม่ทัพไม่อยู่ อย่าคิดว่าข้ากลัวท่านนะเ้าคะต่อให้ท่านไม่ชอบข้าเพียงใดก็ต้องจำใจดูการมีอยู่ของข้าตลอดไปเลยนะเ้าค่ะ เพราะไม่ว่าท่านไล่ข้าเช่นไรข้าไม่ยอมออกจากเรือนนี้ไปแน่ " หลี่มี่ยิ้มเยาะหยันไร้ความกลัวพร้อมรับมือกับสตรีตรงหน้า
"นี่เ้าเอ่ยว่าจาเหิมเกริมยิ่งนัก! ข้าเป็มารดาของท่านแม่ทัพแต่เ้าหาเกรงกลัวไม่ " ฟางเหนียงชี้นิ้วใส่หน้าของหลี่มี่เอ่ยออกมาเสียงสั่นด้วยความโมโห
"ท่านเป็ท่านแม่ของท่านแม่ทัพแต่มิใช่ท่านแม่ของข้านี่เ้าคะ ในเมื่อท่านเอ่ยวาจาไม่ดีต่อข้าก่อนท่านคิดว่าข้าจะยอมให้ท่านต่อว่าอยู่ฝ่ายเดียวอย่างนั้น "คำพูดหยิ่งพยองไร้ความยำเกรงของหลี่มี่ทำให้ฟางเหนียงเืขึ้นหน้ายืนขึ้นต่อว่านางอย่างเสียงดัง
"เ้า ๆ โอ๊ยข้าปวดหัว!! เทียนหลันเซ่อคงไม่รู้สินะว่าแท้จริงแล้วเ้ามีนิสัยเช่นไร เื่นี้ต้องให้ถึงหูของเทียนหลันเซ่อกิริยามารยาทล้วนหยาบกระด้าง ไม่สำรวมตนขาดการบ่มเพาะให้มีมารยาทสง่างามไม่คู่ควรที่จะยืนเคียงข้างแม่ทัพแม้แต่น้อย "
"เอาสิเ้าคะ เมื่อครู่ท่านไม่เห็นหรือว่าท่านแม่ทัพเข้าข้างผู้ใด แถมตอนนี้ข้ายังรับาเ็เพราะอ้ายเยว่อีก ท่านแม่ทัพคงซึ้งน้ำใจเมื่อคืนปลอบข้าทั้งคืนจนข้าแทบไม่ได้นอน ท่านทำใจยอมรับข้าเถอะเ้าค่ะท่านแม่ อีกเื่หากท่านกล่าวว่าข้ามารยาทไม่งดงาม แล้วเช่นไรเ้าคะที่ข้าจะมีมารยาทสง่างามได้ต้องให้ข้าทำเช่นท่านหรือเ้าคะ ที่ท่านทำอยู่ล้วนไม่ต่างจากข้าแม้แต่น้อยเช่นนั้นท่านเองก็คงขาดการอบรมบ่มเพาะเช่นกัน " หลี่มี่กอดอกทำท่าทางยอกย้อนคำพูดของฟางเหนียงที่เอ่ยออกมาเมื่อครู่ทำให้ใบหน้าของฟางเหนียงบูดบวมไปด้วยเส้นเลือกดวงตาแดงก่ำอย่างเกรี้ยวโกรธ
"ไม่มีทาง!!! วันนี้ข้าจะปล่อยเ้าไว้ก่อน แต่ข้าไม่มีทางที่จะยอมแพ้และรับเ้าเป็สะใภ้ของข้า " ฟางเหนียงเดินสะบัดปลายชุดพร้อมย้ำเท้าออกจากห้องของหลี่มี่อย่างโมโห หากอยู่ปะทะคารมกับนางต่อไม่แน่อาจจะเกิดการตบตีกันขึ้นมา หากเป็เช่นนั้นแน่นอนอยู่แล้วว่าเทียนหลันเซ่อต้องต่อว่านางเพราะนางมาหาเื่เยิ่นเม่ยเม่ยที่ห้อง
"รีบมาเอาคืนนะเ้าคะ ข้าจะรอ" หลี่มี่โค้งคำนับตามหลัง พลางถอนหายใจ เจอเื่วุ่นวายแต่เช้าเช่นนี้ชักจะเป็วันไม่ดีของนางเสียแล้ว
"เฮ้อ! วัน ๆ พบเจอแต่เื่ปวดหัว " หลี่มี่เดินมานั่งที่เก้าอี้สักพักไป๋ลู่ได้เดินเข้ามา
"ฮูหยินเ้าคะ ข้ายกสำรับของมื้อเช้ามาให้เ้าค่ะ " หลี่มี่จ้องมองสาวใช้ที่เป็สายคาบข่าวไปแจ้งฟางเหนียง นางช่างเสแสร้งเก่งเสียจริง
"ยกมาตั้งสิ ข้าหิวแล้วเมื่อครู่ใช้แรงไปเยอะ ไป๋ลู่เ้ารู้หรือไม่ว่าการเป็ข้าเหน็ดเหนื่อยเพียงใด ทั้ง ๆ ที่ข้าช่วยหลานชายท่านแม่เอาไว้ แต่ท่านแม่กลับหาว่าข้าออดอ้อนท่านแม่ทัพให้ท่านแม่ทัพอยู่ดูแลจนไม่ได้ออกไปทำหน้าที่ของตน ข้าผิดหรืออย่างไร... อีกอย่างท่านแม่รู้ได้เช่นไรนะในเมื่อท่านแม่ทัพกลับมาตะวันตกดินแล้ว เรือนของท่านแม่เองก็ไม่ได้อยู่ใกล้ ๆ ต่อจากนี้ข้าต้องระะวังตนแล้วล่ะ เ้าเองก็เช่นกันนะอย่าไว้ใจผู้ใดง่าย ๆ เข้าใจหรือไม่? " หลี่มี่แสร้งเอ่ยออกมาดูท่าทีของไป๋ลู่ นางกำลังยกของกินออกจากสำรับเพื่อวางลงโต๊ะถึงกับชะงักมือไม้เริ่มสั่น แต่นางพยายามรีบวางของให้เสร็จกลัวว่าเยิ่นเม่ยเม่ยจะจับได้
"เ้าค่ะ ข้าจะจำสิ่งที่ฮูหยินกล่าวมาเป็อย่างดี ฮูหยินกินอาหารก่อนเถอะเ้าค่ะจะได้ดื่มยาต้ม " หลี่มี่ไม่เอ่ยอันใด หยิบตะเกียบคีบของกินที่อยู่ตรงหน้าเข้าปากพลางคิดจะรับมือกับฟางเหนียงเช่นไร เมื่อนางเปิดศึกเช่นนี้ฟางเหนียงไม่อยู่นิ่งแน่ คงต้องคิดหาทางกำจัดนางอย่างแน่นอน
หลังจากที่หลี่มี่กินอาหารเสร็จนางได้ให้ไป๋ลู่พาเดินรับลมด้านนอก
"ไป๋ลู่เ้าเข้ามาเป็สาวใช้อยู่ที่นี่นานหรือยัง? "
"นานแล้วเ้าค่ะฮูหยินมีเื่อันใดหรือเ้าคะ "
"ข้าอยากเดินดูรอบ ๆ เรือนหากเ้าอยู่ที่นี่มานานคงรู้จักทุกที่สินะ "
"รู้สิเ้าคะ ข้าจะพาฮูหยินเดินดูรอบ ๆ เอง ว่าแต่ฮูหยินจะไหวหรือเ้าคะ ฮูหยินได้รับาเ็อยู่เช่นนี้หากไปเดินรับลมด้านนอกอาจจะไม่สบายได้ " ไป๋ลู่เอ่ยออกมาราวกับว่านางเป็ห่วงหลี่มี่จากใจจริง แต่ทว่าหลี่มี่กลับเกลียดคำพูดของนางยิ่งนักที่เสแสร้งแสดงเก่งเช่นนี้
"าแแค่นี้เล็กน้อย รีบพาข้าไปเถิดก่อนที่แดดจะแรงกว่านี้ " หลี่มี่ลุกขึ้นย่างเท้าออกจากห้อง ไป๋ลู่รีบเดินตามหลังหลี่มี่ออกมาไม่ลืมที่จะหยิบร่มออกมาด้วย
"ฮูหยินเชิญทางนี้เ้าค่ะ ข้าจะพาฮูหยินเดินไปฝั่งด้านขวาก่อนนะเ้าคะ " หลี่มี่พยักหน้าเดินไปตามที่ไป๋ลู่บอก
ฝั่งด้านฟางเหนียงเมื่อกลับมาที่ห้อง นางรีบคิดหาทางกำจัดเยิ่นเม่ยเม่ยไม่ให้อยู่กวนใจนางอีกต่อไป หากต้องอยู่ร่วมโลกกับเยิ่นเม่ยเม่ยไม่นางก็เยิ่นเม่ยเม่ยต้องตายกันไปข้างหนึ่ง
"เยิ่นเม่ยเม่ย ข้าจะหาทางกำจัดเ้าให้ได้ แค่เอ่ยชื่อเ้าก็เกลียดเขากระดูกดำไม่มีทางที่ข้าจะนับญาติกับเ้า ทำเช่นไรแม่ทัพถึงเลิกสนใจนางนะ" ฟางเหนียงครุ่นคิดอย่างหนัก หากปล่อยไว้เช่นนี้นับวันเยิ่นเม่ยเม่ยอาจจะข้ามหัวของนางหากเทียนหลันเซ่อหลงนางเข้าแล้ว นางอาจจะใช้อุบายไล่ฟางเหนียงออกไปอยู่ด้านนอก
" ฮูหยินผู้เฒ่าคิดอันใดอยู่หรือเ้าคะ ท่าทางเคร่งเคลียด " สาวใช้ข้างกายของฟางเหนียงได้เอ่ยถามเมื่อเห็นผู้เป็นายเดินไปมาคิ้วขมวดชนกัน
"ข้าคิดหาทางกำจัดฮูหยินนะสิ "
"กำจัดฮูหยินหรือเ้าคะ " สาวใช้ทวนคำพูดของนายหญิงอย่างสงสัย
"นางไม่เห็นหัวข้า แถมยังทำท่าทีไม่เคารพข้าสักนิด หากวันใดนางมีบุตรให้แม่ทัพ นางอาจจะหาทางกำจัดข้า ข้าจึงต้องตัดไฟั้แ่ต้นลม ข้าจะกำจัดนางเสียก่อนแต่คิดหาทางอย่างไรข้ายังคิดไม่ออกเสียที" สาวใช้ได้ยินก็พยักหน้ารับรู้ ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเสนอความคิดของตนเอง
"ข้าพอมีวิธีเ้าค่ะ ฮูหยินผู้เฒ่าชอบคุณหนูหลินอี้เฟ่ยอยากให้นางมาเป็ฮูหยินของท่านแม่ทัพใช่หรือไม่เ้าคะ?"
"เ้ามีแผนอันใดลองบอกข้ามา "
"ใช้วิธีนี้สิเ้าคะ แม้อาจจะเป็วิธีที่น่ารังเกียจไปสักหน่อยแต่อาจจะเป็วิธีที่จะทำให้คุณหนูหลิวอี้เฟ่ยมาอยู่ที่นี่โดยเร็ว "
"เ้าอย่าได้ชักช้ารีบเอ่ยออกมาให้ข้าได้รู้" ฟางเหนียงเห็นท่าทีชักช้าของสาวใช้จึงรีบเร่งให้นางบอกกล่าวเล่าแผนของนางออกมา
"เช่นนี้เ้าค่ะ ข้ารู้มาว่าที่ตลาดหาซื้อยาปลุกกำนัดได้ไม่ยาก ฮูหยินผู้เฒ่าเพียงแค่ใช้ท่านแม่ทัพนำของไปให้คุณหนูที่เรือน จากนั้นก็ให้คุณหนูใช้ยาปลุกกำหนัดเพื่อให้แม่ทัพได้ดื่ม หลังจากนั้นก็ปล่อยให้ฤทธิ์ยาได้ทำงานของมันเ้าคะ "
"อื้ม ...แผนของเ้าเองถือว่าใช้ได้แต่จะให้ทำเช่นนั้นได้อย่างไรล่ะ หากทำเช่นนั้นท่านใต้เท้ามิอาจจะบั่นคอของบุตรชายข้าหรอกหรือ" สาวใช้ลืมคิดข้อนี้ไป จึงพยายามครุ่นคิดกับนางหญิงของตนเองอีกรอบ จนกระทั่งนางยิ้มเยาะขึ้นมา
"ข้าคิดออกแล้วเ้าคะ เราจัดงานเลี้ยงดีหรือไม่เ้าคะจากนั้นเรียนเชิญคุณหนูให้มาร่วมงานเลี้ยงนี้ เราวางแผนให้คุณหนูเมาสุราจากนั้นให้ท่านแม่ทัพพาคุณหนูไปพักที่ห้องรับรอง แต่ก่อนจะให้พาไปต้องหาทางให้คุณชายดื่มยาปลุกกำหนัดก่อน เช่นนั้นก็ไม่ต้องกลัวว่าท่านใต้เท้าหลิวจะบั่นคอของท่านแม่ทัพ "
"ดี ๆ แต่จะให้หลิวอี้เฟ่ยเมาอย่างไร หากเมาแผนของเราจะไม่สำเร็จนะสิ"
"ก็อย่าให้คุณหนูเมาสิเ้าคะ เพียงแต่คุณหนูเสแสร้งเท่านั้น เมื่อทั้งสองอยู่ในห้องข้าจะเป็คนไปปิดประตูเองเ้าคะ พอรุ่งสางเราก็แสร้งตามหาคุณหนูหลิวอี้เฟ่ย พอเปิดประตูเข้าไปเห็นทั้งสองนอนบนเตียงไร้อาภรณ์ จากนั้นท่านแม่ทัพต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำไปอย่างไรล่ะเ้าคะ " ฟางเหนียงคิดตามแผนของสาวใช้ถือว่าความคิดของนางช่างน่าพึงพอใจนัก
"ดี ๆ จากนั้นข้าจะให้เทียนหลันเซ่อนำของมีค่าไปขอโทษและรับผิดชอบคุณหนูหลิวอี้เฟ่ยกับท่านใต้เท้าหลิวที่เรือน ฮึ!เยิ่นเม่ยเม่ยเ้าเตรียมตัวรับมือจากข้าได้เลย เมื่อแผนนี้สำเร็จข้าจะให้หลิวอี้เฟ่ยเอาอกเอาใจเทียนหลันเซ่อจนลืมเ้าไปเลย " ทั้งสองหัวเราะกันอย่างสะใจเมื่อคิดถึงแผนที่วางเอาไว้
20K
