ตอนที่ 2
“ชิงชิง... นี่กระเป๋าเสื้อผ้าของคุณ คุณสามารถนำมันไปได้ทั้งหมด… มู่ตานไม่อยากให้เหลือของของคุณไว้ในบ้านดังนั้นของอย่างอื่นผมจะนำไปทิ้งทีหลัง ถ้าคุณอยากเก็บอะไรไว้ก็เอาไปได้เลย …ส่วนนี่เงิน 300 หยวน" พูดจบก็ล้วงธนบัตรใบละ 100 หยวนออกมา 3 ใบก่อนจะโยนมันให้มู่ชิงชิง
"อ้อ!! ผมเพิ่มเงินให้คุณ 50 หยวนนะ อย่าลืมไปเอาเด็กออกล่ะ... เกิดมาก็ไม่มีคนเลี้ยงดู สิ้นเปลืองเงินทองซะเปล่าๆ” สวี่อ้ายเหรินก็ยื่นเงินให้หญิงสาวบนพื้นอีก 50 หยวนด้วยท่าทีรังเกียจ!
มู่ชิงชิงกำเงินในมือแน่น… เธอกำลังรู้สึกแน่นหน้าอกจนหายใจไม่ออก หญิงสาวตอนนี้ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้แม้เพียงครึ่งคำ เธอทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ ราวกับคนจะสิ้นใจ…
น่าเศร้าใจจริงๆ ที่สวี่อ้ายเหรินไม่ได้สังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของมู่ชิงชิงเลยสักนิด!!
เขาออกคำสั่งกับมู่ชิงชิงอีกครั้งด้วยอารมณ์ขุ่นมัว “นั่งเซ่ออะไรอยู่ล่ะ!! ไปสักทีสิ… มู่ตานเขากำลังเก็บของจะย้ายเข้ามาวันนี้อยู่แล้วนะ พวกเธอคงไม่ได้อยากเจอกันหรอกใช่มั้ย?” สวี่อ้ายเหรินเมื่อเห็นว่ามู่ชิงชิงไม่รับเงิน เขาจึงยัดเงินในมือของเขาใส่มือข้างที่ว่างอยู่ของมู่ชิงชิง
หญิงสาวกำลังนั่งหน้าซีดอยู่ที่พื้น... เธอรับนั่นเงินมาด้วยท่าทีเหม่อลอย... ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!’ เสวี่ยหรูคิดในใจเพราะก่อนหน้านี้เธอกำลังนอนรอโปรโมชั่น 11.11 ของแอฟพลิเคชั่นชอปปิ้งออนไลน์อยู่ในห้องของตัวเองอยู่เลย!
พนักงานเงินเดือนเช่นเธอหากอยาก Shopping ก็ต้องรอโปรโมชั่นนี้เท่านั้น!!
หญิงสาวนอนรอเวลา 00:00น. เพื่อที่จะรีบเข้าไปกดรับส่วนลด 80% ในแอปอย่างใจจดใจจ่อ ดังนั้นหลังจากนาฬิกาในโทรศัพท์ส่งแจ้งเตือนขึ้นมาเสวี่ยหรูก็รีบกดเข้าไปยืนยันทันที!!
หญิงสาวกดข้อความยาวๆ นั่นโดยที่ไม่ได้อ่านรายละเอียดของข้อความใดใดทั้งสิ้น เพราะความกลัวว่าจะพลาดส่วนลดที่มีอย่างจำนวนจำกัดในแต่ละครั้งล้วนๆ ทำให้เธอประมาท…
เสียงระบบคอมพิวเตอร์ที่คุ้นเคยดังขึ้นมาในหัวของเสวี่ยหรู ติ้ง!! ‘มู่ชิงชิงส่งคำขอความช่วยเหลือผ่านระบบคำขอสุดท้ายก่อนตาย ความเข้ากันได้ของิญญา 100% คุณ้าย้ายร่างเปลี่ยนิญญาหรือไม่ ตกลง/ไม่ตกลง’
ติ้ง!! เสวี่ยหรู ยินยอมย้ายร่าง เข้าสู่ขั้นตอนการย้ายิญญา
5 .. 4 .. 3 .. 2 .. 1 ย้ายร่างสำเร็จ ความ้าก่อนตาย: มู่ชิงชิง รักษาลูกในท้องเอาไว้, ทดแทนบุญคุณบิดามารดา ระบบคำขอสุดท้ายก่อนตายย้ายร่างสำเร็จ...!! ขอให้เสวี่ยหรูโชคดี...!!
หลังจากได้ยินเสียงระบบติ้งๆ อยู่ในหัวหลายต่อหลายครั้ง เสวี่ยหรูลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตนเองถูกส่งมาในที่ที่ไม่คุ้นเคยซะแล้ว!!
นอกจากความไม่คุ้นเคยนั้นอยู่ๆ ทำไมถึงมีผู้ชายที่ไหนไม่รู้ยื่นเงินมาให้เธอเนี่ย?!?’ เสวี่ยหรูมองธนบัตรใบละร้อยหยวนรูปแบบเก่าในมือด้วยความงงงวย… ก่อนที่ความรู้สึกเ็ปที่ใบหน้าจะกำเริบขึ้นมาฉับพลันพร้อมกับความทรงจำของมู่ชิงชิงที่หลั่งไหลเขามาเหมือนสายน้ำที่กรรโชกอย่างรุนแรง!
ซี๊ด.... ทำไมฉันถึงเ็ปไปทั่วทั้งตัวเลย... หญิงสาวลูบแขนเบาๆ พลางสูดลมหายใจบรรเทาความเจ็บ
มือของเธอเริ่มสำรวจาแบนร่างกายเบาๆ …
โอ๊ย!! เสวี่ยหรูในร่างของมู่ชิงชิงร้องเสียงหลงเลยทีเดียวหลังจากมือเล็กๆ ััถูกาแส่วนหนึ่งบนใบหน้า
เกิดอะไรขึ้นทำไมตาของฉันถึงมองเห็นได้เพียงข้างเดียว!! เธอใช้มือลูบใบหน้าอีกครั้งให้แน่ใจหลังจากพบว่ามีเปลือกตาข้างหนึ่งของเธอถูกตีจนปูดบวม…
หญิงสาวก็ก่นด่าออกมาทันทีหลังจากคิดขึ้นได้ว่าเ้าของร่างตายยังไง.. ไอ้เศษสวะเอ๊ย!! นี่เธอโดนมันซ้อมหรอกเหรอเนี่ย! เสวี่ยหรูคิดพลางช้อนสายตาที่เหลืออยู่ข้างเดียวขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความโกรธแค้น
ไอ้สวะนี่ซ้อมฉัน!! วอนหาเื่ซะแล้ว… ตายซะเถอะ!! พลั่ก!! หมัดเล็กๆ แต่รุนแรงถูกส่งออกไปโดยเสวี่ยหรูในร่างของมู่ชิงชิง…
สวี่อ้ายเหรินแสดงความใออกมาอย่างเห็นได้ชัดเพราะเขาคาดไม่ถึงเลยว่ามู่ชิงชิงจะลุกขึ้นมาตอบโต้เขาแบบนี้ เธอลุกขึ้นจากพื้นด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยวก่อนที่จะต่อยไปที่ใบหน้าของเขาอย่างเต็มแรงโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว!!
“ชิงชิง คุณเป็บ้าอะไรวะเนี่ย!” สวี่อ้ายเหรินมองมู่ชิงชิงที่ดวงตาแดงก่ำเพราะถูกเข้าตบจนเส้นเืฝอยในตาแตกด้วยความใ …หญิงสาวตรงหน้าเหมือนปีศาจไม่มีผิด
คิดพลางหันสายตามองไปทางอื่น…
ต้องโทษที่ตอนนั้นเขามู่ชิงชิงเอาแต่เกาะแกะขาของเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อยจนทำให้เขารำคาญถึงขนาดต้องตบตีหล่อน… เขาที่กำลังรีบเก็บของในบ้านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตีเธอไปด้วยความรุนแรงขนาดไหน!!
แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว… ยามได้เห็นใบหน้ามู่ชิงชิงชัดๆ สวี่อ้ายเหรินถึงกับต้องกลืนน้ำลายตัวเองดัง เอื๊อก... ดีแล้วที่มู่ชิงชิงยังไม่ตาย… เขาไม่อยากเป็ฆาตกรฆ่าคนหรอกนะ แค่เพียงพลั้งมือรุนแรงกับเธอไปหน่อยเท่านั้น!!
เมื่อครู่นี้สวี่อ้ายเหรินถูกเสวี่ยหรูในร่างของมู่ชิงชิงต่อยเข้ามาที่ใบหน้าอย่างจังทำให้เืกำเดาที่จมูกไหลออกมาไม่น้อย… ยามเมื่อเห็นหยดเืบนพื้นชายหนุ่มจึงลองก็ใช้มือแตะไปที่จมูก ก่อนจะพบว่าจมูกของเขามีบางส่วนที่ผิดรูปไปมาก คิดได้ดังนั้นสวี่อ้ายเหรินก็ร้องขึ้นมากเสียงดังด้วยความเ็ปทันที!!...
อ๊ากกกกก!! จะ..จมูกของเขาหักแล้ว!!
“นั่นสำหรับหญิงสาวที่ชื่อมู่ชิงชิง... ส่วนนี่ เพราะนายทำฉันต้องซวยจนถูกดึงมาที่นี่!!” ปั่ก!!!! เสวี่ยหรูเตะผ่าหมากสวี่อ้ายเหรินเต็มแรง!! เธอไม่ออมแรงเอาไว้เลยสักนิดมีเท่าไหร่เธอใส่เต็มที่ไม่มียั้ง!!
เสวี่ยหรูคิดในใจระหว่างที่เตะออกไปนั้น …ในใจของเธอหวังให้ชายคนนี้สูญพันธุ์ไปเลยยิ่งดี! ความทรงจำอันเ็ปฉายชัดบนใบหน้าของเธอ… ซ้อมภรรยาเหรอ… ไอ้ชั่ว!!
หากเป็ในยุคสมัยของเธอชายคนนี้จะต้องโดนประชาชนรุมประณาม ไม่พอยังต้องติดคุกและยังต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูเป็จำนวนมากอีกด้วย!!
เหอะ!! แต่ในยุคนี้น่ะเหรอ...
ความรุนแรงในครอบครัวนั้นถือเป็เื่ส่วนตัว ผู้คนมักไม่ค่อยอยากเข้าไปยุ่งเื่ของคนอื่นกันทั้งนั้นเพราะกลัวจะต้องโดยลากเข้าไปมีเอี่ยว… นอกจากนั้นประชาชนนั้นก็กลัวทหารแดงเข้าเส้นเืไม่ว่าตนจะทำผิดหรือไม่ผิดล้วนไม่อยากพบปะกับทหารกันทั้งนั้น
ทางด้านสวี่อ้ายเหรินที่โดนเตะเข้าที่ของลับเข้าเต็มเปาก็จุกจนร้องไม่ออก ชายหนุ่มนอนกุมของลับของตนเองที่พื้นด้วยท่าทางน่าสงสาร…
เสวี่ยหรูไม่สนใจผู้ชายที่นอนอยู่บนพื้นเลยสักนิด เธอเริ่มมองหาเงินที่ทำตกไว้ที่พื้นก่อนจะหยิบเงิน 350 หยวนขึ้นมาเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างรวดเร็ว…
นอกจากนั้นหลังจากมองไปที่สวี่อ้ายเหรินพักหนึ่งเสวี่ยหรูก็ตัดสินใจค้นเอากระเป๋าสตางค์เขาออกมา... หนึ่ง สอง สาม ... แปด เก้า... หึ! ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเงินเพียง 900 หยวนยังกล้าจะมีเมียน้อยอีก!!
เสวี่ยหรูกลอกตาสองสามครั้ง เธอหมดคำจะพูดกับผู้ชายคนนี้จริง ไอ้ชั่ว... ชั่วแล้วยังจนอีก ถุย!!
อันที่จริง... เสวี่ยหรูอาจจะหลงลืมไปเล็กน้อยว่ายุคสมัยนี้เงินจำนวน 900 หยวนสามารถซื้อบ้านในชนบทได้เป็หลังเลยทีเดียวเชียว!! อีกอย่างหากกินใช้อย่างประหยัดจริงๆล่ะก็อาจจะอยู่ได้ไปอีกหลายปีเลยด้วย!
หญิงสาวคิดเพียงแค่ว่า 900 หยวนนี้จะทำให้เธอมีชีวิตได้อีกกี่วันเท่านั้น…
ในยุคของเธอ 900 หยวนไม่เพียงพอให้เธอซื้อกระเป๋าแบรนด์เนมชื่อดังเลยด้วยซ้ำรู้จักมั้ย เซลีน อ่ะเซลีนใบละ 15000 หยวน!
เสวี่ยหรูเก็บเงินทั้งหมดอย่างรวดเร็วก่อนจะพยายามหาทางหนีทีไล่… เพราะหลังจากออกจากห้องพักรูหนูไปแล้วเธอก็ไม่มีที่ไหนให้ไปอีก นอกเสียจากจะอุ้มลูกกลับบ้านนอกที่ชนบทไปอยู่กับตายาย …หรือเธอจะกลับไปอาศัยบิดามารดาของเ้าของร่างดีนะ?
ไม่ดี!!
เพราะเ้าของร่างทำเื่ไม่ดีกับครอบครัวเอาไว้ตั้งขนาดนั้น ตัวเธอเองกลับไปทั้งอย่างนี้จะต้องโดนไล่ออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมาแน่!!
เธอใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่… ก่อนจะได้ข้อสรุปว่า หากอยากกลับไปอยู่กับพวกเขาจจริงๆ อย่างน้อยเธอจะต้องมีเงินมากๆเสียก่อน!
ในยุคนี้มีช่องทางให้ทำเงินมากมายเพราะฉะนั้นเอาไว้ค่อยคิดหลังจากนี้ก็แล้วกัน!!
…
สวี่อ้ายเหรินนอนมองมู่ชิงชิงหยิบเงินของเขาไปทั้งหมดด้วยความเจ็บใจ... เงินนั้นเขาอุตส่าเก็บไว้สำหรับเป็สินสอดสู่ขอหลินมู่ตานเชียวนะ!!
เสวี่ยหรูเห็นสายตาของชายหนุ่มที่นอนดิ้นอยู่บนพื้นจึงรีบยัดเงินไปเก็บไว้ในอกเสื้อ เมื่อแน่ใจว่าเก็บไว้ดีแล้วเธอจึงประคองร่างกายที่บอบช้ำไปที่ห้องนอนทันที… สวี่หลิวลี่คือลูกสาวเ้าของร่าง!!
เพียงไม่นานหญิงสาวก็กลับออกมาพร้อมกับเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่ง ซึ่งยามนี้เด็กน้อยกำลังดูดนมจากขวดอยู่จึงไม่ได้ร้องไห้งอแงดังเช่นคราแรกแล้ว…
“มู่ชิงชิง เอาเงินของผมคืนมานะ... คุณทำแบบนี้ระวังจะโดนผมฟ้องว่าเป็ขโมย... ใช่แล้วผมจะฟ้องคุณ เตรียมตัวเอาไว้ให้ดีเลยเพราะหลังจากนี้คุณจะต้องไปกินข้าวแดงในคุก!!” สวี่อ้ายเหรินชี้หน้าด่าหญิงสาวเสียงดังทันทีที่เห็นว่าเธอกำลังจะจากไป…
แม้ภายในห้องจะมีเพียงพวกเขาสองคน แต่ภายในหอพักคนงานแห่งนี้มีหลายครอบครัวอาศัยอยู่ คนพวกนั้นยืนฟังเื่ราวของมู่ชิงชิงและสวี่อ้ายเหรินอยู่นานแล้วด้วยความสนใจ…
เสวี่ยหรูหันไปมองผู้ชายเฮงซวยเป็ครั้งสุดท้าย เธอกล่าวกับเขาเสียงเบาด้วยความเย้ยหยัน...
“ฟ้องเหรอ? ขโมยเหรอ? สวี่อ้ายเหรินคุณยังไม่ได้ไปทำเื่หย่ากับฉันที่อำเภอเลย… คุณไม่กลัวว่าจะถูกฟ้องกลับว่าคบชู้เหรอ? หึ คุณกับมู่ตานคงไม่กลัวสินะหากฉันจะไปฟ้องร้องดูบ้าง? ทางที่ดีคุณก็อยู่อย่างเงียบๆ ไปซะเถอะ แล้วก็ฝันไปเถอะว่าฉันจะหย่ากับคุณง่ายๆ ฉันจะให้นังมู่ตานนั้นอกแตกตายไปเลยเพราะเป็ได้แค่ชู้!!”
เธออุ้มสวี่หลิวลี่ขึ้นก่อนจะตบหลังของเด็กหญิงเบาๆ สวี่หลิวลี่หลังจากกินอิ่มก็นอนหลับทันทีถือว่าเป็เด็กที่เลี้ยงง่ายคนหนึ่ง หญิงสาวหันหลังให้สวี่อ้ายเหรินก่อนจะพูดทิ้งท้ายขึ้นมาเบาๆ
“ในยุคนี้มีทหารแดงสินะ... ส่วนข้อห้ามก็คือ หากผู้ใดคบชู้คนผู้นั้นจะต้องถูกจับแก้ผ้าแล้วกล้อนผม ก่อนจะถูกส่งตัวให้เดินรอบหมู่บ้านเพื่อประจาน! หึ! สวี่อ้ายเหริน หากคุณยังอยากจะหย่ากับฉันอยู่ไหม? … แน่จริงก็ไปฟ้องร้องเื่เงินสิ! ฉันจะได้ฟ้องกลับว่าคุณคบชู้! พ่อเฒ่าแม่เฒ่าสวี่จะได้ภูมิใจที่ลูกชายเพียงคนเดียวของเขาทำเื่งามหน้า!!”
ประตูห้องพักถูกเปิดออกทันทีด้วยแรงของหญิงสาว…
เสวี่ยหรูปรับสายให้เข้ากับแสงแดดภายนอกพักหนึ่งก่อนจะเดินฉับๆ ออกไปทันที ระหว่างที่เธอเดินผ่านพวกเขาอยู่นั้นผู้คนที่ยืนฟังเื่ตลกมองหน้าเธอด้วยความใ...
เสียงซุบซิบดังขึ้นตลอดทั้งโถงทางเดิน… ไม่นานข่าวลือเื่สวี่อ้ายเหรินกับมู่ชิงชิงจะหย่ากันก็ดังไปทั่วที่พักคนงาน!
สภาพของมู่ชิงชิงหลังจากหอบลูกและกระเป๋าเดินทางเก่าๆ ออกมานั้นน่าสงสารเป็อย่างมาก ทำให้มีบางครอบครัว้าที่จะช่วยเหลือเธอโดยการมอบที่พักให้เธอและลูกพักในคืนนี้ เสวี่ยหรูมองไปที่หญิงชราแซ่จางด้วยความขอบคุณ
แม่เฒ่าจางเอ่ยปากเป็คนแรกว่า้าช่วยเหลือเธอ แต่ท้ายที่สุดเสวี่ยหรูก็ปฏิเสธเธอไปอย่างสุภาพในทันที
ดูนั่นสิ...
ใบหน้าลูกสะใภ้ของหญิงชราจ้องเธอราวกับจะกินเืกินเนื้อแล้ว…
เป็เพราะเสวี่ยหรูเองก็ไม่อยากไปทำให้ผู้อื่นลำบากจึงตัดสินใจเดินออกไปที่ถนนแล้วคิดหาห้องพักรายวันราคาถูกอาศัยไปพลางๆ …
423
