หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ไป๋ชิงก็มานั่งครุ่นคิดเื่ที่ผ่านมา มันกะทันหันจนงุนงง ไป๋ชิงเดินเหม่อลอยจนออกมาถึงห้องที่มีเตียงน้ำแข็งที่เจอตงเฟยครั้งแรก สักพักก็เห็นเซียงเซียงเดินมาพร้อมชายผู้หนึ่งที่ประคองเซียงเซียงมาอย่างทะนุถนอม หน้าตาดุดันคมเข้มร่างกายกำยำ ไป๋ชิงคิดว่าสงสัยจะเป็ผู้ดูแลของตงเฟย ทั้ง 2 นั่งลงคุกเข่าต่อหน้าไป๋ชิง
"คุณหนูเ้าคะ บ่าวมีความผิด ที่มีสามีทั้งที่ยังไม่ได้ทำพิธีและไม่ได้บอกกล่าวคุณหนู ขอคุณหนูโปรดลงโทษด้วยเ้าค่ะ"
ไป๋ชิงมองดูทั้ง 2 คน แล้วไม่พูดอันไหน ในใจก็สับสนกับชีวิตตัวเองแล้ว นี่ยังต้องมาแก้ปัญหาให้บ่าวรับใช้ตัวเองอีก
"ตอนนี้เราอยู่นอกจวนไม่มีกฏอันใด เช่นนั้นเ้า 2 คนก็กราบไหว้ฟ้าดินกันที่นี่ แลกเปลี่ยนของหมั้นหมายกันก็พอแล้ว ข้าจะเป็ผู้ใหญ่ฝ่ายเ้าสาว ให้ตงเฟยเป็ผู้ใหญ่ฝ่ายเ้าบ่าวดีหรือไม่ แค่นี้เ้าก็ไม่มีความผิดแล้ว หากเ้ายังอยากดูแลข้าหรือจะออกเรือนไปอยู่กับสามีข้าก็ไม่ขัด"
พูดจบตงเฟยที่เดินเข้ามาได้สักพักจึงเดินมาโอบไหล่ไป๋ชิงแสดงความเป็เ้าข้าวเ้าของ เซียงเซียงเงยหน้าขึ้นมามองเห็นท่าทางสนิทสนมของเ้านายตัวเองกับเ้านายของสามีก็อึ้งพร้อมสายตาคำถามที่จ้องไปที่คุณหนูของตัวเอง ไป๋ชิงสบตาและกล่าวว่า
"ไว้ข้าจะเล่าให้ฟังนะเซียงเซียง ไว้เสร็จเื่เ้าก่อน"
หลังจากให้ทั้งคู่ทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว จึงให้เข้าห้องหอตามพิธี ตอนนี้เซียงเซียงไปพักในห้องของผู้ดูแลตงเฟยอย่างเป็ทางการแล้ว ไป๋ชิงก็มานั่งเหม่อคิดเื่ตัวเองต่อ ตงเฟยเห็นดังนั้นจึงเข้ามานั่งใกล้ๆ
"เ้าเป็อะไร เหตุใดจึงเหม่อลอยเช่นนี้ ข้าเห็นเ้าเป็เช่นนี้ั้แ่เมื่อเช้าแล้ว"
"ข้าคิดไม่ตกว่าจะเลือกท่านเป็สามีหรือจะเลือกคู่หมั้นข้าดี หรือข้าเลือกได้ทั้ง 2 คนอย่างที่ท่านว่าจริงๆ ท่านรับได้หรือไม่หากท่านเป็อนุ เพราะข้าหมั้นกับเขาก่อนจะเจอท่าน"
"เหตุใดข้าต้องเป็อนุ คู่หมั้นเ้าเป็แค่รองแม่ทัพ ฐานะข้ามีอำนาจมากกว่าหลายเท่า ลูกน้องข้ามีหลายหมื่นคนกระจายทั่วหล้า เขาแค่ปกครองทหารในสังกัดเท่านั้น พอโดนยึดอำนาจลูกน้องก็ไม่มีแล้ว ส่วนลูกน้องข้าตายแทนข้าได้ติดตามซื่อสัตย์ทุกคน เครือข่ายข้ากว้างขวางกว่าที่เ้าคิด แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจข้า"
ไป๋ชิงพยักหน้าเข้าใจ แต่ก็เห็นใจฮั่วอี่ อย่างไรเขาก็เป็คนดีจริงใจ จึงกลัวที่จะถอนหมั้นและทำร้ายจิตใจเขา ได้แต่บอกความจริงไปเท่านั้นสินะ หากรับได้ทั้ง 2 คนแล้วก็เก็บไว้ทั้ง 2 คนเลยละกัน คิดได้ดังนั้นก็ยิ้มกริ่มขึ้นมา