แสงสว่างเจิดจรัสสีทองเรืองรองภายในโถงวิหารมืดศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินค่อยๆ หรี่แสงและจางลงอย่างเชื่องช้า ละอองฝุ่นระยิบระยับลอยตัวร่วงหล่นลงมาปะทะผิวเนื้อดั่งเกล็ดดาว ทิ้งไว้เพียงไออุ่นของมวลพลังงานที่หมุนเวียนแ่เบารอบแท่นบูชาหินโบราณที่บัดนี้กลายเป็หินอ่อนสีขาวบริสุทธิ์สะอาดตา ลมหายใจอุ่นชื้นไร้กลิ่นกำมะถันโชยพัดผ่านช่องระเบียงหิน ลินินและกวินทร์นอนเคียงข้างกันหอบหายใจโรยแรงด้วยความเหน็ดเหนื่อยสะสมจากพิธีกรรมผูกมัดดวงิญญาที่แสนดุเดือด ทว่าดวงตาสีน้ำตาลประกายทองของลินินกลับฉายแววสุขสมและอ่อนโยนลึกซึ้งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมสีดำสนิทของกวินทร์ที่กลับมาฉายแสงแกร่งกล้าและมีพลังชีวิตสีทองแฝงเร้นอีกครั้ง
กวินทร์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ นวดไหล่และหน้าอกกว้างที่ปรากฏรอยแผลเป็สีทองรูปสุริยุปราคาที่หน้าอกซ้ายเป็ประกายจางๆ แทนรอยสักรูนติดตามตัวน่ากลัวเดิม
เขาเอื้อมมือหนาไปทาบลงบนจุดศูนย์กลางทรวงอก ค้นพบความอัศจรรย์อันไม่น่าเชื่อในจิติญญา
ความรู้สึกเย็นเยือกปานน้ำแข็งและความหิวกระหายพลังชีวิตที่เป็ดั่งปีศาจร้ายกัดกินิญญาเขามาตลอดสามสิบปีบัดนี้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นอบอวลและพลังหมุนเวียนสีทองของลินินที่เต้นประสานเป็จังหวะเดียวกับเสียงชีพจรของเขาอย่างมั่นคงแข็งแรงและถาวร มันชำระล้างและสะกดความมืดปนเปื้อนในสายเืของเขาจนสมดุลสมบัญญัติร้อยเปอร์เซ็นต์
กวินทร์หันมาสบตาลินินที่ลุกขึ้นนั่งเคียงข้างกายเปลือยเปล่าของเธอ แสงออร่าสีทองจางๆ ยังคงเรืองรองรอบตัวสาวส่งความอุ่นมาประคองเขา กวินทร์เอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวของเธอพลางยิ้มมุมปากอย่างแสนรักและขอบคุณ "ขอบคุณนะ... ลินิน เธอดึงฉันกลับมาจากความตายจริงๆ"
"ก็บอกแล้วไงคะกวินทร์ ว่าฉันไม่ยอมปล่อยคุณไปเด็ดขาด" ลินินคลี่ยิ้มแสนหวานชื่นพลางเอนศีรษะลงพิงบ่ากว้างของเขา สองคนกอดกระชับร่างกันเนิ่นนานท่ามกลางความสงบสุขใหม่
กระแสโทรจิตเชื่อมจิติญญาคู่ (Eternal Resonance) เริ่มทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์ ลินินหลับตาลงััจิตใจกวินทร์ มันเปรียบเสมือนปราสาทโบราณขนาดใหญ่ที่เคยปิดทึบและมืดมิด บัดนี้กลับถูกเปิดหน้าต่างทุกบานออกเพื่อต้อนรับแสงอาทิตย์สีทองอบอุ่นส่องสว่างทั่วห้อง ลินินััความรู้สึกในจิตใจของกวินทร์ได้เด่นชัด เธอรับรู้ว่าความระแวง ความกลัวฝันร้ายในวัยเยาว์ และความวิตกกังวลทั้งหมดของเขาสลายหายไปสิ้นเชิง และกวินทร์เองก็รู้สึกถึงความอบอุ่น ความมั่นใจ และไอรักอันล้นพ้นจากตัวลินินนำทางคอยค้ำจุนชีวิตของเขาไว้เสมอ ทั้งสองเป็เนื้อเดียวกันโดยสมบูรณ์แบบถาวรแล้ว
กวินทร์หันมาสบตาเธอนิ่ง น้ำเสียงของเขาจริงจังและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน "ลินิน... เื่เหยื่อในอดีต (คลาร่า เมลิสซา และวาเนสซา) ฉันรู้สึกผิดบาปมาตลอดเวลาที่พวกเธอต้องตกเป็เครื่องมือของคำสาปในร่างฉัน ถึงตอนนี้คำสาปจะสลายไปและิญญาของพวกเธอได้รับการปลดปล่อยแล้ว แต่เมลิสซากับวาเนสซายังมีชีวิตอยู่ด้วยจิตใจที่พังทลาย เมลิสซาพักอยู่ในรีสอร์ทเยียวยาสุขภาพส่วนตัวของเราที่เชียงใหม่ ส่วนวาเนสซาพักอยู่ในวิลล่าริมทะเลที่เงียบสงบในหัวหิน ทั้งคู่ต่างเ็ปทรมาน ฉัน้าชดใช้ด้วยการให้พวกเธอได้รับทุนบำบัดและการแพทย์ที่ดีที่สุด และสำหรับคลาร่าที่ล่วงลับไปแล้ว ฉันจะเพิ่มเงินทุนสนับสนุนมูลนิธิการกุศลของครอบครัวเธอเป็สองเท่า และอยากเข้าไปพบพ่อแม่ของเธอด้วยตัวเองเพื่อแจ้งว่าิญญาของคลาร่าได้หลุดพ้นคำสาปมรณะและไปสู่แดนสว่างแล้ว... และหากมีหนทาง ฉันอยากขอให้เธอช่วยใช้พลังฟอกกระแสอุ่นชำระพิษมืดที่ตกค้างในร่างพวกเธอออกไปด้วย จะได้ไหมครับ?"
ลินินมองลึกเข้าไปในดวงตากวินทร์ ััความจริงใจและน้ำตาคลอเบ้าของเขา เธอคลี่ยิ้มอ่อนโยนลูบแก้มคมของเขาเบาๆ "ยินดีที่สุดค่ะกวินทร์ ตอนนี้พลังของฉันประสานกับคุณจนมีความเสถียรและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม ฉันจะร่วมมือกับคุณเดินทางไปรักษาพวกเธอที่เชียงใหม่และหัวหิน เพื่อมอบชีวิตใหม่และล้างบาปในอดีตให้พวกเธอได้อย่างปกติสุขค่ะ"
กวินทร์ยิ้มและก้มลงจูบปากเธออย่างซาบซึ้งและรักใคร่เต็มเปี่ยม
กวินทร์เพ่งสมาธิยกมือขวาขึ้นมาทดลองปล่อยกระแสพลังงานมืดดวงตาสว่างวาบ ควันสีดำขลับที่เคยพวยพุ่งน่าสะพรึงกลัวยามนี้แผ่ออกมาโดยมีประกายแสงสีทองคำระยิบระยับล้อมประดับโอบกอดไว้ดั่งัทองปกป้อง มันสอดประสานกันอย่างสวยงามน่าทึ่ง พลังงานมืดกลายเป็พลังคุ้มครองที่เชื่อฟังและเป็หนึ่งเดียวกับเขาโดยสมบูรณ์ ปราศจากความกระหายอยากทำร้ายผู้อื่นหลงเหลืออีกต่อไป
"พลังมืดของฉัน... กลายเป็ส่วนหนึ่งของแสงสว่างในตัวเธอแล้วจริงๆ ลินิน" กวินทร์พึมพำเสียงต่ำปนยินดีอย่างที่สุด
"ใช่ค่ะกวินทร์ มันสมดุลและสวยงามมากค่ะ" ลินินชมเสียงหวาน
*ตึก... ตึก... ตึก...*
วัชระและหัวหน้าบอดี้การ์ดก้าวเข้ามาในโถงวิหารมืดอย่างกระหืดกระหอบ ก่อนจะชะงักฝีเท้าเบิกตากว้างมองภาพความเปลี่ยนแปลงของถ้ำลึกลับด้วยความอัศจรรย์ใจอย่างล้นพ้น ประตูหินขนาดั์ที่พังทลาย แท่นหินบะซอลต์สีดำที่แปรเปลี่ยนเป็หินอ่อนขาวนวลสะอาดตา และเสาหินที่สว่างไสวเรืองรองไร้เงามืดมรณะใดๆ วัชระนำกระเป๋าเสื้อผ้าชุดลำลองใหม่เข้ามาด้วย เป็ชุดเดรสกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาวนุ่มกลิ่นลาเวนเดอร์ของลินิน และเสื้อเชิ้ตผ้าลินินสีดำเรียบหรูของกวินทร์
กวินทร์ช่วยสวมชุดเดรสกระโปรงให้ลินินอย่างอ่อนโยนที่สุด มือหนาค่อยๆ ติดกระดุมหลังให้ทีละเม็ดด้วยความใส่ใจและนุ่มนวลทะนุถนอม ปราศจากกระแสอำนาจบีบบังคับใดๆ หลงเหลือ มีเพียงความรักที่เสมอภาคเท่าเทียมอย่างอบอุ่น
"คุณกวินทร์... คุณลินิน... ปลอดภัยดีใช่ไหมครับ?" วัชระถามเสียงสั่นระคนน้ำตาคลอเบ้า ยามมองเห็นเ้านายหนุ่มที่มีสง่าราศีผุดผ่องใบหน้ามีเืฝาดสีแดงปราศจากไอพิษมืดคลุมแก้ม
"ฉันปลอดภัยดีวัชระ คำสาปของลัทธิมืดถูกชำระล้างจนหมดสิ้นไปแล้ว ลินินเป็คนช่วยชีวิตและทลายคำสาปทั้งหมดลงถาวร" กวินทร์รายงานเสียงทุ้มมั่นคง แขนแกร่งโอบประคองไหล่บางของลินินแสดงความเป็เ้าของและให้เกียรติสูงสุด
วัชระก้มศีรษะลงรายงานต่อ "สมุนลัทธิมืดด้านนอกป่าขัดขืนแต่บัดนี้โดนพวกเราควบคุมตัวได้แล้วห้าคนครับคุณกวินทร์ แล้วตัวอาจารย์เดชล่ะครับ?"
"อาจารย์เดชแกนพลังงานชีวิตผูกมัดอยู่กับแกนคริสตัลโบราณที่ลินินบดขยี้สลายตัวไปแล้ว ร่างกายโบราณของเขาจะย่อยสลายพังทลายในไม่กี่วันโดยไม่มีทางแก้ไข ปล่อยให้เขาคลานหายไปในเงาเถอะ เขาไม่เป็ภัยคุกคามอีกต่อไปแล้ว ให้ทีมการ์ดเคลียร์พื้นที่ส่วนที่เหลือให้สะอาดและส่งตัวพวกสมาชิกที่ถูกจับให้ตำรวจดำเนินคดีตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด" กวินทร์สั่งเสียงกร้าวเฉียบคม
วัชระพยักหน้ายอมรับคำสั่งอย่างจริงจัง ก่อนจะทรุดเข่าข้างหนึ่งลงขอบคุณลินินด้วยความตื้นตันระคนนับถือใจผู้หญิงคนนี้อย่างสูงสุด "ขอบคุณมากครับคุณลินิน... ขอบคุณที่ช่วยตระกูลกวินทร์และช่วยปลดปล่อยพวกเราทุกคนจากฝันร้ายนับร้อยปี..."
"ลุกขึ้นเถอะค่ะวัชระ หน้าที่ของฉันคือการปกป้องกวินทร์ และฉันก็ทำมันสำเร็จแล้วค่ะ" ลินินพูดด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและก้าวเดินไปพยุงวัชระขึ้นยืน
จากนั้น กวินทร์กุมมือเรียวบางของลินินเดินเคียงคู่กันก้าวเดินออกจากโถงวิหารมืดศักดิ์สิทธิ์ที่สะอาดตา ก้าวเดินผ่านอุโมงค์หินแกรนิตแคบๆ ที่ไม่หลงเหลือไอหนาวมรณะอีกต่อไป มุ่งตรงไปสู่ปากถ้ำลึกลับใต้โคนต้นไม้ใหญ่หลังหุบเขาของตระกูลกวินทร์
ทันทีที่ก้าวพ้นปากถ้ำ แสงแดดจัดยามบ่ายสว่างไสวส่องแสงอบอุ่นสลัดเอาเงามืดสลัวและหมอกควันสีเทาออกจากชีวิตของทั้งคู่จนหมดสิ้น ลมป่าพัดโชยมาปะทะใบหน้าพาเอากลิ่นดินและกลิ่นใบไม้สดชื่น ทิวทัศน์ป่าโดยรอบเขาวงกตเงาบัดนี้เริ่มฟื้นฟูสภาพ ตะไคร่ดำตามเปลือกไม้เปลี่ยนสีเป็เขียวอ่อนใส ยางไม้สีดำหลุดร่อนไป ลำแสงแดดส่องรำไรผ่านพุ่มไม้ตกกระทบพื้นดินเป็ประกายสีทองอร่าม สัตว์ป่าตัวน้อย อาทิ กระรอกป่า กระต่าย เริ่มะโข้ามพุ่มไม้ใกล้ๆ โดยไม่มีท่าทีตื่นกลัว
เมื่อเดินทางกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลกวินทร์อย่างสวัสดิภาพ วัชระจัดเตรียมเครื่องดื่มและอาหารว่างร้อนๆ มาเสิร์ฟให้ทั้งสองคนบนเฉลียงระเบียงกว้างที่มองเห็นทัศนียภาพของสวนกุหลาบ ลินินและกวินทร์นั่งเคียงคู่กันจิบชาร้อน มองออกไปนอกระเบียง สวนกุหลาบของตระกูลเริ่มมีนกบินมาหาหนอน ดอกไม้ป่าเบ่งบานหลากสีสัน
"พรุ่งนี้เช้า พวกเราจะเริ่มออกเดินทางกันค่ะกวินทร์ จุดแรกคือเชียงใหม่เพื่อช่วยฟอกชำระจิตใจให้เมลิสซา" ลินินเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้ม
กวินทร์พยักหน้ารับคำพลางกุมมือเรียวของเธอแน่น แววตาสั่นไหวด้วยอารมณ์รักและสัญญา "ดีครับ... และหลังจากเดินทางเยียวยาทุกคนเสร็จสิ้นลงแล้ว พวกเราจะเตรียมพิธีวิวาห์ของพวกเราจริงๆ เสียที เป็งานแต่งงานที่สร้างขึ้นด้วยความรักและความยินยอมพร้อมใจของเราสองคนอย่างแท้จริง ไม่มีการเจรจาผลประโยชน์หรือพันธสัญญาทาสใดๆ อีกต่อไป"
"ฉันตั้งตารอคอยวันนั้นเลยค่ะ กวินทร์" ลินินพูดเสียงหวาน ทั้งสองนั่งชมพระอาทิตย์ยามเย็นที่ค่อยๆ คล้อยตกหลังทิวเขา แสงแดดอุ่นสีทองขลิบสีแดงส้มกลมกลืนกระจายไปทั่วแผ่นฟ้า เปรียบประหนึ่งดั่งกระแสพลังแสงสว่างและเงามืดในิญญาของทั้งคู่ที่สอดประสานกันอย่างลงตัวมั่นคงถาวรนับจากนี้สืบไป ความอบอุ่นนี้จะปกป้องและนำทางชีวิตคู่ของพวกเราตราบนานเท่านาน ปราศจากสิ่งชั่วร้ายโบราณใดๆ มารังควานอีกตลอดไป
2K
