[จบ] ไลฟ์สดดูดวง โดย หมอดูเซียนสาว

        บทที่ 34 โดดลงไปซะ

        ค่ำคืนย่างเข้าฤดูร้อน อากาศเริ่มอบอ้าว เมื่อถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มสามผืน ยิ่งทำให้อึดอัดหายใจไม่ออก ราวกับถูกจับโยนลงในกระทะร้อน

        ร้อนเหลือเกิน… ทรมาน... ฉันคงจะตายแน่ ๆ... ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย...

        ทันใดนั้น เสียงของซางเฟยหว่านก็แว่วมาข้างหู “ใบเมเปิลสีแดง ใบเมเปิลสีแดง! รีบตื่นขึ้นมา!”

        น้ำเสียงเย็นยะเยือกแทรกเข้ามาในหู ปลุกสติของเธอให้กลับมา ความรู้สึกอึดอัดจากผ้าห่มที่คลุมร่างกายก็หายวับไป

        เธอรู้สึกตัวอีกครั้ง ก็พบว่าห้องพักรกร้างว่างเปล่า ทั้งมืดสนิท ไม่มีแสงไฟ ไม่มีนักเรียนหญิงที่มารังแกเธออีกแล้ว

        “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเมื่อกี้ฉัน...”

        “เป็นภาพลวงตา กลอุบายที่ภูตผีมักใช้หลอกคน ถ้าจมอยู่ในนั้น จะไม่สามารถตื่นขึ้นมาได้ และจะตายอยู่ในภาพลวงตานั้นจริง ๆ”

        หมายความว่า เมื่อกี้เธอเกือบจะโดนผ้าห่มคลุมจนตายแล้วจริง ๆ! 

        เหงื่อเย็นไหลพลั่กทั่วร่างของใบเมเปิลสีแดง 

        เธอถามด้วยความร้อนรน “ลูกสาวฉันอยู่ไหน!”

        “ลูกสาวคุณอยู่นี่ไง!” ซางเฟยหว่านตะโกนพลางใช้มือผลักประตูบานสุดท้ายออก

        เบื้องหลังประตูคือระเบียงดาดฟ้า

        เกาเสี่ยวหยายืนอยู่บนขอบปูนกั้น เธอเขย่งปลายเท้าราวกับกำลังเต้นรำ

        เมื่อได้ยินเสียง เธอก็ค่อย ๆ หันกลับมา และมองมายังใบเมเปิลสีแดง พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ฉันรอแกมานานแสนนาน ในที่สุดแกก็มา”

        พูดจบ เธอก็ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้น กางแขนทั้งสองข้างออก เลียนแบบท่าทางของนกที่กำลังโผบิน แต่กลับทำให้ร่างกายเสียสมดุลจนเซไปมา

        ใบเมเปิลสีแดงมองด้วยความหวาดกลัว วิงวอนขอร้อง “อย่าทำร้ายลูกสาวฉันเลย เธอยังเด็กอยู่!”

        “เด็ก? ฮิฮิ...” เด็กสาวหัวร้ายเสียงแหลม “ที่แท้แกก็เป็นห่วงเป็นใยคนเป็นด้วยสิ” 

        ใบเมเปิลสีแดงถอยหลังก้าวหนึ่ง ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “แกไม่ใช่ลูกสาวฉัน... แก... แกเป็นใครกันแน่?”

        “ฉันเป็นใครงั้นเหรอ?” ใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของเด็กสาวซีดเผือด รอยยิ้มของเธอดูประหลาดพิกล “ฉันคือหลี่เสี่ยวหว่านไงล่ะ จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ?”

        “หลี่... หลี่เสี่ยวหว่าน!” 

        ชื่อชื่อนี้ เธอแทบจะลืมมันไปแล้ว หลายปีมานี้เธอไม่เคยคิดถึงมันเลย แต่ตอนนี้ มันกลับดังก้องอยู่ในหู ความทรงจำที่ฝังลึกไว้ภายในก็จู่โจมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ถาโถม

         ใบเมเปิลสีแดงตกใจกลัวสุดขีด “ไม่... ไม่ใช่ฉันนะ ไม่เกี่ยวกับฉัน” 

         เธออยากจะวิ่งหนีไปให้ไกล ๆ แต่ก็เป็นห่วงลูกสาว เธอจึงหันไปขอร้องซางเฟยหว่าน “คุณหมอดู ได้โปรดช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายออกจากตัวลูกสาวของฉันด้วย เธอมาเพื่อแก้แค้นฉัน เธอต้องการฆ่าลูกสาวของฉัน!” 

         ซางเฟยหว่านมองหญิงตรงหน้าอย่างใจเย็น “25 ปีก่อน ทั้งคุณและเธอต่างก็เป็นนักเรียนของโรงเรียนแห่งนี้ ทำไมพวกคุณถึงต้องรังแกเธอด้วย” 

         ใบเมเปิลสีแดงพยายามแก้ตัว “ไม่ใช่ฉันนะ จริง ๆ นะ ไม่เกี่ยวกับฉันเลย! พวกนั้นต่างก็ไม่ชอบหลี่เสี่ยวหว่าน พวกเขาเลยต้องการสั่งสอนหลี่เสี่ยวหว่าน”

         ”ฉันแค่ไม่อยากถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว เลยต้องทำเป็นเหมือนเห็นด้วยกับพวกเขา ... จริง ๆ แล้วฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ฉัน... อย่างมากก็แค่ด่าเธอไปสองสามคำ แล้วก็นินทาลับหลังเคุณั้น! มันก็แค่เรื่องล้อเล่นระหว่างเพื่อนนักเรียนเคุณั้น ฉันไม่ได้คิดว่าเธอจะคิดสั้น!” 

        “เรื่องล้อเล่นระหว่างเพื่อนนักเรียนงั้นเหรอ” ซางเฟยหว่านพูดด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อคำโกหก

        “แล้วคุณรู้ไหม ว่าคนที่ตกเป็นเหยื่อจะรู้สึกสิ้นหวังมากแค่ไหน?”

        “ยังจำภาพลวงตาเมื่อกี้ได้ไหม? นั่นคือสิ่งที่หลี่เสี่ยวหว่านประสบมาจริง ๆ!”

        “พวกคุณถ่ายรูปเธอตอนเปลือยกาย แล้วก็เอาไปทำใบปลิวแปะไปทั่วโรงเรียน”

        “เพื่อน ๆ หัวเราะเยาะเธอ พวกผู้ชายก็หาว่าเธอเป็นโสเภณี”

        “หลังจากนั้น ใบปลิวก็ไปตกอยู่ในมือของผู้บริหารโรงเรียน แต่พวกเขากลับไม่ช่วยเหลืออะไรหลี่เสี่ยวหว่านเลย แถมยังมองว่าเธอทำลายชื่อเสียงโรงเรียน กล่าวตำหนิเธออย่างรุนแรงในที่ประชุมหน้าธง และไล่เธอออกอีก”

        “หลี่เสี่ยวหว่านเป็นเด็กนักเรียนที่ยากจน เธอได้เรียนต่อก็เพราะผลการเรียนดีจึงได้รับทุน”

        “พวกคุณนั่นแหละที่ปล่อยข่าวลือ ทำลายทุกอย่างที่เธอสร้าง! เธอสิ้นหวังจึงปีนขึ้นไปบนดาดฟ้า แต่ตอนนั้น คนที่มุงดูอยู่พูดอะไรกันบ้างล่ะ?”

        พวกนักเรียนที่มุงดูต่างพูดว่า “พวกเราไม่เชื่อหรอกว่าแกจะกล้าโดด ฮ่า ๆ มีปัญญาทำได้แค่ขู่! ถ้าแกกล้าก็กระโดดลงมาสิ!” 

        ส่วนผู้บริหารโรงเรียนยังบอกว่า “หลี่เสี่ยวหว่าน เธอทำให้โรงเรียนอับอายขายหน้าไปหมด ถ้าจะตายก็ไปตายที่อื่น!” 

        แม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิต ก็ไม่มีใครรั้งเธอไว้เลย! 

        แม้แต่รุ่นพี่ที่เคยส่งจดหมายรักให้เธอก็ยังทำท่าหมางเมินกับเธอ เพราะข่าวลืออื้อฉาวมากมายที่ถูกปล่อยออกไปโดยไม่มีมูลความจริง 

        เธอกระโดดลงมาจากชั้น 5 ชีวิตของเธอจงจบสิ้น แต่ความแค้นกลับไม่สิ้นสุดตามไป 

        ไม่นานหลังจากหลี่เสี่ยวหว่านตาย โรงเรียนมัธยมปลายเอกชนอลิซก็เริ่มมีข่าวลือเรื่องผีสิง 

        ตอนแรก ทางโรงเรียนคิดว่า มีคนแกล้งทำเป็นเรื่องผีสาง จึงขอให้นักเรียนทุกคนอย่าหลงเชื่อหรือเผยแพร่เรื่องงมงายออกไป

        แต่ไม่นาน ก็เกิดเหตุการณ์นักเรียนหญิงกระโดดตึกฆ่าตัวตายอีกหลายครั้ง และทุกคนที่กระโดดตึก ล้วนเป็นนักเรียนหญิงที่พักอยู่ที่ห้องหมายเลข 402 

        กลุ่มนักเรียนหญิง 5 คน ที่เคยรังแกหลี่เสี่ยวหว่านต่างก็ทยอยกันกระโดดตึกเสียชีวิตไปถึง 4 คน ภายในระยะเวลาอันสั้น 

        เหลือเพียงแค่ใบเมเปิลสีแดงเพียงคนเดียวเคุณั้น 

        วันที่หลี่เสี่ยวหว่านกระโดดตึก เธอได้ลากลับบ้าน เนื่องจากคุณปู่ของเธอเสียชีวิต 

        ต่อมาเมื่อได้ยินข่าวว่าหลี่เสี่ยวหว่านเสียชีวิต เธอก็หวาดกลัวจนไม่กล้ากลับไปโรงเรียนอีกเลย ครอบครัวจึงย้ายเธอไปเรียนที่อื่น

        ส่วนโรงเรียนเอกชนอลิซก็ถูกสั่งให้ปิดลง เรื่องราวอาถรรพ์จึงค่อย ๆ ซาลงไปด้วย

        ในระหว่างนั้น ก็มีผู้เชี่ยวชาญด้านไสยศาสตร์เดินทางมาเพื่อชำระล้างสถานที่แห่งนี้ 

        แม้ว่าวิญญาณของหลี่เสี่ยวหว่านจะยังคงมีความแค้นอยู่ แต่หลังจากถูกสะกดไว้แล้ว เธอก็ไม่สามารถออกมาอาละวาดได้อีก ดังนั้น เหล่าสตรีมเมอร์เรื่องลี้ลับที่มาผจญภัย จึงต้องกลับไปด้วยความผิดหวัง 

        จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ เกิดพายุฝนอย่างหนักชนิดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน พัดเอาเครื่องรางสะกดวิญญาณที่ติดอยู่บริเวณประตูหอพักปลิวหายไป... 

        เรื่องราวดูเหมือนจะเป็นชะตาฟ้าลิขิตเสียอย่างนั้น

        เมื่อเดือนก่อน ลูกสาวของใบเมเปิลสีแดง ได้หยุดยาวช่วงวันแรงงาน เธอและเพื่อน ๆ ก็ได้มาเที่ยวเล่นแถวนี้พอดี และเธอก็นึกขึ้นได้ว่า แม่ของเธอก็เคยเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายแห่งนี้มาก่อน

        ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงวิ่งเข้าไปเยี่ยมชมรอบ ๆ และแล้ว วิญญาณของหลี่เสี่ยวหว่านก็เข้าสิงเธอได้สำเร็จ

        ลูกสาวของใบเมเปิลสีแดง เริ่มแสดงพฤติกรรมแปลก ๆ หลายอย่าง ทั้งทำร้ายตัวเอง กินขยะในครัว และอื่น ๆ อีกมากมาย สาเหตุก็เพราะทั้งหมดนี้คือสิ่งที่หลี่เสี่ยวหว่านเคยประสบมาในอดีต

        เมื่อพวกเขาทำเรื่องแบบนี้กับคนอื่น พวกเขากลับมองว่าเป็นเรื่องตลก

        แต่เมื่อเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นกับตัวเองและคนใกล้ชิดบ้าง พวกเขากลับรู้สึกท้อแท้และทนไม่ไหว

        “คุณหมอดู คุณเคยบอกว่าคุณสามารถปราบวิญญาณร้ายได้ใช่ไหมคะ? ช่วยลูกสาวของฉันด้วย เธอเป็นผู้บริสุทธิ์! ช่วยส่งหลี่เสี่ยวหว่านไปที่อื่น ปกป้องพวกเราแม่ลูกให้ปลอดภัย แล้วฉันจะให้เงินคุณหนึ่งล้าน! เอาเลย! ฉันจะโอนให้คุณเดี๋ยวนี้แหละ!”

        ซางเฟยหว่านจึงตอบว่า “ในตอนนั้น มี 5 คนที่ทำร้ายหลี่เสี่ยวหว่าน ตอนนี้ สี่คนนั้นกระโดดตึกตายไปหมดแล้ว เหลือเพียงคุณที่ยังมีชีวิตอยู่ ความแค้นของเธอจึงยังไม่จางหาย ถ้าอยากให้เธอปล่อยลูกสาวของคุณไป คุณต้องทำให้ความแค้นของเธอเบาบางลงก่อน”

        ใบเมเปิลสีแดงรีบถามด้วยความร้อนใจว่า “แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะ ถึงจะลบล้างความแค้นของเธอได้?”

        ซางเฟยหว่านชี้ไปข้างหน้า “กระโดดลงไปสิ แล้วตายซะ”

        “…” 

        ใบเมเปิลสีแดงพูดไม่ออก

        เมื่อได้รับคำแนะนำเช่นนั้น เธอก็โกรธขึ้นมา “ฉันขอให้เธอช่วยชีวิตลูกสาวฉันนะ เธอจะให้ฉันกระโดดลงไปได้ยังไง กระโดดลงไปก็ตายน่ะสิ!” 

        ซางเฟยหว่านกล่าว “หรือไม่ คุณก็ลองขอร้องให้เธออภัยให้ เธออาจจะหายโกรธและจากไปก็ได้”