บทที่ 12 ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ!
นี่คือเฉียวอันอันเมื่อสี่ปีที่แล้ว
เมื่อมองใบหน้ายิ้มแย้มของเธอ แววตาของจิ้นเฉินก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้น พลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
หลังจากนั้น เขาก็เอ่ยขึ้น “กลับบ้าน”
รถแล่นฝ่าสายฝนอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กลับมาถึงบ้าน
จิ้นเฉินเดินเข้าไปในห้องรับแขก เขาก็พบว่าเฉียวอวี่โม่ยังไม่ได้จากไป สีหน้าเขาพลันเปลี่ยนเป็มืดครึ้มทันที
“พ่อบ้านหวง ไล่เธอออกไป!”
“อาเฉิน คุณ...”
เฉียวอวี่โม่เบิกตากว้างอย่างใ อยากจะพูดบางอย่าง แต่จิ้นเฉินเหลือบตามองหล่อนอย่างเ็า “ไสหัวออกไป!”
เมื่อเห็นว่าเขาโกรธจริง ๆ เฉียวอวี่โม่ก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก เธอกัดริมฝีปากแน่น จ้องพ่อบ้านหวงที่ไล่เธอออกไปอย่างโกรธเคือง ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่เต็มใจ
“เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและพรมทั้งหมดในห้องให้เป็ของใหม่”
หลังจากสั่งพ่อบ้านหวง จิ้นเฉินก็รีบขึ้นไปที่ห้องทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์เพื่อรับอีเมลที่ลู่ซานส่งมา เขาไล่อ่านไปทีละหน้า ๆ ทว่าสีหน้าของเขาก็ยิ่งมืดครึ้มและเ็าขึ้นเรื่อย ๆ ั์ตาดุร้ายของชายหนุ่มราวกับจะทะลักออกมา...
“คุณจิ้น!” ลู่ซานรับสายอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ากำลังรอสายนี้ตลอดเวลา
“ข้อมูลนี้เป็ความจริงใช่ไหม?” จิ้นเฉินถามเอ่ายถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไรอยู่ข้างใน
แต่ท่าทีของจิ้นเฉินที่เป็แบบนี้ ก็ทำให้ลู่ซานยิ่งระมัดระวังและมีความเกรงใจมากขึ้น “ใช่แล้วครับคุณจิ้น ข้อมูลนี้เป็ความจริง และผมได้ตรวจสอบกับตระกูลฮิลล์แล้ว คุณหนูเฉียวถูกถอนหมั้นและส่งตัวกลับประเทศจีนเพราะป่วยเป็โรคหัวใจจริง ๆ”
“ฉันรู้แล้ว”
หลังจากวางสายไป จิ้นเฉินก็ปิดเปลือกตาลง ทำให้มองไม่เห็นความสับสนวุ่นวายในแววตาของเขาว่ามีคลื่นอารมณ์แบบไหนซ่อนอยู่
ผ่านไปสักพัก เขาก็ยกมือขึ้นและกวาดทุกอย่างบนโต๊ะทำงานทั้งหมดทิ้งลงพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นจนเส้นเืขมับปูดโปน ชายหนุ่มกัดฟันพูดด้วยเสียงต่ำ “เฉียวอันอัน หลอกลวงฉันสนุกมากไหม?”
เธอเป็โรคกล้ามเนื้อหัวใจตาย แต่ไม่อยากให้ฉันเดือดร้อน เลยต้องบอกเลิกฉัน
เพื่อตระกูลเฉียว เพื่ออาการป่วยของพ่อ เลยต้องขายตัว
เื่ทั้งหมดเป็แค่การหลอกลวง! เป็แค่ข้ออ้าง!
“พวกคุณสองพี่น้องนี่ยอดเยี่ยมมาก!”
ในเมื่อแม้แต่ชีวิตก็ไม่เสียดายเพื่อวางแผนต่อต้านเขา งั้นเขาก็จะให้เธอมีชีวิตอยู่ มีชีวิตอยู่ต่อไป และใช้ชีวิตอย่างทรมานที่ต้องแบกรับความตายของคนในครอบครัว!
การแก้แค้นของเขา เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!
จิ้นเฉินแสยะยิ้มอย่างเ็า ั์ตาเย็นะเืทำให้คนที่พบเห็น ต้องสั่นสะท้านไปทั้งตัว
...
“คุณหนู ตื่นแล้วเหรอครับ?”
เฉียวอันอันลืมตาขึ้น เป็สิ่งแรกที่พบคือรอยยิ้มประหลาดใจของลุงหวัง
“ลุงหวัง ที่นี่… อ๊ะ...” เฉียวอันอันขยับเล็กน้อย และความเ็ปเฉียบพลันที่หน้าอกทำให้เธอสะดุ้งหายใจไม่ออก เหงื่อเย็นไหลพรากออกมา
ลุงหวังใจนหน้าซีด รีบยกมือห้ามให้เธอขยับตัว “คุณหนูอย่าเพิ่งขยับ เพิ่งผ่าตัดมา ห้ามขยับเด็ดขาด”
“ผ่าตัด?” เฉียวอันอันงุนงง “ผ่าตัดอะไร?”
“ผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจ!”
เปลี่ยนหัวใจ...
เฉียวอันอันลูบไปที่บริเวณหัวใจอย่างไม่เชื่อ เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าหัวใจกำลังเต้นอย่างแข็งแรงในอก บ่งบอกว่านี่คือหัวใจที่แข็งแรงสมบูรณ์
นั่นหมายความว่า เธอสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้
ทว่าเฉียวอันอันกลับไม่ยินดีแม้แต่น้อย หมอกู้เคยบอกว่าเส้นเืในหัวใจของเธอบางกว่าคนทั่วไป การหาหัวใจที่เข้ากันได้กับเธอมีโอกาสเพียงหนึ่งในสิบล้าน ซึ่งแทบเป็ไปไม่ได้เลย
นั่นเป็เหตุผลที่เธอไม่คิดจะผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจมาตลอดสี่ปี
แต่ตอนนี้เธอกลับถูกผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจโดยไม่รู้ตัว แล้วหัวใจดวงนี้มาจากไหน?
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ ในใจของเฉียวอันอันก็รู้สึกไม่สบายใจ เธอคว้าแขนเสื้อของลุงหวัง ข่มความเ็ปที่หน้าอก แล้วถามว่า “ลุงหวัง บอกฉันมาตามตรงนะ หัวใจดวงนี้เป็ของใคร?”
ลุงหวังเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองหน้าเธอ “คุณหนูอย่าเพิ่งถาม พักผ่อนให้หายดี เชื่อฟังลุง ลุงจะไปเรียกหมอมาตรวจให้”
พูดจบ ก็ดึงแขนกลับ เตรียมจะออกไป
เฉียวอันอันรีบร้อน “ลุงหวัง บอกฉันที!”
ลุงหวังหยุดชะงัก หันกลับมามองเธออีกครั้ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่น แสดงถึงความไม่ยินยอม
เฉียวอันอันเดาออกบางส่วนแล้ว สายตาพร่ามัวเกือบหมดสติไป “เป็… คุณพ่อใช่ไหม”
“เป็คุณท่าน” ดวงตาลุงหวังชื้นขึ้นเล็กน้อย ถอนหายใจยอมรับ
เฉียวอันอันไม่พูดอะไรอีก ร่างกายอ่อนแรงนอนลงบนเตียง แววตาของเธอจ้องไปที่เพดานอย่างว่างเปล่า น้ำตาไหลรินอาบแก้ม รอบตัวเธอแผ่รังสีเต็มไปด้วยความโศกเศร้า
เธอควรคาดเดาได้ั้แ่ต้นแล้ว เส้นเืหัวใจบางเธอมาก นั่นเป็เพราะกรรมพันธุ์จากคุณพ่อ
หัวใจที่ตามหามานานถึงสี่ปี กลับถูกนำมาปลูกถ่ายให้เธอ โดยไม่ต้องคาดเดาว่ามาจากใคร
เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดราวกับคนตายของเฉียวอันอัน ลุงหวังก็เป็ห่วงมาก “คุณหนู อย่าเศร้าใจไปเลย หัวใจของคุณเพิ่งได้รับการปลูกถ่าย ยังรับความเครียดมากไม่ได้”
“เมื่อไหร่?” เฉียวอันอันถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ลุงหวังไม่ตอบ
เฉียวอันอันถามซ้ำอีกครั้ง “คุณพ่อ… เสียชีวิตเมื่อไหร่?”
“สามวันก่อน ผมรู้รายละเอียดไม่มาก แต่ได้ยินมาจากหมอกู้ว่า คุณท่านเสียชีวิตกะทันหัน ก่อนที่จะพบกับคุณชายเพียงลำพัง คุณชายออกมาจากห้องท่านก็รีบให้คุณหมอกู้ทำการผ่าตัดหัวใจให้คุณหนู บอกว่านั่นเป็ความประสงค์ของคุณท่าน”
“คุณพ่อ...” เฉียวอันอันร้องไห้ด้วยความเศร้าโศก
ลุงหวังพลอยรู้สึกเสียใจไปด้วย “คุณท่านอาจจะไม่ใช่สามีที่ดี แต่เป็พ่อที่ดี นี่เป็การตัดสินใจของคุณท่านเอง สำหรับคุณท่านแล้ว นี่คงเป็การปลดปล่อยตัวเองด้วย”
หลังจากปลอบใจเฉียวอันอันแล้ว ลุงหวังก็ไปพบหมอกู้
เธอเพิ่งตื่น ยังต้องตรวจร่างกายอย่างละเอียด
หลังจากตรวจร่างกายเสร็จ หมอกู้ก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ “สภาพหัวใจดีมาก ไม่มีปฏิกิริยาปฏิเสธ คุณหนูเฉียว ขอแสดงความยินดีกับชีวิตใหม่!”
“แต่การเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบนี้มีราคาสูงมาก” เฉียวอันอันพูดเบา ๆ ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น ปิดตาลง ไม่สนใจใครอีกต่อไป
หมอกู้ก็ไม่สนใจอะไร เขาบอกข้อควรระวังไว้กับลุงหวังเื่อาการต่าง ๆ ก่อนจะออกจากห้องไป
“คุณหนูอยากทานโจ๊กไหมครับ?” ลุงหวังเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มให้เฉียวอันอัน
เฉียวอันอันส่ายหน้า ตอนนี้เธอไม่อยากทานอะไรเลย สิ่งที่เธอเป็กังวลมากที่สุดคือเฉียวกรุ๊ป
“ตอนนี้เฉียวกรุ๊ปเป็อย่างไรบ้าง? เสี่ยวซวี่อยู่ที่บริษัทหรือเปล่า?”
หลังจากการเสียชีวิตของคุณพ่อ เฉียวอันอันกังวลว่าหุ้นจะร่วงลงอย่างหนัก ส่งผลต่อความมั่นใจของนักลงทุน ยังมีฉินเหลียนแม่ลูกที่คอยปั่นป่วนอีก เธอไม่รู้ว่าเสี่ยวซวี่จะควบคุมสถานการณ์ได้หรือไม่ เฉียวอันอันกังวลใจพอสมควร
ลุงหวังรู้ว่าเธอกังวลเื่อะไร จึงพูดปลอบใจ “อย่ากังวลไปเลยครับคุณหนู บริษัทไม่มีปัญหาอะไร สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือคุณหนูต้องดูแลรักษาสุขภาพให้ดี อย่าคิดมากเื่อื่น”
“ฉันรู้แล้ว แต่ฉันก็ยังกังวลอยู่ดี...” เฉียวอันอันทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าเป็กังวล
“มีอะไรต้องกังวล เชื่อใจคุณชายเถอะครับ”
นอกประตู ชายรูปร่างสูงมองผ่านกระจกเข้ามาในห้องพักคนไข้อย่างไม่วางตา มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง เหยียดหลังตรง รังสีที่แผ่ออกมาจากร่างกายเต็มไปด้วยการกดขี่ ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
มุมปากของเขาคลี่ยิ้มบาง ๆ ราวกับอารมณ์ดี แววตาอ่อนโยนลงไปบ้าง
“กระดูกของคุณเฉียวจะถูกฝั่งเมื่อไหร่” จิ้นเฉินถามขึ้นมาทันที
ลู่ซานที่อยู่ด้านหลังเขา ตอบอย่างนอบน้อม “อีกสามวันข้างหน้าครับ”
ั์ตาของจิ้นเฉินเปล่งประกาย จากนั้นกลับมาเป็ปกติในทันที “งั้นเวลาไปร่วมงานศพ ก็พาหมอไปด้วยสักคน”
ในวันที่คุณเฉียวถูกฝัง เฉียวอันอันจะต้องไปร่วมงานแน่นอน เขาไม่อยากให้เธอเกิดอะไรขึ้นในวันนั้น ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีโอกาสให้เธอรู้สึกผิด ที่เธอตั้งใจวางแผนหลอกลวงเขา
จิ้นเฉินละสายตากลับมา ความอ่อนโยนในแววตาหายไป พร้อมกับความหนาวเย็นที่แผ่ออกมา “กลับบริษัท”
“ครับ” ลู่ซานตอบรับแล้วเดินตามออกไป
เฉียวอันอันรู้สึกได้ถึงบางอย่าง จึงหันกลับมามองที่ประตู
1K
