มนต์ตราตามไปนั่งลงเคียงข้างชายหนุ่ม ตามองไปที่กองไฟที่ลุกลามลั่นเปรี๊ยะๆด้วยเป็ไม่สนแห้งมีน้ำมันอยู่ในตัวจึงลุกไหม้เป็เชื้อเพลิงอย่างดี หน้าเตาผิงจึงอุ่นพอสมควรทีเดียว กึนซองค้นหาอะไรกุกกักในเป้หลังของเขา แล้วจึงหยิบอะไรบางอย่างลักษณะเป็ม้วนๆแพ็คอยู่ในพลาสติกใสๆ เขาแกะออกเมื่อมันเจอลม มันจึงพองตัวฟูนุ่มและขยายใหญ่ขึ้น..ผ้าห่มนั่นเอง หญิงสาวห่อปากทำตาโต..โห! พิศวงเขาเหลือเกิน ชายหนุ่มจึงกางออกห่มให้เธอและเขา
“ แก้ขัดไปก่อนนะ คงจะช่วยให้อุ่นได้บ้าง ”เขาเอ่ยขึ้นเบาๆเพื่อปลอบใจ
“ วิเศษเลยล่ะ นุ่มมากเลยค่ะ ฉันคงต้องซื้อกลับบ้านไปฝากพ่อหลายๆผืนเลยล่ะ ”
“ พูดถึงพ่อแล้วอย่าร้องไห้อีกล่ะ ”เขารีบท้วงเบาๆ
“ แหม! รู้ทัน เกลียดจัง ”
“ เพิ่งจะทุ่มกว่าๆเองมืดเร็วจัง ทนนั่งไปก่อนนะ ถ้าง่วงก็พิงผมได้เลย ” เขาตบป้าบๆมาที่ไหล่ของเขา
สองหนุ่มสาวนั่งกันไปเงียบๆต่างคนต่างคิดกันไปคนละเื่ ชายหนุ่มคิดเื่ความปลอดภัย ประตูหน้าต่างทุกบานปิดลงกลอนหมดแล้ว สภาพแ่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ปืนพกขนาดกระทัดรัดถูกนำออกมาจากเป้ใส่ไว้ที่กระเป๋าข้างของขากางเกงพร้อมหยิบใช้ได้ทันทีเมื่อจำเป็ คิดถึงว่าพรุ่งนี้จะออกจากที่นี่ยังไงถ้ายังไม่มีใครมาตามหา คิดถึงคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
“ คิดอะไรอยู่ ”เขาถามขึ้นเบาๆ
“ ถ้าบอกว่าไม่ได้คิดอะไรคุณก็คงไม่เชื่อ ถ้าเล่าอะไรให้คุณฟังคุณจะเชื่อมั๊ย ”
“ หือ! ก็ต้องเล่าก่อน จะบอกว่าเชื่อเลยคงไม่ได้ ถ้าเกิดคุณเล่าเื่เหลือเชื่อขึ้นมาผมก็เสียคนแย่สิ ”มนต์ตราหัวเราะชอบใจกับคำตอบของเขา ใช้ได้เลยนะเนี่ยนายคนนี้บ่งบอกถึงว่ามีสติอยู่กับตัวค่อนข้างดีเลยเชียวล่ะ ต่างเงียบกันไปอีกพักใหญ่ๆ เขาจึงท้วงขึ้นมาว่า
“ ไหนว่าจะเล่าอะไรให้ฟังไง ”
“ หึ หึ ลืมไปแล้วว่าจะพูดอะไร ”
“ ขึ้โกงนะยัยคนนี้ ” เขาพูดพร้อมกับยกแขนขึ้นคล้องคอทำท่าล็อคคอออกเสียงฝึดฝัดเหมือนมวยปล้ำ มนต์ตราฝืนตัวไว้กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ครู่ เธอเห็นว่าสู้ไม่ได้แน่จึงอ้าปากงับเข้าที่คอของชายหนุ่ม เพราะเป็ที่เดียวที่เปิดนอกนั้นถูกห่อหุ้มไว้ด้วยชุดสกีกันหนาวหนาตึ้บไปทั้งตัว เขาร้องอ๊าว.ว.ว ปล่อยแขนที่ล็อคคอเธอออกทันที
“ โอ๊ย..อะไรของคุณเนี่ย เป็ผีดิบดูดเืรึไง? มนต์ตราอ้าปากหัวเราะเสียงดังลั่นไปทั้งบ้าน หัวเราะจนต้องงอตัวเพราะปวดท้อง ที่เขาเรียกว่าหัวเราะจนท้องคัดท้องแข็งเป็อย่างนี้นี่เอง กึนซองเอามือกุมที่คอตัวเอง ฟันคมชะมัดเลยยัยเตี้ย
“ เอ้า..ขำเข้าไป ฮาเข้าไป เจ็บนะเนี่ย เืเลยมั๊งท่า ”เขาบ่นตามองค้อนเธอ มนต์ตรายิ่งขำใหญ่เพราะเห็นเต็มสองตาเลยว่าผู้ชายค้อนเธอ อย่างกะผู้หญิงแน่ะ เอ! หรือว่าเป็ตุ๊ดวะ เท่านั้นแหละเธอยิ่งหัวเราะใหญ่แบบnon stopเลย ขำนักเหรอยัยเตี้ย กึนซองจึงโถมเข้ากอดเธอ แบบว่าเอาให้ดิ้นไม่หลุดแล้วระดมจูบไม่ยั้ง ถ้าจูบปากโดนกัดแน่ จูบซ้ายจูบขวาปากก็ถามว่า
“ ยอมรึยัง..ยอมรึยัง ” ชะรอยว่าจะรู้สึกตัวว่าเล่นเกินงามไปหน่อยเธอจึงยอมยกธงขาว
“ ยอมแล้ว..ยอมแล้วจ้า ”มนต์ตราะโบอกพร้อมกับผลักอกเขาออกไปจากตัวเธอ แต่เธอยังยิ้มอยู่ในหน้าเพราะความคิด
พิเรนของเธอยังไม่จางหายไป
“ ยิ้มอะไร บอกมานะ เ้าเล่ห์จริงนะเรา ”ชายหนุ่มถามทำหน้าดุ แต่ก็แปลกใจว่าทำไมเธอไม่โกรธโดนจูบหนักซ๊ะขนาดนั้น ดูสิแดงไปทั้งหน้าแล้ว ถ้าคราวนี้จะจูบปากละนะ จะกัดก็ยอมวะ
“ อย่านะ..อย่านะ รู้นะว่าคิดอะไร”หญิงสาวยกมือขึ้นท่าปางห้ามญาติ ภาษาพูดยังไม่เป็ผู้เป็คนเท่าไหร่ หน้ายังแดงเพราะกลั้นหัวเราะอยู่ กึนซองเมินมองไทางอื่นกลั้นยิ้มขำความคิดของตัวเอง ..ยัยตัวเล็กเอ๊ยถ้าปล้ำขึ้นมานึกหรือว่าจะห้ามอยู่ไม่อยากทำเองต่างหาก..สงสาร..จริงเหรอ? เขามีแต่คำว่าสงสารจริงเหรอ แล้วอย่างอื่นล่ะ..สะกดใจอยู่นี่..คือ..อะไร?
“ คิดอะไร คุณคิดว่าผมคิดอะไรฮะ บอกมาดีๆนะ ”เขากัดฟันถาม
“ โอ๋..โอ๋ เปล่าจ้า..เปล่าจ้า ไม่รู้หรอกว่าคิดอะไร ฉันก็เวิ่นเว๊อไปยังงั้นแหละ
“ เวิ้นเว๊อ..แปลว่าอะไร?
“ จนได้ จนได้..ไม่จบ ไม่จบ ”มนต์ตราถอนหายใจดังเฮือก
“ บางคำมันก็ไม่มีคำแปล ไม่รู้จะบอกว่าแปลว่าอะไร ”
“ เอาไว้ถามเพื่อนคุณก็ได้ อ้อ!คุณยังติดค้างคำว่ายีหัวผมอยู่อีกหนึ่งคำ อย่าคิดว่าจะลืมนะ ”
โธ่..กึนซอง ลืมๆมันไปบ้างเหอะ นะ นะ ”
“ no ”เขาลากเสียงยาว
“ เอาเลย เชิญเลย จ้างฉันก็ไม่กลัว ”หล่อนท้า
“ ทำไมต้องกลัวด้วยแค่คำพูดสองคำ ”
“ ก็..ฉันไม่ได้ทำผิดอะไรนี่ ”
“ กัดผมคอจะทะลุเนี่ยนะไม่ได้ทำผิด ”เขาเอามือคลำที่คอแล้วร้องอูย.ย.ย
“ แล้วคุณปล้ำจูบฉันล่ะ ฉันเสียหายนะ คนไทยเขาถือ ถ้าเป็คนในชนบทเค้าเรียกว่าเสียผีต้องถูกจับมัดข้อไม้ข้อมือกัน ”เธอเถียงเข้าให้บ้าง ตอนนี้แหละหนาตอนเถียงไม่คิดให้ดีก่อนงูเลยกินหางตัวเองซะเลย เธอจึงรีบเอามือตระครุบปากตัวเองไว้ สาธุ สาธุ กึนซองอย่าเข้าใจที่ฉันพูดนะปากมันพาไปจริงๆ..หญิงสาวแอบหวาดวิตกอยู่ในใจ ..กึนซอง..อย่า..เข้าใจน๊า.า.า.า
ชายหนุ่มมองหน้าเธอนิ่งเหมือนจะเค้นความจริงบางอย่าง..อย่าน๊า..กึนซอง..อย่า อย่าเข้าใจเลย
“ จริงเหรอ คนเกาหลีก็ถือ ไม่คิดทำเล่นๆกับใคร ”เขามองตาเธอแล้วพูดขึ้นเบาๆแต่หนักแน่น
“ ไหนขอดูรอยกัดหน่อยเป็แผลมั๊ย ”มนต์ตรารีบเปลี่ยนเื่ ในขณะที่ฝ่ายชายนิ่งครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“ โห! คราวนี้เธอโหจริงๆ ที่คอของชายหนุ่มซึ่งเป้นคนผิวขาวเนื้อละเอียด แค่ดูดเบาๆก็แดงเป็รูปปากแล้ว แต่นี่เธอกัดซะจมเขี้ยวเลย เืซึมเป็ยางบอน และที่แน่ๆไม่ต้องถึงสายตาหมอหรอก ให้ใครมองก็รู้ว่าเป็รอยฟัน และตอนนี้มันบวมแดง พรุ่งนี้มันคงม่วงคล้ำ แล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเนี่ย ใครๆเค้าคงประนามว่าฉันเซ็กซ์จัดฟัดผู้ชายไม่ยั้ง โอย..ฉันอยากตาย ฉันอยากตาย..ว่าแล้วเธอก็เอาสองมือกุมหัวกระทืบเท้าเร่าๆ
“ โอย..ทำไงดี..ทำไงดี ”เธอพึมพำเป็ภาษาดั้งเดิม
“ เป็อะไรคุณ พูดภาษเกาหลีสิผมจะได้รู้เื่ ”เขาท้วง
“ เอ้อ..กึนซองจ้ะ เดี๋ยวฉันทำแผลในะ แล้วก็กินยาแก้ปวดแก้อักเสบสักหน่อย ”เธอรีบไปยกเป้หลังของเธอมาค้นหายากุกกัก
“ ขอกระจกคุณให้ผมดูแผลหมากัดหน่อยสิ ”
“ อะไรน๊ะ! ว่าฉันเป็หมาเร๊อะ ”และแล้วมวยปล้ำก็เกิดขึ้นเป็ยกที่สอง คราวนี้กึนซองเอาแต่กอดเธอไว้แล้วก็หัวเราะชอบใจยัยตัวเล็กขี้โมโห มนต์ตราก็ระดมทั้งหมัดทั้งกำปั้นใส่ไม่ยั้งเหมือนกัน
กึนซองรวบสองแขนกอดรัดแน่น แถมยังเอาขาเกี่ยวสองขาของเธอไว้อีก เพื่อกันการประทุษร้ายจากฝ่าตรงข้าม มนต์ตราดิ้นจนหมดแรงจึงฟุบอยู่กับอ้อมอกเขานั่นเอง ตอนแรกคิดว่าจะพักเอาแรงก่อน ไฉนกลายเป็หลับสนิทไปเลย ต่างคนต่างเหนื่อยจึงเผลอหลับไปในท่ากอดกันกลม
ในความฝันที่เหมือนจริง มนต์ตราเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินทะลุมาจากข้างฝาบ้าน เธอกอดอกหนาวสั่นมาหยุดตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเธอมีรอยถูกทุบตีอย่างโเี้ เธออ้าปากจะพูดแต่ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา เธอทำไม้ทำมือเหมือนขอความช่วยเหลือ ในฝันนั้นมนต์ตรากลัวมากจึงดิ้นรนเตรียมจะวิ่งหนี แต่ร่างของเธอถูกตรึงไว้ด้วยอ้อมแขนกอดรัดเธอไว้แน่น
“ อยู่เฉยๆผมก็เห็นเหมือนคุณ ”มีเสียงห้าวทุ้มของผู้ชายกระซิบเบาๆอยู่ข้างหู เสียงนี้จะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากกึนซอง ใช่..ใช่แล้ว เธออยู่กับกึนซองนี่นะ มนต์ตราลืมตาบึ๊งขึ้นทันที อะไรกันเนี่ยเธอหลับตาฝันเห็น แต่กึนซอง..มองเห็น..หญิงสาวตัวสั่นเทิ้มด้วยความกลัว ซุกอยู่กับอกของชายหนุ่มแน่น เขากอดตอบ ให้เธอรู้ว่ายังมีเขาอยู่
“ ไฟในเตาผิงมอดหมดแล้ว เดี๋ยวผมลุกไปก่อไฟก่อน ”
“ ม่าย..ไม่..อย่าไปฉันกลัว ”เธอบอกเสียงสั่น
“ มนต์ตราคุณเป็หมอนะ มีสติสิ เรายังสรุปไม่ได้เลยว่ามันคืออะไร และเราจะเสียเปรียบถ้าอยู่มืดๆอย่างนี้ นะ..คนดี..เชื่อผม”
หญิงสาวพยักหน้า เขาจึงจับไหล่เธอให้ทรงตัวนั่งแล้วจัดแจงห่มผ้าให้ ดูแลมนต์ตราให้อยู่ในสภาพเรียบร้อยแล้วจึงลุกคลำไปที่เตาผิงดึงไฟแช็คออกจากกระเป๋าเสื้อจุดเพื่อมองหาเทียนไขที่ดับไว้เมื่อหัวค่ำ ไฟจากเทียนไขสว่างแล้วพอมองเห็นอะไรได้รำไรๆ เขาจึงจัดการก่อกองไฟในเตาผิงขึ้นมาใหม่ ไฟติดดีแล้วสว่างขึ้นมากเขาจึงดับเทียนไข
“ ผมจะไปต้มน้ำชงกาแฟให้นะ ตีสองแล้ว ”
“ ไปด้วยนะกึนซอง ”มนต์ตราหอบผ้าห่มคลุมหัวคลุมหูตามเขาไปที่เตาแก๊ส มองดูเขาทำนั่นทำนี่ไม่ห่าง
“ เฮ้อ! ยัยคนนี้ ถ้าในยามปกติเขาคงขำกลิ้งไปแล้ว เธอเดินได้ก้าวสั้นๆเหมือนผู้หญิงญี่ปุ่นที่แต่งกิโมโนซอยเท้ายิกๆตาม เขาถือถ้วยกาแฟสองถ้วยกลับมาที่โซฟา เขาวางถ้วยกาแฟลงก่อน แล้วจึงหันมาแกะผ้าห่มออกให้ลูกหมีแพนด้า
“ ไฟลุกโชนแล้ว คงไม่หนาวเท่าไหร่แล้วล่ะ ”เขาชวยนคุย คลึงถ้วยกาแฟในมือ มองหน้าที่ขาวซีดของมนต์ตราอย่างสงสารจับใจ น้ำตาที่คลอหน่วยอยู่ในดวงตาคู่นั้น บ่งบอกว่าเขาคือที่พึ่งคนเดียวที่เธอมีอยู่ในขณะนี้ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปไล้ที่แก้มเธอเบาๆ
“ อย่ากลัวผมอยู่นี่ ”เขาบอกเบาๆ หญิงสาวพยักหน้ารับน้ำตาร่วงพรู
“ โธ่! มนต์ตรา ดื่มกาแฟซะนะกำลังร้อนๆช่วยได้เยอะเลย
น่าน..ต้องอย่างนั้น ม่ะ..มา..ผมกอดให้อุ่นๆนะ” เหมือนเด็กน้อยโผเข้าหาอ้อมแขนที่อ้ารับ เขากอดมนต์ตราไว้ทั้งตัวจูบหน้าผากเบาๆปราศจากความคิดล่วงเกิน กึนซองโยกตัวเบาๆเพื่อความผ่อนคลาย แถมฮัมเพลงเบาๆให้เธอฟังอีก ท่วงทำนองไพเราะเหลือเกิน มนต์ตราพริ้มตาลง
“ ดีจัง..ดีที่สุดในโลกเลย ”เธอพึมพำ เขายังฮัมเพลงไปเรื่อยๆร่างในอ้อมแขนอ่อนระทวย คราบน้ำตายังติดอยู่ที่สองแก้มน่าเวทนาเหลือเกิน กึนซองปิดเปลือกตาลงพอจะเคลิ้มหลับไปบ้าง แต่อาการเกร็งตัวของคนในอ้อมแขน อาการส่ายหน้าไปมาทำให้เขาเฉลียวใจ เธอฝัน..ฝันอีกแล้วเหรอ เขาลืมตาขึ้นคราวนี้เขาไม่เห็นอะไร เห็นแต่ความกระวนกระวายของร่างน้อย จึงตัดสินใจเขย่าตัวปลุก
“ มนต์ตรา..มนต์ตรานี่ผมนะ ตื่นสิ..ตื่น ”เขาตบเบาๆไปที่แก้มของเธอเพื่อให้สติ ได้ผลเธอลืมตาขึ้นทันที
“ ค๊ะ..อะไร..มีอะไร? ” เครื่องหมายคำถามขึ้นเต็มหน้ามนต์ตรา นี่แสดงว่าเธอไม่รู้ตัว
“ คุณฝันร้ายอีกเหรอ ”
“ ฮ๊ะ..ฝันเหรอ ฉันว่าฉันนั่งอยู่กับคุณ คุณก็ยังพูดคุยกับเธอเลยนี่
“ เอาเื่จริงเลยนะมนต์ตรา ”เขาย้ำ
“ จริงซี่ ”เธอรับรองแข็งขัน
“ งั้นเล่ามา ”
“ อ้าว..ก็นั่งฟังอยู่ด้วยกันทำไมต้องเล่าอีก ”เธอว่า..มองเขางงๆ
“ เอาเถอะเล่ามา จะทดสอบดูว่าตรงกันหรือเปล่า ”จริงๆแล้วเขาไม่รู้อะไรเลย ลอบมองคุณหมอก็ไม่เห็นมีอาการหวาดกลัวเท่าครั้งแรก หรือว่าในฝันครั้งนี้มีเขาอยู่ด้วยเธอจึงไม่รู้สึกกลัวอะไร
“ เดี๋ยวผมเติมฟืนก่อน” เขาลุกไปเติมเชื้อเพลิงให้ลุกโชนขึ้นขับไล่ความหนาวเย็นและความมืด
“ อ่ะ..ว่ามา ”
“ ผู้หญิงคนนั้นที่เราสองคนเห็นเมื่อสักครู่นี้ เปิดประตูเข้ามาเธอคงเป็เ้าของบ้านเลยมีกุญแจมั๊ง..เธอเดินตรงมาหาเราแล้ว
นั่งแปะลงไปตรงนั้น เธอบอกชื่อ ยูรา ให้เราช่วยแจ้งความว่าเธอถูกฆ่าตายที่นี่ คนร้ายฝังเธอไว้ใต้บ้านให้งัดไม้กระดานแผ่นที่สาม นับจากเตาแก๊สจะพบศพเธอ กึนซองคราวนี้ฉันไม่รู้สึกว่ากลัวเธอเลย น่าสงสารจัง เธอบอกว่าให้ไปแจ้งที่สถานีดงแฮ เพราะญาติของเธอไปแจ้งความคนหายไว้ที่นั่น เรางัดไม้กระดานดูกันเถอะ ”หญิงสาวทำท่าจะลุกขึ้น ชายหนุ่มกดไหล่ไว้
“ ใจเย็นก่อน เื่นี้ต้องใช้สมองทำอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ดีไม่ดีจะกลายเป็ว่าเราเป็ฆาตรกรเสียเอง รอให้มีคนมาช่วยเราก่อนแล้วค่อยปรึกษากันหลายๆคนว่าจะเอายังไง ”ชายหนุ่มค่อนข้างเครียด เื่จริงรึป่าวก็ไม่รู้ คุณหมอของเขาสติฟั่นเฟือนไปแล้วรึไง เล่าอะไรเป็ตุเป็ตะ เฮ้อ! เขาเผลอถอนหายใจออกมา ยกมือขึ้นลูบไปที่ศรีษะของคู่สนทนาเบาๆ
“ ตรงกันมั๊ย ”
“ ตรงอะไร ”
“ เอ๊า! ก็ตรงกับที่เราเห็นด้วยกัน และก็คุยกับเธอด้วยกันไง ”
“ เร๊อะ..เอ้อ..ขอผมคิดอะไรนิดนึงนะ อยู่เงียบๆก่อน ”เขาแก้ตัวไปน้ำขุ่นๆ
“ นี่! กึนซอง ผู้หญิงคนนั้นยังบอกว่าจะไปตามคนมาช่วยเรา เธอว่าหากไม่เชื่อเธอ ก่อนฟ้าสางนี้จะมีเพื่อนของคุณเละตำรวจมีหมามาด้วย ฉันว่าคงเป็สุนัขตำรวจมาดมกลิ่นตามหาเรานะ ”
“ เหรอ..เดี๋ยวได้พิสูจน์กัน ตีห้าละ”ชายหนุ่มยกนาฬิาข้อมือขึ้นดู
หกโมงเป๊ง..เสียงสุนัขประมาณสองสามตัวเห่ากันให้ขรมแว่วมาแต่ไกล
“ เราเก็บข้าวของแล้วออกไปยืนคอยข้างนอกกันเถอะ ”มนต์ตราชวน
“ อย่าเลยรออยู่ในนี้แหละข้างนอกลมแรง หิมะจะกัดหูคุณขาดซะก่อน ”หญิงสาวยกสองมือขึ้นตะปปหูไว้
“ จริงเหรอ ”
“ จะลองดูก็ได้นะ ”เขาว่า
“ ถ้าหน้าฉันไม่มีหูคงตลกน่าดู ”
“ ก็ปลาไหลดีๆนี่แหละ ”เขาตอบโต้อย่างเห็นขัน
“ ฮื้อ! ดูดีกว่าน่ะ ก็..เอาผมปิดไว้ ”แล้วทั้งสองก็หัวเราะให้แก่กัน ช่างเป็เช้าที่สดใสเสียเหลือเกิน มันเป็ความสุขแบบที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน แปลกจัง..ทำไมฉันจึงอยากเก็บความทรงจำนี้ไว้ในหัวใจ หล่อนยืมมองชายหนุ่มที่มัดผมไว้ลวกๆด้วยผ้ามัดผมของเธอที่ไม่เคยห่างกายเขาเลย เขาดูแลเธอดีมาก มากที่สุด ไอ้หล่อก็ดูแลเธอดีแต่มันชอบพูดจาจีบเธอซึ่งเธอไม่ชอบ แต่เขาคนนี้ไม่เคยมีทีท่าหรือคิดจะจีบเธอเลย
แต่เมื่อคืน..เฮ้อ!ช่างเถอะ เขาหยอกล้อเล่น คงกลัวเราจะเหงาที่ต้องนั่งเงียบๆกันทั้งคืน ขณะที่มนต์ตรายืนทอดสายตาอย่างอ่อนโยนมองเขาอยู่ ััที่รู้สึกว่ามีใครมองอยู่ทำให้เขาหันกลับมาพบกับดวงตาที่มีแววหวานสะเทิ้นอายเป็ครั้งแรก
“ อะไร? ”เขาถามขึ้นอย่างสงสัย
“ ป่าว.ว.ว. มองเฉยๆ ”เธอตอบเขินๆ ต่างฝ่ายต่างเขินอายด้วยกันทั้งคู่ ด้วยความรู้สึกแปลกๆที่มันเกิดขึ้นในหัวใจ กึนซองนั้นเกิดมานานแล้ว แต่ความรู้สึกพิเศษที่เขาเคยส่งไปให้มนต์ตราบ่อยๆมันถูกตีกลับมาด้วยไมตรีเฉยๆมากที่สุดก็แค่เพื่อน แต่ครั้งนี้แววตาแบบนี้ อากัปกิริยาสะเทิ้นอายแบบนี้เขาไม่เคยเห็น แล้วทำไมเขาหัวใจพองโตคับอกด้วยก็ไม่รู้ เขาจึงแก้เก้อด้วยการพูดว่า
“ เราวางรองเท้าสกีไว้ที่สะพาน เดี๋ยวหมามันก็แห่นมาเองแหละอย่าห่วงเลยผมหลงจนชินแล้ว ”
“ อ้าว! แล้วทำไมไม่บอกซ๊ะั้แ่แรกปล่อยให้เรากลัวอยู่ได้” เธอทุบอั้กเข้าให้ที่หลังของชายหนุ่ม เขาไม่ทันตั้งตัวเลยเซหัว
ทิ่มไป
“ โอ๊ย! ยัยคนนี้ จ้องแต่จะทำร้ายผู้คน เดี๋ยวตอนแจ้งความเื่ยูรา ผมจะแจ้งจับคุณด้วยข้อหากัดและทุบผม” เขาโอดครวญ มนต์ตราหัวเราะชอบใจ
“ มา..มะ..หมอจะทำแผลให้ จะทำให้ั้แ่เมื่อคืนก็มัวแต่ฟัดกันหยูกยาก็ไม่ได้กิน มานั่งตรงนี้ก่อนนะ..กึนซองมาสิ ”หล่อนกวักมือเรียก ชายหนุ่มปลดเป้สะพายหลังออก พอนึกขึ้นได้ก็เจ็บคอบริเวณที่ถูกกัดทันที จึงยอมมานั่งให้หมอจอมโหดทำแพล แผลบวมออกม่วงคล้ำกว่าเมื่อคืน หญิงสาวฉีกซองแอลกอฮอล์สำเร็จรูปเช็ดให้ ตามด้วยพีวีดีนแล้วจึงปิดพลาสเตอร์ทับ หยิบยาแก้ปวดและแก้อักเสบมาส่งให้
“ น้ำในกาคงยังเหลือ เดี๋ยวฉันไปรินมาให้นะ ” กึนซองจึงรั้งแขนไว้ “ ไม่ต้องหรอกผมมีน้ำในขวดอยู่ ” เขาล้วงเข้าไปในเป้
หยิบขวดน้ำดื่มออกมากรอกยาใส่ปากดื่มน้ำตาม หญิงสาวมองดูเขาอย่างชื่นชม อดทน บึกบึนและติดดินอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่เหลือคราบของซุปตาร์คนดังอยู่เลย ถ้าฉันจะแอบรักคุณมากกว่าความรักของแฟนคลับจะได้มั๊ยนะ สุดที่จะหักห้ามความ้าของหัวใจ มนต์ตราโผเข้ากอดเขาไว้
“ อะไร..หือ? ” กึนซองก้มลงถามด้วยความแปลกใจกับกิริยาที่เธอไม่เคยทำ
“ อยากกอด..อยากกอดน่ะ..” เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มตาใสบอกเขาอย่างไม่อาย
“ เอาสิ..กอดเลยกอดแน่นๆด้วยนะ ”เขาว่า
“ อยากทำอะไรที่มากกว่านี้ ”เธอซบหน้าลงกับอกเขาบ่นงึมงำ
“ อะไร..ผมไม่ได้ยิน ”เขาค้อมตัวก้มลงถาม วินาทีนั้นใครจะเชื่อว่า มนต์ตราโน้มคอเขาดึงลงมาแล้วประทับจูบที่ปากของเขา อา.า.า.! มันช่างเป็จูบแรกที่ดูดดื่มและประทับใจของเธอเหลือเกิน จูบที่เธอเต็มใจให้กับชายที่เธอรัก เอ๊ะ..ต้องแอบรักสิ เพราะเธอไม่รู้ว่าเขาจะมีใจให้เธอหรือเปล่า? ชายหนุ่มจูบตอบเธอเขาััได้ถึงความบริสุทธิ์ของผู้หญิงคนนี้ เขาอ้อยอิ่งอยู่กับริมฝีปากงามคู่นั้น เสียงหมาเห่าดังเข้ามาใกล้ เขาจำใจต้องถอนริมฝีปากออก สองมือประคองหน้าหล่อนไว้ มนต์ตรายังหลับตาพริ้มเผยอริมฝีปากรอรับรสจูบจากชายหนุ่มอยู่
“ มนต์ตรา..มนต์ตรา พวกติดตามคนหายใกล้เข้ามาแล้ว ”เขาเอ่ยเตือนสติ
“ ฮ๊ะ! อะไร..อุ๊ย..อะไรกัน ? เอ้อ..เอ้อ..กึนซอง ฉันขอโทษนะ ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย ”เธอเอ่ยตะกุกตะกัก แก้มแดงด้วยความระอาย
“ ไม่เห็นต้องขอโทษเลยผมเต็มใจ รับผิดชอบผมด้วยละกัน”
“ บ้าเอ๊ย! คนบ้า..คนผีทะเล ” กึนซองหัวเราะลั่น
1K
