หลังจากสวี่หยุนกับลู่เหมยมองสายฝนและคุยกันไปเรื่อยๆ พระอาทิตย์ก็หายไปกลายเป็ดวงจันทร์เต็มดวงพร้อมดวงดาวจำนวนมากขึ้นมาในอีกทิศทางพร้อมเมฆฝนที่หายไปจากท้องฟ้า
"อืมมม ง่วงนอนจัง" ลู่เหมยบ่นพึมพำออกมา
"ลู่เหมยไปนอนที่เตียงเถอะ เดี๋ยวข้านอนบนพื้นได้" สวี่หยุนกล่าวบอกลู่เหมยด้วยรอยยิ้ม
"หืม..นอนบนพื้นหรอ.." ลู่เหมยคิดไปถึงตอนนอนบนพื้นทั้ง 13-14 ปี ก็รู้สึกสงสารเด็กหนุ่มขึ้นมาโดยทันที
"มะ..มานอนด้วยกันเถอะ แต่ท่านต้องสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรข้านะ!" ลู่เหมยกล่าวพร้อมใบหน้าเขิยอายเล็กน้อย
"อะ..เอ่อ..ขะ..ข้านอนบนพื้นได้" สวี่หยุนกล่าวตะกุกตะกักออกมา
"ไปนอน! ข้าอุตส่าห์ชวนท่านท่านจะปฏิเสธได้ยังไง?!" ลู่เหมยกล่าวพร้อมรู้สึกเคืองเล็กน้อย
"อะ..อ่า..ได้..." สวี่หยุนตอบรับแบบไม่ค่อยเต็มใจนักแต่ก็รู้สึกดีที่ลู่เหมยเอาใจใส่ตัวเขาอยู่บ้าง
สวี่หยุนเดินตรงไปทางเตียงไม้ที่ไม่มีผ้าหรือหมอนอยู่เลยแต่ลู่เหมยก็รีบวิ่งมาะโขึ้นไปบนเตียงพร้อมนอนด้านในทันที
"ข้าอยากนอนข้างใน" ลู่เหมยกล่าวขึ้นพร้อมเบนหน้าหลบไปอีกทาง
"แหะๆ" สวี่หยุนยิ้มแห้งออกมาแล้วเดินมานอนตรงขอบเตียง...เวลาผ่านไปดวงจันทร์อยู่กลางฟ้า ห้องสลัวไปด้วยแสงไฟจากตะเกียงดวงเดียวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม้ สวี่หยุนนอนเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างมองไปยังทิศทางเนอนเขาที่เขาและลู่เหมยออกมาด้วยความรู้สึกแปลกๆบางอย่าง
'เหมือนมีคนเผ้ามองดูพวกเราอยู่...หรือข้าคิดไปเอง?' สวี่หยุนสลัดความคิดแปลกๆทิ้งไปในทันทีแล้วเริ่มข่มตานอนแต่ตอนที่สวี่หยุนสลัดความคิดทิ้งไปก็พบว่าลู่เหมยพลิกตัวมานอนกอดแขนของเขา สวี่หยุนใและหันขวับไปมองยังลู่เหมยก็พบว่าเด็กสาวหลับไปแล้วพร้อมกับนํ้าลายที่ยืดออกมา
"ท่านแม่..." ลู่เหมยพึมพำออกมาทำให้สวี่หยุนยิ้มกว้างในทันที
"กอดข้าหน่อยสิท่านแม่..." ลู่เหมยละเมอกล่าวออกมา
สวี่หยุนตกตะลึงในทันที
'ข้าควรทำยังไงดี?! อะ..เอ่อข้าควรปลุกลู่เหมยไหม? แต่ดูแล้วนางกำลังหลับสบาย...' สวี่หยุนความคิดตีกันไปมาในจิตใจ
"ท่านแม่..." ลู่เหมยกล่าวออกมาพร้อมสีหน้าสลดลงเล็กน้อยทำให้สวี่หยุนสงสารนางจับใจ..สวี่หยุนขยับมือไปกอดลู่เหมยอย่างช้าๆทำให้ลู่เหมยมาอยู่ในอ้อมอกของสวี่หยุน
'ตัวนิ่มและหอมมากๆเลย...' สวี่หยุนนอนในท่านั้นพร้อมคิดว่าพรุ่งนี้จะเริ่มทำอะไรดีหลังจากซักผ้าตากผ้าหมดแล้ว
'ข้าควรจะไปสำรวจประตูอีกบานไหม? ไม่...นั่นมันดูอันตรายเกินไป ข้าควรไปสำรวจป่ารอบนอกว่ามีสัตว์หรือผลไม้บ้างไหม' สวี่หยุนคิดเื่ต่างๆมากมายก่อนที่เวลาจะผ่านไปทำให้เขาผลอยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ดวงจันทร์พร้อมดวงดาวมากมายหายลับไปจากขอบฟ้าอีกด้านเป็พระอาทิตย์กำลังขึ้นมาทางเส้นขอบฟ้า...
"อืม.." ลู่เหมยพึมพำออกมาเล็กน้อยและรู้สึกถึงความอบอุ่นจากอะไรสักอย่างทำให้นางลืมตาออกมาช้าๆ..ภาพที่เห็นทำให้นางต้องตะลึงไปโดยทันทีเพราะนางมองเห็นใบหน้าของสวี่หยุนที่กำลังหลับอยู่ทั้งหน้ารักและหล่อเหลาในเวลาเดียวกันเมื่อนางสำรวจรอบๆตัวก็พบว่านางอยู่ในอ้อมอกของเด็กหนุ่ม
ลู่เหมยตื่นตะลึงค้างไปสักพักก็ทำให้สวี่หยุนเริ่มลืมตาออกมาเมื่อสวี่หยุนมีสติเต็มที่ก็มองลงไปยังลู่เหมยที่อยู่ในอ้อมอก ทั้งคู่สบตากันสักพัก หนึ่งใหนึ่งสับสน
"เอ่อ..ขะ..ข้า..ลู่เหมยบอกว่าข้าเป็ท่านแม่แล้วให้กอด..ขะ..ข้าไม่รู้ต้องทำอย่างไร.." เด็กหนุ่มตะกุกตะกักพูดแก้ตัวออกมาด้วยสีหน้าซับซ้อน
ลู่เหมยได้ยินดังนั้นก็หน้าแดงขึ้นมาทันทีหลบหน้าไปพิงอกของสวี่หยุนทันที
"มะ..ไม่ต้องพูดแล้ว..อยู่อย่างนี้สักพักนะ..." ลู่เหมยกล่าวโดยไม่มองหน้าของสวี่หยุน
ผ่านไปสักพักลู่หยุนก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าซับซ้อนแล้วจึงยิ้มแห้งออกมา
"ขอบคุณนะ..." ลู่เหมยซุกหน้าที่แดงแย่างกับลูกท้อของนางกลับไปยังอกของสวี่หยุนทันที
"อะ..อ่า..." สวี่หยุนรู้สึกสับสนในทันทีเพราะเขาไม่เข้าใจความหมายของคำขอบคุณของลู่เหมย
ผ่านไปสักพักสวี่หยุนกับลู่เหมยก็ลุกขึ้นมาจากเตียงต่างคนต่างหน้าแดงไม่สามารถมองหน้ากันได้...ผ่านไปสักพักก็มีแต่ความเงียบเข้ามา
"อะ..เอ่อ ข้าเจอหนังสืออยู่หลังกระท่อมลู่เหมยอ่านออกไหมข้าจะไปเอามาให้.." สวี่หยุนพูดทำลายความเงียบงันขึ้นมา
"อะ..อ่า..ขะ..ข้าอ่านได้ แม่ของข้าเคยสอนข้าอยู่" ลู่เหมยพูดตะกุกตะกักขึ้นมา สวี่หยุนรีบเดินไปหลังกระท่อมหยิบกองหนังสือมาวางไว้ที่กระท่อมในทันที หลังจากสวี่หยุนออกไปก็ทำให้ทั้งลู่เหมยและสวี่หยุนสงบจิตสงบใจลงได้บ้าง...ผ่านไปสักพักสวี่หยุนก็นํากองหนังสือจำนวนมากกลับมา ส่วนมากเป็หนังสือเกียวกับประวัติของบุคคล,สถานที่,เหตุการณ์ต่างๆ ที่เหลือเป็หนังสือเกี่ยวกับ สมุนไพร กวี การช่าง งานศิลป์ และอื่นๆอีกมากมาย
หลังจากสำรวจหนังสือจนครบทุกเล่มแล้วสวี่หยุนก็ถามลู่เหมยในสิ่งที่คิดไว้เมื่อคืนทันที
"ข้าจะไปสำรวจป่ารอบๆนะลู่เหมยจะไปด้วยไหม?" สวี่หยุนถามขึ้นพร้อมมองไปทางลู่เหมยที่กำลังดูเกี่ยวกับกวีต่างๆอยู่
"หืม? อืม..เอาสิ!" ลู่เหมยตอบกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมเดินมาจับมือสวี่หยุนทันทีทำให้สวี่หยุนหน้าแดงขึ้นมาเพราะยังไงเขาก็ยังไม่ชินสักที
ทั้งคู่เดินออกจากกระท่อมไปยังป่าไม้หลังจากเดินเข้ามาชายขอบของป่าสวี่หยุนก็เหลือไปเห็นต้นไม้ต้นหนึ่งที่มีผลไม้อยู่เต็มต้นทำให้เขาขมวดคิ้วทันที
'หน้าตามันเหมือนลูกท้อมาก แต่ทำไมมันเป็สีฟ้า?' สวี่หยุนเด็ดออกมาจากต้นหนึ่งผลแล้วลองใช้เล็บเจาะเข้าไปก็มีนํ้าออกมาเล็กน้อยเนื้อของผลมีสีเหลืองแกมฟ้าดูแล้วงดงามอย่างมาก สวี่หยุนสังเกตลักษณะและกลิ่นก็ยิ่งแปลกใจพระมันเหมือนลูกท้อมากจริงๆ
"ว้าวนั่นผลไม้อะไรหรอ ทั้งสวยทั้งหอมข้าอยากลองกินบ้าง!" ลู่เหมยกล่าวกับสวี่หยุนพร้อมทำท่าจะแย่งผลไม้นั้นไปทันที
"เดี๋ยวก่อนสิ เรายังไม่รู้ว่าจะพิษบ้างหรือป่าวเลย..." สวี่หยุนพยายามกล่าวเตือนลู่เหมยให้ระวังแต่ดูเหมือนลู่เหมยจะไม่ได้ยินเลยและเข้ามาแย่งผลไม้ไปแต่สวี่หยุนก็ไม่ยอมให้
'เอาวะ..เป็ไงเป็กัน..' สวี่หยุนตัดสินใจพร้อมกัดลงไปบนผลไม้หนึ่งคำ...เมื่อลิ้นัักับผลไม้ก็พบว่ามันมีรสชาติเหมือนลูกท้อแต่กับอร่อยกว่ามาก กลิ่นหอมกระจายไปทั่วทั้งปาก พอกลืนลงไปก็พบว่าเหมือนตัวเองมีแรงเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยทำให้เขาสงสัยในทันทีแต่ก็หายไปอย่างรวดเร็วด้วยผลลัพธ์ของมัน
"อร่อยมาก..." สวี่หยุนนิ่งค้างเพราะความใไปในทันทีทำให้ลู่เหมยคว้าผลไม้นั้นไปและกัดลงไปในทันที
"อื้มมมมม อร่อยมากกกก" ลู่เหมยกันต่ออย่างรวดเร็วจนเหลือแค่แกนตรงกลางทำให้สวี่หยุนตกตะลึงในความรวดเร็วทันที
"ข้าอยากกินอีก เอามาให้ข้าอีก!!" ลู่เหมยดึงแขนสวี่หยุนเชิงขอร้องทำให้สวี่หยุนยิ้มออกมาพร้อมกับเด็ดผลไม้มาอีกสองผลและให้ลู่เหมยไปหนึ่งผลส่วนอีกผลเอานำมากินเอง หลังจากผ่านไปสักพักลู่เหมยก็กินไปอีก 3 ผลจนอิ่ม สวี่หยุนเก็บมา 1 ผลใส่ไปในกระเป๋าเสื้อของตน
"ลู่เหมยอิ่มแล้วหรอ ไปดื่มนํ้าที่ลำธารไหม?" สวี่หยุนกล่าวถามออกมา
"อื้ม!!" ลู่เหมยตอบกลับอย่างรวดเร็ว
หลังจากทั้งคู่เดินไปดื่มนํ้าที่ลำธารสวี่หยุนกับลู่เหมยก็ล้างหน้าเล็กน้อยและเริ่มเดินกลับมายังป่าที่เดิม ทั้งคู่เดินจับมือกันเข้าไปในป่าได้เล็กน้อยก็เจอกระต่ายขาวเดินออกมาและหยุดมองไปที่พวกเขา
"ว้าย..นั่นตัวอะไรหรือ น่ารักจัง!" ลู่เหมยกล่าวถามสวี่หยุนพร้อมชี้ไปที่กระต่ายตัวนั้น
"นั่นกระต่ายธรรมดาน่ะ" สวี่หยุนกล่าวตอบพร้อมมองไปทางลู่เหมยที่กำลังหลงใหลในความน่ารักของกระต่ายด้วยรอยยิ้ม
"ว้าว กระต่ายน้อย!! น่ารักเหมือนกับที่ท่านแม่บอกเลยแถมท่านแม่ยังบอกอีกด้วยว่ากระต่ายที่รวดเร็วที่สุดมันรวดเร็วเป็ลองแค่คุนเผิงเทวะกับพยัคฆ์ขาวเทวะเท่านั้นในบรรดาสัตว์อสูรที่เร็วที่สุด!! นี่คือกระต่ายตัวนั้นหรอ?" ลู่เหมยกล่าวออกมาด้วยสีหน้าตกตะลึง
"ไม่หรอกมันก็แค่กระต่ายธรรมดาน่ะตัวนี้ มันไม่..." สวี่หยุนกล่าวยังไม่ทันจบคำ กระต่ายขาวก็กลายเป็แสงสีขาวพุ่งหายลับไปในป่าทันที...
สวี่หยุนอ้าปากค้างทันทีกับสิ่งที่เห็น
"นั่นไง นั่นไง มันเร็วมากจริงๆแถมยังน่ารักด้วย!" ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างไร้เดียงสา
"เอ่อ..ป่านี้มันไม่อันตรายไปหรอ...?" สวี่หยุนขวดคิ้วทันทีที่เห็นความรวดเร็วของกระต่ายขาว
"อ้ะ นั่นมีสิ่งที่คล้ายๆลำธารด้วย เราไปดูกันเถอะ!" ลู่เหมยชี้ไปทางที่ห่างไกลออกไปเห็นเป็แอ่งนํ้ารอบๆมีนกหลากสีพร้อมกับพืชพันธุ์ต่างๆคล้ายกับสมุนไพรอยู่มากมาย
"อะ..อืม" ลู่เหมยเดินจูงมือสวี่หยุนเดินไปทางแอ่งนํ้า พอพวกนกเห็นทั้งคู่เดินมาก็บินหนีไปบนท้องฟ้าด้วยความรวดเร็วราวกับแสง
สวี่หยุนอ้าปากค้างอีกรอบในความรวดเร็วของนกแต่ล่ะตัว ถ้าหากมัน้าฆ่าเขาและลู่เหมยคงทำได้ในทันที
"ว้า นกน้อยไปซะแล้ว.." ลู่เหมยกล่าวออกมาอย่างเสียดายแต่เหลือมองไปเห็นเต่าตัวหนึ่งก็ทำให้นางะโโลดเต้นในทันที
เต่าตัวนี้นมีสีดำและตัวเล็กกว่าฝ่ามือของลู่เหมยซะอีกแต่สวี่หยุนรู้ดีว่าเต่าตัวนี้ต้องไม่ธรรมดาเหมือนกับกระต่ายและนกที่เคยเจอแน่ๆจึงไปบังลู่เหมยไว้พร้อมกล่าวเตือน
"นี่ ลู่เหมยก็เห็นแล้วนิว่าทั้งกระต่ายและนกมันเร็วขนาดไหน มันอาจจะไม่เป็มิตรก็ได้..." สวี่หยุนกล่าวเตือนแต่ลู่เหมยเหมือนไม่สนใจเด็กหนุ่มและรีบหลบสวี่หยุนวิ่งไปทางเต่าดำตัวนั้นทันที...
"นี่ เ้าเต่าน้อยมาอยู่กับข้าไหมข้าจะเลี้ยงเ้าเองนะ" ลู่เหมยกล่าวบอกพร้อมเอื้อมมือไปลูบหัวเต่าน้อยที่ยื่นออกมาจากกระดอง สวี่หยุนใเป็อย่างมากจึงรีบวิ่งตามมาแต่พอเห็นเต่าตัวนั้นไม่ได้ขัดขืนหรือทำอะไรทำให้เขาถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ
เต่าดำตัวนั้นเหมือนเข้าใจที่ลู่เหมยกล่าวมันผงกหัวรับคำของลู่เหมยเล็กน้อยและเดินขึ้นไปบนฝ่ามือของลู่เหมย เต่าดำร้องออกมาเล็กน้อยท่าทางราวกับดีใจที่ได้เจอกับลู่เหมยทำให้สวี่หยุนตะลึงไปอีกครั้ง
'มันเข้าใจที่ลู่เหมยกล่าว? ป่านี้มันอะไรกันแน่เนี่ย!!' สวี่หยุนแอบบ่นพึมพำในใจ
"อืม..ต้องตั้งชื่อด้วยสินะ เต่าดำ(乌龟 อูกุ่ย)ชอบนํ้าสินะ..อืมม..เอาเป็..อ้ายสุ่ย(愛=รัก,水=นํ้า)เป็ไง!! เ้าชอบไหม?" ลู่เหมยมองมายังเต่าดำที่กำลังมีสีหน้าคล้ายกับสวี่หยุนในตอนนี้..มันเป็สีหน้าซับซ้อนแปลกๆแต่ในที่สุดมันก็ผงกหัวรับคำเล็กน้อย
"เอาล่ะอ้ายสุ่ยเ้าอยากไปกับไหม? ข้ามีกระท่อมด้วยล่ะ!" อ้ายสุ่ยผงกหัวรับและหดหัว ขาและแขนเข้าไปในกระดองราวกับว่ามันง่วงนอน ลู่เหมยลูบกระดองอ้ายสุ่ยเล็กน้อยและนำอ้ายสุ่ยไปใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ สวี่หยุนเห็นดังนั้นจึงรีบพูดขึ้นมาทันที
"ระ..เรากลับกระท่อมกันเถอะใกล้จะเย็นแล้ว" สวี่หยุนไม่อยากตื่นตะลึงเพราะป่านี้ไปมากกว่านี้อีกแล้วจึงชวนลู่เหมยกลับกระท่อมในทันที
"อื้ม!!" ลู่เหมยเดินมาจับมือของสวี่หยุนและเดินกลับกระท่อมไปพร้อมกับเด็กหนุ่ม
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
5K
