ตอนที่ 3 รักร้าย ยัยรุ่นน้อง
“มึง เป็เชียร์ลีดเดอร์ หรอว่ะ เยสเข้........ เจ๋งว่ะ กูนึกไม่ออกจริงจริง ตอนที่มึงแต่งหญิงและเต้นเชียร์บุคลิกกับหน้าตากวนกวนของมึงมันจะออกมาเป็แบบไหนว่ะ 5555”
ยัยแอมมี่มันแซวฉันและแอบกัดจิกเบาเบา
“เห้ย เห้ย เห้ย มึง..... เสียงถอนหายใจอย่างหงุดหงิด
กูไม่ได้อยากจะเป็หรอกเชียร์ลีดเดอร์อะไรนี่ ชีวิตนี้เกิดมากูก็ไม่เคยเต้นและแต่งหญิงด้วยถึงกูจะเป็ผู้หญิงก็ตามทีเถอะ เป็เพราะยัยรุ่นพี่คนนั้นและดันมาชี้นิ้วสั่งกู กูเลยต้องยอมจำใจ ทำทำไปให้มันจบจบ เฮ้อ ก็มันช่วยไม่ได้นี้หว่า” ฉันพูดแบบเปิดใจกับแอมมี่
“กูนึกออกแล้ว กูว่าอยู่ ทำไมกูคลับคล้ายคลับคลา รุ่นพี่คนสวยหน้าคมคนนั้นที่เรียกมึงไปอยู่ กูคิดแล้วคิดอีก ว่ากูทำไหมรู้สึกรู้คุ้นหน้าพี่เขาจัง กูคิดออกแล้ว สาวคนนั้นไงที่กูเจออยู่ใต้อาคารตรงข้ามตอนที่มึงเข้าห้องน้ำตอนกลางวัน พี่คนนี่และ คนนี้และมึง ใช่ ใช่ กูจำได้แล้ว”
แอมมี่มันพูดไปก็แสดงอาการตื่นเต้น ดีใจ ไปด้วยที่ตัวเองจำสาวรุ่นพี่อกตูมตามได้
“แล้วไงว่ะ กูว่าก็งั้นงั้นและ ธรรมดาว่ะสำหรับกู”
“ของแบบนี้หายากนะเว้ย ของมันต้องมี สาวสวยหน้าคมคม หุ่นเล็กเล็ก ร่างบางบาง อกตูมตาม โอ๊ย โอ๊ย กูขนลุก เสียดายของแย้เลย ถ้าไม่ได้มา”
แอมมี่มันพูดอย่างท้าทายและเหมือนอยากจะเอารุ่นพี่หน้าคมคนนั้นมาเป็ของมันตอนนี้เลยเหลือถ้าทำได้
“มึงไม่ชอบ แต่กูนี่หว่าชอบ และอีกอย่างพี่เขาก็อยู่ม.6 แล้วด้วย ถ้าช้าพลาดไปอดเลย ดูข้างนอกติ่มติ่มกูว่าคงจีบไม่ยากหรอก ถ้ากูได้มาเป็แฟนนะ จะฟัดจะเหวี่ยงจนเพลียขนไปเลย อิอิ แต่ว่า แต่ว่าเื่นี้มึงต้องช่วยกู มิกกี้ มิกกี้จ้า มิกกี้เพื่อนรัก นะ นะ นะ มิกกี้นะ”
แอมมี่มันหน้าตาเว้าวอนพร้อมส่งสายตาละห้อยมาหาฉันอย่างคนมีความหวัง
“อ้าว มึงชอบเขา มึงก็จีบเขาเองดิว่ะ จะเอากูไปเอี่ยวด้วยทำไมกันนิ กูยิ่งไม่ยากยุ่งกับยัยนี่อยู่ รู้สึกไม่ถูกชะตาั้แ่ตอนประชุมสีแล้ว”
ฉันตอบแอมมี่พร้อมกับหน้าหย่นใส่มัน
“โหยมึง ก็คิดสะว่าช่วยเพื่อนหน่อยดิว่ะ กูไม่ได้หน้าตาดี มีบ้านรวย เหมือนมึงนะเว้ย ที่สาวสาวคนไหนก็วิ่งต่อคิวมาหาจนหัวกระไดบ้านไม่แห้งนะ”
“เอ่อ เอ่อ เอ่อ ช่วยก็ช่วย เฮ่อ.......มึงนิ” ฉันส่ายหน้าใส่มัน
“เยส ต้องแบบนี้สิเพื่อนกู กูรักมึงว่ะเพื่อน มิกกี้มากอดหน่อย”
แอมมี่มันทำหน้าตาดีอกดีใจจนออกนอกหน้าวิ่งไล่กอดฉันเหมือนเด็กเด็กที่วิ่งไล่จับกันสมัยอนุบาล
..... ปิก ปิก ปิก ปิก ..... เสียงบีบแตร์รถโดยสารประจำทาง
“อ้าวมึง รถมาแล้ว กูกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันมึง บาย”
แอมมี่มันก้าวขาขึ้นรถโดยสารประจำทางคันสีเหลืองที่ขับมาจอดอยู่หน้าโรงเรียนเพราะคันนี้ขับผ่านหน้าบ้านของมันพร้อมกับหันหน้ามาโบกไม้มือโบกบายบายฉันในรถ จนรถค่อยค่อยขับหายไปในที่สุด
ฉันเลยต้องยืนอยู่คนเดียวที่หน้าโรงเรียนเพื่อรอพี่สาวคนโตมารับกลับบ้านด้วยกันเช่นเหมือนเคย
“โอ๊ย โอ๊ย เจ็บนะเว้ย เดินไม่ดูหรือไงว่ะ ไม่เห็นหรือไงว่ามีคนยืนอยู่ตรงนี้ หะ”
ไม่กี่วินาทีร่างบางบางของฉันก็ล้มลงไปนั่งกองฟุบลงกับพื้นถนนสีดำเรียบ เมื่อมีบางอย่างเข้ามากระแทกชนอย่างแรงเข้าที่กลางของหลังของฉัน โดยไม่รู้ตัว
ฉันโวยวายใส่คนที่เดินมาชนและความโกธรบวกกับความเจ็บก็เริ่มก่อตัวขึ้น
“อ้าว น้องมิกกี้ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ พอดีพี่ไม่ทันได้มอง พี่เอาแต่ก้มมองมือถือ พี่ขอโทษจริงจริงนะ”
ยัยรุ่นพี่หน้าคมพูดคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา ขอโทษ ขอโทษ พร้อมกับหอบกองหนังสือในมือและยิ้มมาหาฉันอย่างคนหน้าเจื่อนเจื่อน
“อ้าว ขอโทษอยู่นั้นและ ไม่เห็นหรือไง ว่าฉันเจ็บอยู่ อ้าวรุ่นน้องพูดแล้วทำไมยังยืนนิ่งเฉยอยู่อีกล่ะ รีบมาช่วยพยุงตัวฉันขึ้นสิ”
ฉันเรียกร้องให้คนที่ทำผิดมารับผิดชอบโดยการมาพยุงตัวฉันขึ้น
“อ่อ อ่า อ่า จ้า ได้จ๊ะ ค่อยค่อยนะ ค่อยค่อยนะ น้องมิกกี้เจ็บไหม ไหนพี่ขอดูหน่อย แต่พี่ไม่ได้ตั้งใจจริงจริงนะ”
รุ่นพี่หน้าคมเธอรีบวางกองหนังสือหอบโตในอ้อมแขนลงวางกับพื้นหญ้าสวนหย่อมแล้วจึงค่อยค่อยนั่งลงใช้สองมือของเธอมาโอบกอดรอบเอวคอบบางของฉันและออกแรงดันนิดหนึ่งจนตัวฉันค่อยค่อยยืนขึ้นได้ในที่สุด
“โอ๊ย เจ็บ เจ็บ.......” ฉันร้องโอดครวญทันทีที่ยืนขึ้นเพราะความเจ็บ
“ไหนพี่ขอดูหน่อย พี่ขอโทษนะ”
ยัยรุ่นพี่หน้าคมเธอก้มลงนั่งไปกับพื้นแล้วค่อยค่อยเปิดกระโปรงสีดำของฉันขึ้นจนเห็นแผลซ้ำ มีรอยแดงแดง เป็วงตรงข้อเข่าขวา
“น้องมิกกี้ เจ็บมากไหม เหมือนแผลเริ่มจะมีเืไหลซึมออกมาด้วยตรงเข่าข้างขวา อดทนหน่อยนะ เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลให้ก่อนและเดี๋ยวพี่แวะไปส่งน้องมิกกี้ที่บ้านด้วย นะ นะ นะ”
รุ่นพี่เธอพูดอย่างเว้าวอนและแสดงออกถึงความรับผิดชอบที่เธอเดินชนฉัน
“อืมตกลง” ฉันตอบกลับเธอไปพร้อมกับสีหน้าที่ไม่ค่อยสบอารมณ์เพราะความเจ็บตรงแผลเริ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยเรื่อยแล้ว
เราจะอยู่ด้วยกันทุกวันในโลกจินตนาการและสุดท้ายนี้
รู้สึกยังไง
ได้โปรด.................บอกไรท์ที
4K
