ไร่คืนใจ

        " ตื่นแล้วเหรอ"

        ภาคินชะงักเมื่อเขาวิ่งตามดวงตาคู่ปริศนาออกมาแล้วเจอเข้ากับหญิงสาวแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จักยืนจังก้าขวางทางอยู่ พอมองเลยไปทางด้านหลังของหญิงสาวก็เห็นใบหน้าดวงเล็กๆ ยื่นหน้าออกมามองกันแต่พอสบตากับเขาก็หลบวูบหายไปซ่อนอยู่ที่ข้างหลังอีก

        " เมื่อกี้คนที่แอบดูผมคือเด็กคนนี้เหรอ" หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ

        " คุณหมายถึงโป้งน่ะเหรอ อ๋อ...ใช่ฉันเป็๞คนใช้โป้งให้ขึ้นไปดูคุณเองนั่นแหละว่าตื่นหรือยัง"

        " แล้วทำไมต้องแอบที่หลังก็เข้ามาถามกันดีๆ เป็๲ลูกผู้ชายไม่ใช่เหรอกล้าๆ หน่อยสิ" ชายหนุ่มต่อว่าเด็กโป้งที่ตอนนี้ทำตัวลีบยิ่งกว่าเดิม

        " อ้าวคุณ! เ๹ื่๪๫อะไรมาว่าเด็กมันแบบนี้!"

        " ที่นี่ที่ไหน" ภาคินถามต่ออย่างไม่ใส่ใจฟังคำพูดของหญิงสาว

        " แล้วคุณว่าที่ไหนล่ะ" คนที่เริ่มอารมณ์เสียเอ่ยถามกลับ

        " ผมไม่รู้ไงถึงได้ถาม"

        " ฉันรู้แต่ฉันไม่บอกคิดเอาเองก็แล้วกันฉันไม่อยากเสียเวลาคุยกับคนใจร้าย ไปกันถอะโป้ง" ประโยคหลังเธอหันไปพูดกับเด็กชายที่ยังเกาะติดอยู่ทางด้านหลังแจ

        " เดี๋ยวสิคุณ"

        ภาคินตรงเข้ารั้งแขนของหญิงสาวไว้แต่เ๯้าของแขนกลับพลิกมันออกอย่างง่ายดายแถมมิหนำซ้ำยังเป็๞ฝ่ายพลิกแขนของชายหนุ่มให้ไขว้ไปอยู่ทางด้านหลังแทนจนชายหนุ่มร้องลั่น

        " โอ๊ย!"

        พอสิ้นเสียงร้องแขนของเขาก็เป็๞อิสระ

        " เป็๲บ้าอะไรของคุณ! แค่นี้ต้องใช้กำลังด้วยเหรอ!" ภาคินโวยลั่นพลางเอามือนวดไหล่ที่รู้สึกขัดๆ

        " ก็คุณมาจับแขนฉันก่อน!" หญิงสาวโวยวายกลับเสียงดังไม่แพ้กัน

        " เอาล่ะ โอเค...ผมผิดเองขอโทษว่าแต่เราจะคุยกันดีๆ ไม่ได้เหรอ"

        " ก็คุณมาหาเ๹ื่๪๫ฉันก่อน" อีกฝ่ายยังคงไม่ยอมลงให้

        "ผมขอโทษแล้วไง เถอะน่าผมอยากรู้จริงๆ ว่าที่นี่คือที่ไหนแล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ผมไม่มีคนอื่นให้ถามแล้วนอกจากคุณ ผมขอร้อง"

        น้ำเสียงจริงจังของชายหนุ่มบวกกับคำขอโทษอย่างจริงใจทำให้หญิงสาวมีท่าทีอ่อนลงแต่ก่อนที่เธอจะได้ตอบคำถามของชายหนุ่มก็มีเสียงใครคนหนึ่งที่ต่างคุ้นเคยกันดีดังขึ้นเสียก่อน

        " คุณหนูตื่นแล้วเหรอคะ"

        ภาคินหันมองตามเสียงเรียกที่เขาจำได้ทันทีว่าเ๯้าของเสียงนั้นคือใคร

        " คุณนง!"

        เ๯้าของชื่อ ' คุณนง' ยิ้มกว้างพลางอ้าแขนออกรับเมื่อชายหนุ่มวิ่งเข้ามาสวมกอดกันอย่างไม่อายสายตาคน

        " คิดถึงคุณนงจังเลยครับไม่เจอกันตั้งนาน"

        " นงก็คิดถึงคุณหนูค่ะ ไหนขอนงดูชัดๆ หน่อยสิคะว่าคุณหนูของนงโตมาแล้วหล่อแค่ไหน" บทสนทนาของคนสองวัยที่ยังสวมกอดกันไม่เลิกทำให้ใครอีกคนแอบทำหน้าเลี่ยนกับภาพที่เห็น

        " คุณนงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ"

        " อ้าวคุณหนูนี่ก็ถามแปลกไม่ให้นงอยู่บ้านแล้วจะให้นงไปอยู่ที่ไหนเหรอคะว่าแต่คุณหนูเถอะค่ะกลับมาจากเมืองนอกไม่ทันไรทำไมถึงทำตัวเกเรจนคุณแม่ส่งมาหานงล่ะคะ"

        " คุณแม่ผมส่งมาเหรอ? "

        " ก็ใช่น่ะสิคะ มาเถอะค่ะไปคุยกันบนบ้านดีกว่า บัวเอาตะกร้าย่าไปเก็บทีแล้วก็อย่าลืมคั้นน้ำส้มกับต้มไข่มาให้คุณคินเขาแก้เมาค้างด้วยล่ะ"

        ประโยคหลังนงพะงาหันไปสั่งความกับหลานสาวพร้อมกับยื่นตะกร้าที่เ๽้าตัวเพิ่งหิ้วกลับมาจากวัดส่งให้ซึ่งคนรับก็รับไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนักแล้วออกเดินนำขึ้นบนบ้านไป

        " หลานคุณนงเหรอครับ"

        " ค่ะคุณหนูเองก็เคยเจอมาแล้วจำไม่ได้เหรอคะ"

        ภาคินนิ่งคิดแล้วภาพของเด็กผู้หญิงในชุดชาวเขาที่นงพะงาเคยพามาไหว้เขาเมื่อตอนที่นงพะงาลาออกเพื่อจะกลับมาใช้ชีวิตยังบ้านเกิดก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำ

        " อ๋อ...เด็กชาวเขาคนนั้น"

        " ค่ะ เด็กชาวเขาคนนั้นนั่นแหละค่ะแต่ตอนนี้ไม่เด็กแล้วว่าแต่หลานนงสวยไหมล่ะคะ" นงพะงาถามอย่างสัพยอก

        ภาคินมองตามหลังคนที่กำลังเดินขึ้นบนบ้านไปด้วยความสนใจมากกว่าเดิม

        สวยไหมน่ะเหรอ?

        เ๽้าตัวพอรู้ว่าถูกชายหนุ่มมองอยู่ก็หันกลับมาส่งค้อนสะบัดหน้าใส่...เท่านั้นภาคินก็ได้คำตอบในทันที

        ไม่สวยแล้วก็กวนประสาททีี่สุด!