หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 178 ทั้งต้นและดอก

“ท่านผู้นำตระกูล จำเป็นที่จะต้องใช้ความรุนแรงขนาดนั้นด้วยหรือ? ในความคิดของข้า เรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องราวในตระกูลหวงเท่านั้น ท่านเพิ่งขึ้นตำแหน่งผู้นำตระกูลก็อาจจะไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก อย่างไรก็ตาม....การทำเช่นนี้จะต้องทำให้ชื่อเสียงของตระกูลหวงเสียหายอย่างแน่นอน”

“ชะ ใช่แล้ว จะปล่อยให้ชื่อเสียงของตระกูลหวงเสียหายได้อย่างไร เพิ่งแต่งฮูหยินก็ตรวจสอบคลังสมบัติของตระกูลแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเอาเสียเลย ไม่มีตระกูลไหนที่ทำเช่นนี้หรอก มีแต่จะทำให้คนเป็นฮูหยินของท่านลำบากใจก็เท่านั้น”

“ท่านผู้นำตระกูล จะทำสิ่งใดก็ควรคิดถึงภาพรวมบ้าง หาใช่แค่ว่าจะเอาแต่ใจเท่านั้น ท่านยังเด็กนัก ไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผลกระทบของมันหลังจากการตัดสินใจของท่านรุนแรงมากจริงๆ เชื่อผู้อาวุโสอย่างพวกเราเถอะ ลงมือไปก็ไม่มีประโยชน์”

“เรื่องการตรวจสอบนั้นย่อมทำได้ พวกเราไม่ได้มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว ทว่ามันไม่ควรจะต้องไปถึงมือของคนนอกตระกูลเช่นนี้” เมื่อเห็นว่าหวงซีเฉิงต้องการเอาเรื่องนี้ให้ทางการตรวจสอบ ผู้อาวุโสของตระกูลหวงก็หวาดกลัวกันเป็นแถว 

ใครจะกล้าปล่อยให้คนของทางการเข้ามาตรวจสอบกันล่ะ โดยเฉพาะคนที่อยู่ในรายชื่อนั้น พวกเขามีส่วนรู้เห็นก็จริง แถมยังได้ส่วนแบ่งมาก็ไม่น้อย อย่างไรก็ตาม...ความคุ้มค่านั้นเทียบไม่ได้เลย ทรัพยากรส่วนใหญ่เป็นรักษาการผู้นำตระกูลนั่นแหละที่เอาไป ตอนนี้คนก็ถูกเนรเทศไปยังเขตกันดานที่ตระกูลหวงดูแลอยู่แล้ว ต่อให้ตรวจสอบเจอความผิด ก็แค่ส่งบทลงโทษไปเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรจะเสียอีกต่อไป

แต่สำหรับพวกเขา ตอนนี้ยังนั่งตำแหน่งผู้อาวุโสอยู่ดีๆ ถ้าจู่ๆตรวจสอบว่ามีความผิด และร่วมกับรักษาการแทนผู้นำตระกูลในการโกงทรัพยากรของตระกูลหวงไป อย่างนั้น...ทั้งครอบครัวของพวกเขาก็ต้องถูกเนรเทศไปยังพื้นที่กันดานเหล่านั้นด้วย มันไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย

“มือคนนอกหรือ? พวกท่านมาที่นี่เพื่อหาคนผิดไม่ใช่หรือ? ตอนนี้กลับกลัวว่าจะทำให้อับอาย ให้คนนอกได้รู้เห็น เหอะ! คิดว่าข้าโง่เขลานักหรือ?”

หวงซีเฉิงตบโต๊ะไปหนึ่งครั้ง ส่งผลให้พวกผู้อาวุโสจอมอวดดีสะดุ้งเฮือกไปตามๆกัน เขานั่งฟังพวกมันมามากแล้ว ถึงเวลาที่พวกอวดดีจะต้องตาย!

“พาพวกมันไปส่งทางการพร้อมกับเอกสารเหล่านี้ แจ้งว่าตระกูลหวงของข้าถูกปล้น โดยมีคนที่อยู่ในรายชื่อเป็นผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง” หวงซีเฉิงไม่สนใจผู้ใดอีก เขาออกคำสั่งอย่างรวดเร็วและกระชับ ส่งผลให้ทหารในจวนปรากฏตัวออกมาแล้วจับผู้อาวุโสสามคนที่อยู่ในรายชื่อไปทันที

“เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้”

“ปล่อยข้า ข้าเป็นผู้อาวุโสของตระกูลนะ เจ้าเพิ่งขึ้นตำแหน่งแท้ๆ คิดจะลงโทษข้าอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดผิด ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้” เสียงตะโกนของพวกผู้อาวุโสตอนนี้เหมือนกับหมูถูกเชือด อย่างไรก็ตาม...หวงซีเฉิงกลับคิดว่ามันน่าฟังยิ่งกว่าตอนแรกเสียอีก คนแค่นหัวเราะแล้วมองไปยังผู้อาวุโสที่เหลืออีก 5 คน

จากที่มากัน 8 คน เวลานี้พวกเขาถูกพาออกไปแล้ว 3 คน ในขณะที่อีก 5 คนเริ่มนั่งไม่ติดเสียแล้ว แม้ว่าทุกคนจะไม่ได้ร่วมลงชื่อ ทว่าหากถูกซัดทอดว่ามีส่วนรู้เห็นขึ้นมา อย่างไรก็คงจะโดนไปด้วยเป็นแน่

 แต่หวงซีเฉิงไม่ได้มีโอกาสให้พวกเขาขนาดนั้น ชายหนุ่มโบกมืออีกครั้ง ได้เวลาที่เขาจะไล่ต้อนสุนัขทั้ง 5 ตัวนี้แล้ว 

“เอาเอกสารมา วันนี้ผู้อาวุโสทั้งหลายอุตส่าห์มาที่นี่เพื่อให้ตระกูลหวงมีความยุติธรรมและถูกต้องมากที่สุด อย่างนั้นข้าก็จะช่วยเหลืออีกแรงเอง”

หวงซีเฉิงกล่าว พร้อมกันนั้นเอกสารหนึ่งเล่มก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของทุกคน พวกเขามองดูเอกสารเหล่านี้ พวกมันยังเป็นเอกสารเกี่ยวกับทรัพยากรในคลังของตระกูลหวงเช่นเคย

“ตามกฎของตระกูลหวง เมื่อมีสงครามเกิดขึ้น ทุกคนในตระกูลหวงจะต้องมีส่วนร่วม โดยพวกท่านที่มีตำแหน่งเป็นผู้อาวุโสของตระกูลรวม 12 คน จะต้องไม่รับ “เบี้ยเลี้ยงจากตระกูล” จนกว่าจะจบสงคราม”

“พร้อมกันนี้ยังต้องมอบทรัพยากรตามที่กำหนด พวกท่านทั้ง 5 มีตำแหน่งที่ต่างกันออกไป ฉะนั้นข้าจึงตรวจสอบรายการที่พวกท่านร่วมกันมอบทรัพยากรให้กับกองกำลังของตระกูลหวงแล้ว พบว่ายังขาดอีกมาก รวมกับเบี้ยเลี้ยงที่พวกท่านเบิกจ่ายเกินไปเกือบสองปี จะต้องขอรับกลับคืนด้วย”

“อ้อ ยังมีค่าเล่าเรียนของบุตรหลานของพวกท่านที่เบิกเกินไป ทั้งๆที่ในช่วงเวลานั้นไม่มีการเรียนการสอน ทั้งค่าอาหาร ค่าเสื้อผ้าของใช้และอื่นๆ ข้าได้ให้คนสรุปรวมเอาไว้ด้านหลังแล้ว”

“มีรายการของรางวัลที่ผู้รักษาการตำแหน่งผู้นำตระกูลมอบให้โดยที่ไม่สมควรและผิดกฎ พวกท่านตอนนั้นไม่ได้ทักท้วงและรับมันไป จำเป็นต้องเอากลับมาคืนด้วย ตามกฎของตระกูลหวงแล้ว ในช่วงสงครามจะไม่ให้มีการมอบของขวัญอื่น เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นของขวัญเพื่อตอบแทนให้ผู้เสียสละชีวิต”

“อีกทั้ง ยังมีการจัดงานฉลองวันเกิดถึง 27 ครั้ง ไม่ว่าจะเป็นของพวกท่านเองหรือของบุตรหลานของพวกท่าน ทั้งหมดเกิดขึ้นในช่วงที่เกิดสงครามด้วย อย่างนั้น...รายการทรัพย์สินที่เบิกออกไป จะต้องคืนให้ทั้งหมด”

“รวมๆแล้ว หลายท่านต้องจ่ายเกือบ 5 ล้านเหรียญ ไม่รวมสมบัติของตระกูลที่ต้องเอากลับมาคืนตามสภาพเดิม ดังนั้น...ข้าจะให้เวลาพวกท่านเพื่อรวบรวมอีก 1 เดือน หลังจาก 1 เดือนผ่านไป ถ้าพวกท่านไม่ยอมเอามาคืน จะถือว่าเป็นการกระทำผิดกฎ จำเป็นต้องลงโทษเพื่อเป็นแบบอย่างให้กับสมาชิกในตระกูล”

“พวกท่านน่าจะรู้กฎเรื่องนี้ดีกว่าข้าที่เพิ่งขึ้นตำแหน่งผู้นำตระกูลไม่นาน นี่เป็นเรื่องที่ข้าศึกษาเบื้องต้นเท่านั้น ภายภาคหน้าอาจจะเรียกพวกท่านมาพบเพื่อสอบถามอะไรอีกหลายๆอย่าง”

หวงซีเฉิงพูดตามบทที่ได้รับมา ทุกคำล้วนเย็นชาและไร้ความปราณี อันที่จริง...เขาอยากจะสั่งสังหารคนพวกนี้ให้หายๆไปให้หมดเสียด้วยซ้ำ แต่เกรงว่างานที่พวกมันรับผิดชอบอยู่จะเปลี่ยนมือมาวุ่นวายกับเขาแทน

ตระกูลหวงไม่ได้มีแค่ด้านสว่างเท่านั้น ยังมีด้านมืดที่ต้องยืมมือคนแก่บางคนที่นี่ด้วย หากเขาหาตัวตายตัวแทนได้เมื่อไร เขาก็ไม่คิดจะเก็บพวกมันเอาไว้หรอก

สีหน้าของชายชราทั้ง 5 ย่ำแย่มาก คิดไม่ถึงเลยว่าการที่พวกเขารวมตัวมาใช้กฎของตระกูลกับอีกฝ่าย ไม่เพียงแค่ทำอะไรทางนี้ไม่ได้เท่านั้น แต่ยังทำให้ตนเองต้องเดือดร้อนแทนด้วย

บางคนเห็นรายการทรัพย์สินที่เรียกคืนแล้วรู้สึกเหมือนกับหายใจไม่ออก คิดอยากจะเป็นลมล้มลงไปแล้วตื่นมาไม่รับรู้อะไรแล้วทั้งนั้น แต่น่าเสียดายที่พวกเขาทำเช่นนั้นไม่ได้ หวงซีเฉิงคนนี้คงจะไม่ยอมให้พวกเขาแสดงความอ่อนแอออกมา เจ้าตัวปัญหานี้จะต้องลากพวกเขาออกไปทิ้งนอกจวนแน่ๆหากพวกเขาแสร้งอ่อนแอเช่นนั้น

“เอาล่ะ มีใครอยากจะสั่งสอนข้าเรื่องอื่นนอกจากเรื่องทรัพยากรของตระกูลหรือไม่” หวงซีเฉิงเอ่ยถามกลับอีกครั้ง ทำเอาใบหน้าของชายชราเหล่านั้นซีดเผือด

พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่า ถ้าถามเรื่องอื่นออกไปอีก ก็จะเป็นพวกเขานี่แหละที่จะถูกย้อนกลับทั้งหมด สีหน้าของแต่ละคนดูไม่ดีเลย คนที่ฉลาดหน่อยก็รีบถอนหายใจแล้วบอกว่าตนเองมีธุระต้องไปจัดการต่อ ไม่มีใครพูดถึงเรื่องธรรมเนียมปฏิบัติหลังแต่งงานเลยแม้แต่น้อย

คนแล้วคนเล่าขอตัวกลับไป หวงซีเฉิงในเวลานี้จึงมองตามหลังของพวกเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย หากไม่ใช่เพราะยังต้องเก็บพวกมันเอาไว้ หลักฐานที่เขามีก็เพียงพอที่จะส่งทั้งหมดเข้าคุกเข้าตะรางแล้ว

อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนในตระกูลหวงจะมีคนฉลาดอยู่บ้าง เขาเรียกคนของตนเองมาสั่งการสองสามคำแล้วก็เดินกลับไปยังสวนดอกไม้ที่มีชายหนุ่มผู้งดงามกำลังนอนหลับอย่างสบายใจอยู่

ขณะเดียวกัน ที่เรือนของผู้อาวุโส 7 ที่นี่มีผู้อาวุโส 3 ผู้อาวุโส 4 และผู้อาวุโส 11 นั่งอยู่ด้วย พวกเขาทั้ง 4 ก็คือเหล่าผู้อาวุโสที่ไม่ต้องการมีปัญหาใดๆกับหวงซีเฉิง แต่ละคนต่างก็หวาดกลัวเด็กคนนี้อย่างมาก ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ทำเรื่องผิดรุนแรงเกินไป พวกเขาก็จะไม่ออกหน้าไปจัดการหรอก

“พวกท่านคิดว่าตอนนี้ สถานการณ์ด้านนั้นจะเป็นเช่นไร” ผู้อาวุโส 7 ที่กำลังเดินหมากเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ

พวกเขามารวมตัวกันที่นี่ก็เพราะกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นนั่นแหละ ผู้อาวุโสทั้ง 8 เคยมาติดต่อให้พวกเขาไปด้วยกัน แต่ทั้ง 4 ปฏิเสธ ครานั้นยังถูกต่อว่า กล่าวหาว่าพวกเขาไม่ทำงานกันแล้ว สมควรจะต้องถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้อาวุโสเสียที

แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่อยากไป แต่รู้ว่าถ้าไปแล้วจะเกิดเรื่องขึ้นต่างหาก เพราะแบบนั้นก็เลยอ้างว่ามีงานมีธุระ ต่อให้ถูกด่าทอก็ยังตีมึนไม่เข้าใจ 

เมื่อเช้าได้ยินว่าพวกผู้อาวุโสทั้ง 8 เดินทางไปแล้ว ทุกคนก็จึงมาที่นี่เพื่อรอฟังผลลัพธ์ แต่ในใจของพวกเขารู้ดีว่าผลลัพธ์ที่ว่านี้ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ขอเพียงมันไม่เลวร้ายเกินไป หรือเรื่องวุ่นวายนี้มาถึงพวกเขาก็พอ

“ข้าไม่คิดว่าผู้นำตระกูลจะยอมรับง่ายๆ”

“ข้าเองก็ภาวนาแค่ไม่ให้มีการนองเลือดเท่านั้น”

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะคิดตรงกัน” ทุกคนมองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจออกมา

ยังไม่ทันได้สนทนากันต่อ ข้ารับใช้ของผู้อาวุโส 7 ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาแล้ว...

“นายท่านขอรับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!” เมื่อเห็นท่าทางของทางนั้น ทั้ง 4 ก็ลอบมองหน้ากันเอง ดูเหมือนว่าสิ่งที่พวกเขากังวลใจจะเกิดขึ้นแล้วจริงๆ

“ใครที่ตายหรือ?” ผู้อาวุโส 11 เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา

“เอ่อ ยังขอรับ ยังไม่มีใครตาย”

“หืม? ยังไม่ตายหรือ? เช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด เจ้าค่อยๆพูดเถอะ” เห็นท่าทางของคนเป็นเจ้านายกล่าวเช่นนั้น สีหน้าของข้ารับใช้กลับไม่ได้ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงส่ายหน้าไปมา

“ไม่ตาย แต่เกิดเรื่องใหญ่กว่านั้นขอรับ คือว่า...ตอนนี้ผู้อาวุโส 3 ท่านถูกจับไปที่ว่าการแล้วขอรับ ดูเหมือนจะเกี่ยวกับเรื่องที่สินทรัพย์ในคลังสมบัติของตระกูลหายไป และมีผู้อาวุโส 3 คนที่ตรวจสอบเรื่องนั้น”

“ถูกจับส่งทางการเลยหรือ?”

“อึก เรื่องใหญ่เช่นนั้นเลยหรือ?”

“ตระกูลหวงขายหน้าแล้วจริงๆ ต่อให้ไม่ตาย ทั้งสามก็คงจะถูกโทษหนักอยู่ดี...” สีหน้าของแต่ละคนเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็เต็มไปด้วยความกังวล ดีที่ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้ถูกเลือกให้เข้าไปยุ่งกับทรัพยากรเหล่านั้น

ไม่สิ! ต้องบอกว่าในตอนนั้น พวกเขายังอิจฉาชายชราทั้ง 3 ด้วยซ้ำที่ถูกเลือกให้ทำงานนี้ ได้ยินว่าแต่ละคนได้สินบนมาไม่น้อย กลายเป็นร่ำรวยอู่ฟู่กันเลยทีเดียว

แต่สุดท้าย ยังไม่ทันได้ใช้สมบัติเหล่านั้นด้วยซ้ำ มีเหตุให้ถูกลากเข้าคุกเข้าตะรางเสียแล้ว โทษของการขโมยไม่ใช่น้อยๆ ยิ่งเป็นการขโมยในตระกูลใหญ่ เกรงว่าพวกเขาอาจจะถูกขายออกเป็นทาส!

“ยะ ยังไม่หมดเพียงเท่านั้นขอรับ”

“อะไร? ยังมีอีกหรือ?” เมื่อได้ยินคำของข้ารับใช้ คนอื่นๆที่เพิ่งจะถอนหายใจออกมาได้ก็นั่งตัวตรงอีกครั้ง

แม้วาเรื่องบางเรื่องจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่ถ้าไม่เกี่ยวกับพวกเขาก็ไม่ใช่ปัญหา อย่างไรก็ตาม....สิ่งที่พวกเขาคาดหวังนั้นดูเหมือนจะไม่เกิดขึ้น

“ผู้นำตระกูลหวงส่งเอกสารให้ทุกคนคืนเบี้ยหวัดในช่วงสงคราม ค่าเล่าเรียนที่เบิกเกินจริง และอื่นๆด้วยขอรับ แน่นอนว่ามีเอกสารมาถึงพวกท่านด้วยเช่นกัน”

“เฮือก”

“คะ แค่ แค่นั้นหรือ?” ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้ใช้เงินทองเหล่านั้นมากนัก หากเรียกคืนก็แค่ส่งกลับไป ขอเพียงแค่ไม่ส่งพวกเขาให้ทางการก็พอแล้ว

“ได้ยินว่าเรียกรายการของผู้อาวุโสทั้ง 8 ท่านคืนทั้งหมด รวมถึงตอนที่จัดงานเลี้ยงด้วยขอรับ อ้อ...ให้เวลา 1 เดือนในการรวบรวมมาคืน ไม่อย่างนั้นก็จะส่งเรื่องให้ทางการเหมือนกัน”

“..............”

“แต่ว่า....ตอนนี้ มีคนของผู้นำตระกูลมาขอพบพวกท่านทั้ง 4 ขอรับ ไม่รู้ว่ามีเรื่องอันใด.....”

ข้ารับใช้ยังพูดไม่ทันจบ ร่างของชายชราคนหนึ่งก็ล้มตึงไปด้านหลัง ความกลัวทำให้เขาหมดสติไปในทันที...

…………………………………